දන්නේ නැතත් ගලපන්නට
දැරුවෙමි පුංචි උත්සහායක්
කෙසේදැයි නොදනිමියි මං
නිහඩවත දරාගෙන
උසුලාගෙන මහබරක්
හිරුටත් පෙර මගට බසින නුඹ
සදවත නැගුන ගෙමිමනේ
පැලට එනදා
සිගිති වුන් නිදයි කිරි සිහින දකිමින්ම
ආදරයෙන් තුරුල් කර ගන්නට වුන් ලොබ කලත් සිත
දරුපෙමම ගුලි කරන්
හඩන නුඹ පියාණෙනි
හෙළපු දහඩිය කධුළ දන්නේ නැතත් වුන්
තුරුල්වන්නේ මවු සෙනෙහෙටම නොවෙයිදෝ.....
ශක්තිමත් කරන්නට දරුපැටවු
ඔබගෙ ශක්තිය වැය කළත්
අවාසනාවක්දෝ නොකියයි වුන් පියෙකුගෙ ගුණ කිසිදා....
....කුසට ආ මල් කැකුළ
නොතළා ලොව දැක්කෙ
ශිල්ප සතර ලැබ
කිරුළ ලබන්නට
නොපෙනුන නොදැකපු
හිරු නුඹම විය පියාණෙනි......
No comments:
Post a Comment
ඔබේ පැමිණිම මට සවියක්.