Tuesday, January 17, 2017

හදවතක් මගෙත්.



මමත් ඉන්නේ මඩේමයි
පැටවුන්ට දෙන්න බැරි අසූචියි
උඹේ පැටවුන් කිරි උරද්දී
දුකේ බැහැ මහ ඊරියේ

පැදුරෙ උණුහුම හොයා හොයා

තාම පැටියෙක් මගෙ, බත් පිඩක් ඉල්ලයි
අඳුරෙ අතපත ගාන සසරක
දික්ගැසුම් පොලියක්ය කර්මය

පුල්ලි පුල්ලිය රටා හැදිලා

නුඹේ සියොළඟ එලිය වැටිලා
තල්ලු කර කර පේලි හදලා
දිනෙන් දින උඹෙ ළගයි මරණෙට

මමත් මැරෙනවා උඹත් මැරෙනවා

මරන්නට බැරි කෙලෙස් ගිණුමයි
කෑ ගසාගෙන උඹේ පැටියා
උඹව හොයනවා ඊයෙ දැක්කා

ඊරියක් වුන කුසල අකුසල

දනිමි මනසක් උසස් වුන මම
පූරුවේ තව අත්හරින්නට බැරි
ස්නේහෙ දාරක මහමෙරයි බං

උඹේ ඇස අඟ කඳුළු කැළලක්

දිටිමි රැයකදි ලයිට් එලියෙන්
ලොකු කෙලි මගෙ මේ පාර පැන්නේ
දහය වසරට ගෝරි හරියට


"සත්ව ඝාතක, සත්ව ඝාතක "
වචන හරියට දරුණු අවියක්
කුස් පිරෙන්නට ඇස් පියන් මම
අස් කරමි උඹෙ හුස්ම ඩිංගත්

චුන්ද සූකර දරුණු සසරක

පහුණු පෝයට ලොකු සමිදු දෙසුවේ
කරුණ දැන දැන වීසා ගැහුවට
කාසි වෙනසද බඩගින්නකට
ඉතින් ඊරියෙ උදේ හවසට
මගේ හදවත නුඹට කිවුවේ
නැතත් අවසර උඹෙන් කිසිවිට
හෙටම මේසෙක උඹ, පිපෙයි කරියක

තිත්ත බව දැන දැනම කසායක්

බොන්න වෙනවා දිනක ලෙඩකට
ඇත්ත මම ඌරො මරනවා
පණ පිටින් මැරි මැරී හැමදින

Tuesday, January 3, 2017

ජීවිතය සීතලද මේ හැටි

නුවරඑළියේ මල් තරම්
හැඩවුනා නම් අපේ ජීවිත
පතනෙ ඉස්සී පිපෙන්නේ
සුසුම් නොව මුතු පබළු දිස්නෙට

කැරට් යායට ලියදි පිරුණට
කැරට් විසි දෙක නොවෙයි ජීවිත
කරන්ට් නැති වෙච්ච හදවත්
කොයිතරම් හමුවෙයිද මඟතොට

ලීක්ස් ගස්වල සුවඳ බෙද බෙද
ලක්ස් කැටයක් ගනියි දෝතට
බීට් අලවල රතු නෙමෙයි ඒ
යෞවනියො හෙළු කඳුළු පැහැයය

ගෝව ගෙඩි ගෙඩි හෙට්ටු කර කර
තෝර ගත්තට මුදලාලි හයියට
ගෝව කොළ වගෙ ගැලවිලා විසිවෙයි
තෝරා දෙන්නට බැරිම පැතුමන්

වසන්තය මෙහෙ ගතකරන්නට
දසන්තයෙ උන් ඇවිත් යනවිට
අසන්නට හිත නැමෙයි නිරතුරු
"මහත්තයො ජීවිතය සීතලද මේ හැටි "

Thursday, December 22, 2016

තාත්තා නැතිවෙලා - පණිවිඩය ලැබුණා


නිමිත්ත - පියාගෙ මරණය ගැන කියන්නට පැමිණි බාල නැන්දා ( තාත්තාගේ නැගණිය ) එම පණිවිඩය කියනායුරු මැවි මැවී පෙනුනයුරු අද ට දැනෙනා හැටි. ඇය දෙවෙනි අක්කා යැයි අම්මාට හැමදාමත් ඇමතුවේය.
-------------------------------------------------
දෙදහා අවුරුද්දෙ මුල් දවස් දෙක තුනයි
දොළහෙ කණිසම හිරිවැටුණ වෙලාවයි
දෙලොවක් අතර ඇවිදි ගිය උවනතක්
"දෙවෙනි අක්කේ උඹ ඉන්නවද" කියා ඇහුණේ
දෙනෙත් එක තැන නැවතිච්ච ගමන්මයි

හය හතර නොදන්නා සමනලුන් තුන්දෙනා

කරදඩු නැදුන් බුරතට හයි හත්ති වෙලා බන්
පොඩි එකී කෙල්ලෙක්ද කොල්ලෙක්ද දන්නෙ නැති
අපෙ එකා මහ කාලකන්නියා කියනවා


දූලි පාටට හැරුණු රෙදි කෑල්ලක්
නළල් වට පිසිනවා යන්තමින් දැක්කේ
කොහොම නම් කියන්නද කියල මේ කල් ගත්තෙ
වතුර උගුරත් හිරවෙනව ලේ බරට අක්කේ

තළෙලු උස මහත ඔෆීසියෙ මහත්තයා
දෙල්ගොඩට කිට්ටු වත්තක අනේපිඩු සිටුතුමා,

මැසි මදුරු පිඹුරු මාපිල් පොලොන් පිරි ගමේ

උඹෙ පැටවු හීතලෙන් හිටියාද දෙවනි අක්කේ
"අපේ එකා මහ තිරිසනා අවලම්ම බල්ලා
බල්ලෙක්ම කාලා පිස්සුවෙන් පණ ගියා "
ඊයෙ හවසම කනත්තෙදි පිච්චුවා
පණිවිඩේ දෙන්න මං හති දමා ආවා
===================================
දායද නුඹට නැහැ මගෙ හිච්චි දෝණියේ
පිඩුසිඟා වඩින්නෑ කිසිදිනේ නුඹෙ පියා
2016/12/22

Wednesday, December 21, 2016

" අනේ අක්කේ උඹව උ මරනවද "

මටත් කියලා හදවතක් තිබුණා
තුනේ පන්තියෙදි බාගයක් කැඩුණා
තාත්තේ කණාමැදිරියො බනිද්දී
පොල් දතින් බාගයක් කැඩුවා

ගොයම් කොළ ගහන දා කළුවරේ

පැට්‍රල් ලාම්පුව හඳත් බය කරල තිබ්බා
ගොයම් මැස්සෙක් හමා ගිය ගඳ
ගෙදර පිටිපස්ස පැතේතෙ හැමුවා

දෑකැත්ත වක් වෙලා තිබුණට

රෑවෙද්දි හරි සීරුවට හැරිලා
බීඩියක දුමක් ඉඟිලන් කුස්සියේ
වැල් ඇඳෙන් චරබර සද්දෙ ඇහුණා

අහස් යන්තරෙ පෙන්නලා

අම්ම ගමනක් ගිහින් තිබුණා
ගොයම් කයියට අයියා තරගෙට
දහදියෙන් මිළ ගණන් හැදුවා

පුංචි ඇස් දෙක රතුවෙලා මගෙ

නපුරු සිහිනය හැබැහින්ම දැක්කා
බලා ඉන්නම බැරි තැනදි මම
දෑත බදලා දොර පොල්ල ගත්තා

" අනේ අක්කේ උඹව උ මරනවද "

කියාගෙන කෑගැහල කිවුවා
හැරෙන විට ඒ යක්ෂ මිනිහා
මුහුණ පුපුරන්න ගැහුවා

" අම්මෙ අම්මේ " කිය කියා ඌ

මහා හයියෙන් කෑගගහා දිවුවා
තාත්තෙක් නැති මමත් බයටම
බිම බදාගෙන හොඳට ඇඩුවා

2016 / 12/ 21

Saturday, December 17, 2016

අමාවකටත් හඳ පිපෙයි ගේ දොරකඩට

හිම කැටත් ගිනි තියන හද දුකට
හරි මඟක් කියන්නට බැරි සුළං කුමකටද
හැමදාම එක ළගින් යන්,
දුක සැපත් අපි දෙන්නට
ඒ වුනත් සෙවනැලිත් අතැර යයි ජීවිතේ එක දිගට

වළාකුළු විසිරිලා අහස හැම තැන ආතුරව

සදාකාලික පෙම්වතුන් ඉන්නවද හමුවෙලා ඔබට මට
වැහි බිංදු අත්හරින තැන තමයි
අහස දුක්වෙන්නෙ හොඳටම
ඇහිපියන් නැවතිලා තියෙන දවසට හිමිවේද සැනසුම

හැමතැනම මතක සැමරුම් විතරමයි තත්පරෙන් තත්පරයෙ

අතීතය කියන්නේ දැවි දැවී යන වත්මනේ කණිසමට
පියල්ලෙන් පියල්ලට දියව ගිය හිම මලක් හද දුකට
අඬන බව දැක දැකත් අහක බැලුවේ ඇයිද විගහට

හිතේ අස්සක් මුල්ලක් නෑරවම ඇතිල්ලෙන

කැලතිලා එළියට එන වමනයක් වාගෙයි අපුල
හොර වෙදෙක් ළඟට ගොස් මරා දැමු කළලයක් විලසකට
හැර දමා යන්න හැකිනම් මටත්, නුඹ මෙන් අනාගතයට

ප්‍රියේ .., වසන්තය කියන්නේ සෘතු මාරු ක්‍රමයකට

හිතේ අළු දූලි පිසින්නට හැකි නම් පිළිවෙලට
අමාවකටත් හඳ පිපෙයි ඔබේ ගෙයි දොරකඩට


2016//12/17

Friday, December 16, 2016

දුකට කියන කවි

නාහෙන් ගලන සොටු දිය නැත වෙන්නේ ඉවර
මාසෙන් වැඩි හරිය රිදෙනව නිතරම උගුර
තාමත් උරුම වින්ටර් ස(ම්)මර් දෙක විතර
මාගෙත් පැතුම් ඇත ඉන්නට මව්බිමෙ නිතර
කෑවත් බඩට දැනුනද නැහැ දැනෙන්නේ
ගෑරුපු ,පිහිය විතරයි රඟ දෙවන්නේ
නෑවත් නොනෑවාමයි හිත කියන්නේ
ආයෙත් කවද මගෙ උන් හා හිදින්නේ
යන එන ගමන් සැප පහසුව ලැබෙන්නේ
ගල් වැලි බොරළු නැහැ දෙපයට ගැටෙන්නේ
ළඟ උන් මළත් නැහැ අනෙකට පෙනෙන්නේ
මේවන් දුකක් හතුරෙක්ටද නොවන්නේ
ඉපදුණ රටත් මඟහළ බව දැනෙන්නේ
ගහකොළ සුවඳ නහයයි ඉව කරන්නේ
ඇළ දොළ මතක් වී හද ඉකි බිඳින්නේ
මට මගෙ එකෙක් ළඟ නැති දුක තියෙන්නේ

2016//12//14 

Wednesday, November 16, 2016

මාගරට් මම

අලුත පීදුනු නැවුම් ලැම උඩ
ලපටි රැවුලෙන් සිඹපු දවසෙම
පපුවෙ උතුරන ප්‍රේම සිත්තම
උඹට විල්සන් එක හිතින් පිදුවා.

වැල්ල මැද්දට පෝය හඳ ආ
බක්මහේ ගී සිංදු ඇහුණා
රැල්ල එක්කම සේදිලා ගිය
ගැහැණුකම ගැන ලෝභ හිතුණා

" මගේ පණ මාගරට් උඹ දැන් "
අත් අරින්නට බැරි හැගුම් කිවුවා
අතේ සතයක් නැතිවුනත්
සිහින මාළිග විල්සන්ම බැන්දා

යනෙන එන විට විසිල් කරමින්
කොල්ලො වැල්ලෙදි විහිළු කෙරුවා
දුවන මුවෙකුට පලා දුන් බව
ගෑණු හැමතැන කියනවා ඇහුණා

පපුව මැද කුරුසියක් ඇද ඇද
ඉරිදා හතරම සුරුවමට වැන්දා
බඩට හත්මහ පිරෙන විට
ඔරු කඳක් පෙරලිලා තිබුණා

අප්පා නැති දුක දරාගෙන
විලිරුදා මැද යුද්ධ කෙරුවා
කුප්ප පිරිමින් සෙවල පෙර පෙර
නිධානය වගෙ ගේ වටේ පැද්දා

ඉතින් විල්සන්,
බලා ඉදලම බැරිම තැන
ඇන්ටනය එක්කම එකට වැටුණා
දුකින් දුව දෙස බල බලා මම
රැල්ල ජය ගන්නවා හිතුවා

වාරකන් හරි සැරට ඇවිදින්
ජීවිතේ සුළි සුළං හැමුවා
ඇන්ටා එක්කම පැනලා යන්නට
අපේ නංගිට හුස්ම තිබුණා.

හැට්ටෙ මැද්දේ සුරය පැටලී
දැළක නූලක් කැඩිල තිබුණා
ගසාගෙන ආ රැල්ල එක්කම
සිනහ වත නංගිගේ දැක්කා

මේව ඔක්කොම දරාගෙන මම
ප්‍රථම ප්‍රේමය හිතින් බැලුවා
ගෑණු පපුවක හැඩය දකිනට
පිරිමි හිත් අකමැතිද හිතුණා.


2016 ඔක්තෝම්බර් 18