....සොයමි මං...

ගමන් මගෙ
ජීවිතේ....
හුස්ම හිරවී
වගේ....
මැරුණු මල්වැල
දිගේ....
සුවඳ සොයනවා නුඹේ......

සිහිනයක සිතුවිලි - 10

සිහිනයක සිතුවිලි 10

අද ජනවාරි 23


ලස්සනම ලස්සන දවසකට උදාවෙලා තියෙන්නෙ.... නොලියා ඉන්නට හැදුවත් කෝම නම් නොලියා ඉන්නද සිතුවිල්ල හදවතේ පණ ගැහැනෙ සිහිනයක....

හැමදාම වගෙ උරුම කම් මතින් ගෙවී යන දවසක හදපුරා සතුට බෙදාගන්න මග බලා ඉදියත් මම
දුක වගෙම සතුටත් දැනෙනවා හුගක් මට......

ඇස් දෙක පියාගෙන මුලු ජිවිතේම එකම එක තැනක නතර කරගෙන මේ ගෙවෙන සිහිනය මොකක්ද කියලා නොසිතෙනවා නෙමෙයි.....

මම දන්නවා මලක් පිපුනම සුවඳ රුව ලස්සන ලෝකෙට දිලා පරවෙලා යනවා... 
ඒත් ඒ මල බලා ඉන්න සමනලා වෙනස් කම් කර කර මල ළග ගැවසෙන කොට මලට දුකයි... කෑගහලා කියන්න බැරි හින්දා මල දුක ඉවසගෙන ඉන්නවා ඇති.....

කොච්චර ලියන්න ගත්තත් ලියා ගන්න බැහැ අද...... මහා ආත්මානුකම්පාවක් දැනෙනවා මට මං ගැනම....

හදවතට ලේ ගලන
මේ පුංචි නාල ටික
අරන් විසි කරන්නට
හිතෙනවා මට හුගක්....

ජීවිතේ ගමන් මගෙ
දැවටෙන්න බැරි කමට
මට ඉතින් නුඹ ළගක
දුක දැනෙයි පෙර ලෙසම....

මහා මුසල හැගුම්
වට කරයි මා නිතර
කියා ගන්නට නොහැකි
දේ බෝම හිර කරයි.....

හිමි අහිමි කම් ළගක
ගෙවෙන දිවි මගක
කෝම නම් කියන්නද
අහිමි වේදැයි මට නුඹව.........


ඔයා දැක්කොත් හිතයි අද වගේ දවසකත් මම මෙහෙම හිතන එක ගැන වැරදියි කියලා... 
ඒත් ඔයා උඩම උඩ අත්තක පිපුනු මලක්...
කවමදාවත් මට මගේ කරගන්න බැරි බව මම දන්නවා...


ආදරය මරලා දාන්න බැරි කමට මම තාම දගලනවා ඔයා ගාවම වෙලි වෙලි...

පුංචි දේටත් කදුළු එන මගෙ ඇස් දිහා නැවතිලා බැලුවොත් ඔයාට තේරෙයි..........


ඒත් මම දන්නවා කවමදාවත් ඔයාට ඒ තරම් නිවී සැනසිල්ලෙ වෙලාවක් නොතිබුණා කියලා........


මේ මගේ ලබා උපන් හැටි වෙන්න ඇති... 
මම දරාගන්න බලන්නම්...
සමහරවිට සිහිනය අකුරු කරන්න මට බැරිවෙයි..... අදින් පස්සෙ... ඒත් පුලුවන් වුනොත් ලියලා යන්නම්...


ඒ ඇයි දන්නවද වැරදීමකින් හරි කවමදාක හෝ ඔයා ඇවිත් කියවලා බලයි කියන පුංචි බලාපොරොත්තුවක් තාමත් හිතේ කොනක පුංචියට වගේ තියෙන හන්දා......

පියාඹා යමි ඉතින් මම...

රිවි කිරණ නැවුම් දිනකට
ඇවිත් දෙන හැටි සුභ පැතුම්...
තව දිනක් දිවි මගේ මට
සිහිනයක් පුබුදන්න ඉඩ ලැබුණු.....

යනෙන මග දිග පෙර වගේ
මතකමයි හිත හුරු පුරුදු
අතු ඉති නැමී මල්බරව
සලයි සෙමෙර ආසිරි සොඳට....

ගුවනතෙම විහිදමින් තටු
පරිදි රිසි දැන් ඇවිද යමි
සැහැල්ලුව හිත පුරා තවරගෙන
කිරිල්ලිය තටු ගසයි සිත් පරිදි......

සිහිනයක සිතුවිලි - 09

සිහිනයක සිතුවිලි 09

අද ජනවාරි 21


*** මට නුඹ විතරක් වුනාට නුඹට ඉන්නෙ මං විතරද ***


හ්ම් ඇත්තමයි එහෙම අහන්න හිතෙනවා මට ඔයාගෙන්...
ඔයා අහයි ඒ මොකද කියලා...
ගසට පොත්තක් වගේ දැවටි දැවටි වුන්නත් දවසක ගසටත් පොත්ත වදයක් වෙන කාලයක් එයි කියලා මට හිතෙනවා....


එහෙම නැත්නම් ගහේ එතුන වැල වගේ උන්නත් දවසකට ගහට හිතෙයි අනේ මට ඕනි විදිහට ඉන්නවත් මේ වැල ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ කියලා.....


බලන් ගියාම ඒක ඇත්තක් වෙන්න ඇති...හේතුව නොලියා ඉන්නම්..සිහිනය ඔයා නොබලන හින්දා නෙමෙයි...මේ සිහිනය ඇතුලෙ ඔයා හැමදාම පූජනීය හින්දා....


ඒ පුජනීය තැනින් ඔයාව අයින් කරන්න බැහැ...හදවත් කුසුමෙ බැතිබරව මලක් පහනක් පුජකරලා ලබන නිරාමිස සතුටක් මම ලබනවා සිහිනයක සිතුවිලි ලියලා...


මේ ගල් ගැහෙන සීතල මැද්දට වෙලා උණුසුම් සිතුවිලි ඔයාගැන පුරවගෙන ඉන්න මට ඇයි ඇත්තටම එහෙම අහන්න හිතුනෙ...


ආපහු මගෙම හිත ඒකම අහනවා...මේ මනෝ ලෝකෙන් අවදිවෙලා යන්න ඕනි...ඔයා කියනවා වගේ මට පිස්සු... හැමදාම කියන දේ ඒකනෙ..


දන්නවද
ඉර හැරෙන හැරෙන පැත්තට හැරි හැරි සුරියකාන්ත මල්ල ඉර මත්තෙම නැහෙනවා... මමත් ඔයා ගැනම හිත හිත ඔයා ළගම තාමත් රැදෙනවා........


ඇත්තටම ඇයි මට ඔයාව එපා නොවෙන්න...........
ඔයාට කතාබහ කරන්න ..හිනාවෙන්න..දුක සැප බෙදාගන්න කොයිතරම් නම් අය ඉන්නවද... ඒත් මට... ඔයා නැත්නම් කවුරුත්ම නැහැ නේද....?
ඇත්තමයි ඒක දැනුනෙ අද මට....


ඒකයි අහන්න හිතුනෙ මට නුඹ විතරක් උනාට නුඹට ඉන්නෙ මං විතරද කියලා...


මේ හැමදේකින්ම මිදිලා මම සිහින ලොකෙන් අවදි වෙන්නම් අද හෙටකම..ඒත් අර හැමදාම කියනවා වගේ කවමදාවත් එපා වෙන්නෙ නැති තරමට ආදරය තියෙනවා මම ගාව..


ඔව් රත්තරන් මේ පපුව පැලිලා යන්න තරම්....
නහරයක් නහරියක් ගානෙ දුවන්නෙ ඔයාට තියෙන ආදරය පුරවගෙ මේ රුධිරය... අද නැතත් කවමදාහරි දවසක ඔයා ඇවිත් දැක්කොත් මගේ හිත තේරෙයි ඔයාට..එතකන් මම බලා ඉන්නම්.... මේ ආදරෙත් පරිස්සම් කරගෙන...

ප්රේමයට පූදින්න
ඉඩ සදනු
නේක සැනසුම
මට ඇතිව
නුඹේ පපුමත
කුමරුනේ
වැතිරෙන්න ඒ මතට
ආදරෙන්...

සෙනේහෙන් ළග
දැවටෙන්න
ඉතිං මට අවසර
විසික් කර තැවුල්
සෝ සුසුම්
හිනැහෙන්න
ආදරෙන්

ජීවිතයෙ හැම සුව
විදගන්න
මට ඉතිං අවසර
සංසාර ප්රේමයේ
අසවැන්න ළග
නවතින්න ඉඩ දෙන්න

(ජීවිත කාළයේම දුක්විද මා ළැබූ එකම සැනසුම නුඹයි...)

පෙම්බර මව්රට...

මගේ හිත

වාගේ එදාමයි
තවමත් මගේ හිත
සූරිය මලක්
හැරෙන ඉර දෙසට සේ
වෙලෙනවා නුඹට
හැපි හැපී තවත්....

ආවොතින් රැගෙන
යලි යලිත් ජිවිතය
හැකිය නැවතුමක්
තබන්නට සුසුමකට....

ලෙස පුරුදු ඉරහඳ තාරකා
යයි තවත් මහලු කරමින්
නැති වුනත් සෝ ලතැවුලක්
එබෙයි ඉඳහිට සිත් මඩලට
අරුමයක පෙමක් වී නුඹ.....

රස්නයෙන් ගිනි ගහන
කතර මැද වලුකාවක
බැහැ තවත් ඉනු හුදකලා
නිවා සතපනු මේ පිපාසා....

පෙමක වගතුග

සරින් සෙමින් ගලනා
ගඟ නොඒ නැවත
මලින් සිනිදු දැනෙනා
දිවි මගක් මෙනී.....

ගියත් කියා සිත පෙම
ඇස් වලින් බදා
බලන් තවත් නැත සිත
වඳනකින් හලා...

‍සැරෙන් සෙමන් විට විට
දිය වෙනස් දැනී
දිනෙන් දිනත් ළග අප
ගං දියක් වැනී...

ඉවුරු දෑල නොම විරසක
සිප සිප මිතුදමම බැදී
ළගින් ළගින් අත්වැල් රැක
ලෙංගතුව හිදී.....

විඳින විඳින සෝ ලතැවුල්
මිනි මැණික් සරී...
අරුම ඉපිල පෙන්වයි පෙම
ගං දියක නැගී.....

ආදරණිය අප්පච්චිට....

මායිමේ ඉදන්.... 1987/10/25

ආදරණීය සුදු දෝණිට...............

තල් වැට ගිනිබත් වෙලා. ඒ ගින්න ඇවිලුණේ අපි කවුරුත් අතින් නෙමෙයි. රුදුරු ත්‍රස්තවාදීන් මේ අහිංසක මිනිසුන් ඉන්න ගම්මානෙට නපුරු අවි ප්‍රහාර වලින් ගහන වෙලාවෙ රතුපාට ගිනි දැල් නගිමින් ඒ ගෙවල් දොරවල් උඩු හුලගට අහුවෙච්ච අළුදූවිලි විතරක්ම වුනා. ජීවිත රකින්න අපි පුලුවන් තරම් උත්සහා ගත්තා දුවේ.. මේ මිනිස්සුත් හිස් ලූ ලූ අත දිවුවා. ඇදගෙන ඉන්න ඇදුමවත් ඉතුරුවකට නැතිව අසරණ වෙච්ච මිනිස්සු හාමතේ කැලේ වැටිලා හිටියා. අහිංසක කිරි දරුවො තුරුල්ලෙ තියාගෙනම සමහර අම්මලා දිව්‍යලෝකෙ ගිහින්. මේවා දකිනකොට මගෙ හිත පත්තුවෙනවා දුවේ. තව කොයි තරම් කාලයක් මෙහෙම කාලෙ ගෙවෙයිද...

‍මගෙ දූට මෙහෙම කියන්නෙ අප්පච්චි හුගක් ආදරේ හින්දා.. මම දන්නවා මගෙ දූ දවසක මේවා තේරුම් ගනියි.. දු දන්නවද ගෙදරක ලිප් ගල් 3ක් මැද්දෙ උයන බතක රසයි මේ කල්දේරම් බතයි හරියට අහසට පොළව වගේ.. මේ පුංචි මල් කැකුලු අද අසරණ වෙලා... කඳවුරු වලට ඒ සමනල් ලෝක සීමා වෙලා.. ඒ පුංචි පැටවු දකිද්දි මගෙ දූ මගෙ හිතට එබෙනවා...

 දු දන්නවද අතට ගන්න බත් කට කටට ගන්න හදනකොට වෙඩි සද්දෙකට බෝම්බ සද්දෙකට ගැස්සිලා වීසි වෙලා යනවා.  වෙන මිනිස්සු ඇස් පියාගෙන සිහින දකිනකොට මේ නොකළ වරදකට දඩුවම් විදින පැටවු ඇස් පනාපිටම නපුරු හීන දකිනවා..කදුළක ලුණ රස කදුළක බර කරදිය වගේම ඇති මේ හිත්වල... මේ අහිංසක ළමයි පවු නේද සුදු දෝණි... අප්පච්චි අසාධාරණ නැහැ කියලා මගෙ දෝණිට තේරෙයි....

  ඔයාගෙ අම්මා කිවුවා ඔයා ගේ පුරාම කෑ ගහනවලු. අප්පච්චි කවදද එන්නෙ කිය කිය අහ අහා අම්මගෙ කන් දෙක ළග එකම කරච්චලයයිලු ..ඒත් මගෙ දුව දන්නවද මගෙ දුවට වගේම මේ පැටවුන්ටත් බයක් නැතුව හුස්ම ගන්න පුලුවන් බිමක් හදන්න අප්පච්චිත් මේ එකතු වෙලා ඉන්නෙ. මේක අහක දාලා එන්න බැහැ මගෙ දුවේ.

            

වෙන මිනිස්සුන්ගෙ පපුව පැයකට 72 වාරයක් ගැහෙනකොට මේ මිනිසුන්ගෙ ඒවගේ දහදොලොස් වාරයක් වැඩියෙන් ගැහෙනවා ඇති..

දන්නවද සුදු දුවේ මිනිස්සු අඬගෙනම ඉපදුනාට ජිවිත කාලය පුරාම අඩාගෙනම ජිවත්වෙන්න ඕනිද.? රත්තරන් ගානට මිළාඩික වෙච්ච සිනහව ඇබින්දක් හරි මේ මිනිස්සුන්ට දෙනවනම් එදාට අපිට හදවතින්ම හිනා වෙන්න පුලුවන් නේද.......

  අ යන්න ආ යන්න ලියපු පොත්පත්වල අලුවත් හොයාගන්න නැති මේ දරුවන්ට පාසැල් සිහිනෙ මිරිගුවක් වගේම වෙලා... මම වගේම අනික් සොල්දාදුවොත් ඉඩ ලැබෙන පුංචි වෙලාවල් වලදි මේ අයට කතන්දර සිංදු කියලා දෙනවා. මම මගෙ දුවටත් කියලා දෙන්නෙ නිවාඩුවට ආවහම. ඒවා තමා. ඔන්න ඇස් දෙක රතු කරගෙන කදුලු පුරවගන්න එපා සුදු දු... එයාලට ආදරය කරන්න මගෙ දුටත් පුලුවන්. දුව ලොකු වුනාම තේරෙයි.

කඳවුරේ කම්බි වැටේ එල්ලිලා මේ අය හොයනවා දුවේ ලෝකය බලන්න. එහෙම මල් දිහා බල බලා මේ ගමන නතර කරන්න බැහැ මගෙ දුවේ........... ඒක නිසා මගෙ කෙලි පොඩ්ඩ අම්මා ගාව ආදරෙන් දග කරන්නෙ නැතුව ඉන්න.

 දුව ලොකු වුන දවසක දූට මේවා තේරෙයි තව හොදට. දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ පිහිටයි මගෙ දුවට.

අප්පච්චි

මතක පුස්තකය වගේ ළගම තියන් රත්තරන් වගේ අදත් මම පරිස්සම් කරනවා අප්පච්චි මේ අකුරු. මේ අකුරු නෙමෙයි මගෙ අප්පච්චිගෙ හදවතින්ම ආපු නැගුනු දෝංකාරයන් කියලා දැන් මට හිතෙනවා....

අප්පච්චි අද ඔයා ළගක නැහැ. හොරු අරන් ගිහින් වගේ. පාලු සොහොනක තනියම නිදා ගන්න මගෙ අප්පච්චි වගේ අප්පච්චිලා තව ඉන්න ඇති කියලා දැන් මට හිතෙනවා.  ලේ විලක් වෙලා රතුපාටින් දිලුනෙ මේ පොළව අප්පච්චි වගේ විරුවන්ගෙ රුධිරයෙන්. ඒ උඩක අද සුළගට යන්තම් වැනෙන පොපි මල් අතරින් පතර පිපෙනවා තමයි අප්පච්චි.

  තමන් ගැනම නොසිතපු හසලක ගාමිණි වගේ විරුවො මේ පොළවට මැණික් මිනිරන් වගේ වටින්නෙ ඇයි කියලා ඔයාගෙ දුවට තේරෙනවා දැන් අප්පච්චි..........ඒකයි ඔබ නැතත් මම මේ තරම් දරාගෙන ඉන්නෙ...

ජීවිතේ කියන්නෙ හමුවීම් වෙන්වීම් කියලා මගෙ අප්පච්චිම මට දවසක කියලා දුන්නා ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන මගෙ ඔලුව අත ගගා... ඒ දවස්වල හිනාවෙවි අහගෙන ඉදියා විතරමයි නේද මම අප්පච්චි... අද ඔයාගෙ දුවට ඒ හැමදේම තේරෙනවා මගෙ අප්පච්චී.

     සමහරු කියයි රස්සාවක් නැති කමට මිනිස්සු හමදුවට ගියා කියලා.. තව අය කියයි කාත් කවුරුත් නැති කමට හමුදාවට ගියා කියලා.. ඒ කොහොම ගියත් ඒ හැමෝම එකතුවෙලා රකින්න හැදුවෙ රැක්කෙ මේ මුතු ඇටය නේද අප්පච්චි....

ඔයා දිව්‍යලෝකෙ ඉදන් දුව දිහා බලාගෙන ඉන්න.. ඔයාගෙ දුව අද ලොකු රස්සාවක් කරන්න ඉගෙන ගන්නවා. ලොකු රස්සාවක් කිවුවෙ මගෙ අප්පච්චි මේ පින්බිමටම වටිනා දෙයක් කරන්න දුගේ හිතේ තියෙනවා අප්පච්චි...

   විශාලා මහ නුවර වගේ තුන්බියක්ම නාවට දැන් මේ මිනිස්සු අතපය දිග ඇරලා මගතොට ඇවිදිනවා අප්පච්චි.... හුලං පොදටත් උකුසු ඇස් වගේ විමසිලිමත් වෙච්ච මිනිස්සුන්ගෙ ඇස් දැන් පරඩැලුන් වගේ අහිංසකව තියෙනවා

  දන්නවද අප්පච්චි මම නම් පාරතොටේ ඇවිද යන්නෙ හරි උජාරුවෙන්. අහංකාර කමට.. අප්පච්චි හදලා දුන්න ලෝකය කියලා මතක් වෙනකොට මේ ඇගට අලුතෙන් රුධිරය ගලාගෙන ඇවිත් තැන්පත් වෙනවා අප්පච්චි....

      සමහර වෙලාවට දුක එනවා අර ඉර මුදුන් වෙන වෙලාවට ඇස් නිලංකාර වෙලා ගිහින් කදුලු බිංදුවක් දෙකක් එනවා වගේ... ඇයි දන්නවද අපිට නැතිවුන අප්පච්චිගෙ අඩුව කාටවත් පුරවන්න බැහැයි කියලා දැනෙනකොට. පෙරහැරක යන හස්ති රාජයෙක් වගේ අප්පච්චි ගැන අභිමානය අනික් පැත්තෙන් ඇවිත් හිතට එඹෙනවා....

 ඒත් අප්පච්චි අන්තිමටම මම මේ ටික විතරක්ම කියන්නම්...

තල්වැට ගිනි ඇවිලිලා

දූවිලි ගියෙ හුලගේ...

හෙමිහිටවත් නෑසුනි

සුසුමන් සද්දේ...

බැහැ අමතක කරන්නට

කිසිදා ඔබ ගැන දිවියේ....

පැරදුනෙ සතුරො අප්පච්චියෙ

අපි ලබා දිනුම්

මල් පිපිලා පලබර වුනෙ

අප සැමගෙ පැතුම්...

දැන් නම් නැතිවුනත්

පෙරවගෙම උදම්

අමතක කරනු කෝමද

ඔබ පණය අපේ.....

මගෙ රට බෙදා දෙන්නට

බැරි බව කීවෙ නුඹයි...

ඔබටත් මටත් ඇති

එක උරුමෙ මෙයයි...

තවකෙක් මරා තවකෙක්

රජ කරන රටයි

ඔබ ගැන ඔවුන් නොසිතන

බව මගෙ හිතම කියයි......

කවදද නුඹ ළග හිඳින්නෙ...

හද කුසුමෙ පිපුනු කුසුම
නුඹ විතරයි මටම ඉන්නෙ...


සිත් මඩළට සඳවතක්ම
නුඹ විතරයි මගෙම වෙන්නෙ....


ලියන ලියන කවි පදයට
නුඹ විතරයි ඇවිත් යන්නෙ...


මගෙම වෙලා මටම වෙන්න
කවදද නුඹ ළගින් ඉන්නෙ....

මට මගෙම වෙන්න...

ඇස ගැටෙන මානයක
පිපි මලක් ඔබ වෙන්න...
හඬ ඇසෙන මානයක
රස කවක් ඔබ වෙන්න...

දිවි දියඹෙ පැද යන්න
හබලක්ව  ඔබ එන්න..
රළු කටුක බිම් මගක
මුදු සුමදු පලසක් වෙන්න...

හිත ළගට සිතුවිල්ලක්ව
නුඹ අරන්න හෙට එන්න
මට මගෙම වී දැවටෙන්න..
නුඹ මටම හිමිවෙන්න......

*** ඔබට ***

සුවඳ සුදු මල්වැල් එපා
ගෙන එන්න
සරසවන්නට මගේ මළගම.....

පුරුදු සුවඳින් නුඹේ
ඇබින්දක් අරගෙන
ළග ඉන්න මොහොතකට...

පැන් වඩා පින් පෙත්
පුදන්නට එපා
මගේ මළගම දවසෙ එන්නට....

පුරුදු කදුළැලි ටිකක් මගෙ
තියා ඇත ඇස්
කොනක ඔබට බැහැ විඳගන්න

පුදා බැතියෙන් ස්නේහයෙන්
හද සතපවා වුන්නු තැන
එපා කාටත් දෙන්න කිසිදින.....

අපි අපේ වෙමු..

__________නෙත ළගක හිඳින__________
__________නලියන එළිය නුඹ__________

__________අතරමං වුනු සිතට__________
__________තරු ළකුණ නුඹ__________

__________මගෙ නොවී තව__________
__________මගෙ ළගක නුඹ__________

__________අපෙ වෙලා අපි__________
__________ලංවෙමුද හෙට__________

ආදරය හිත ගාව..

හිම තුහින සිප වැළද
රිවි කිරණ හිඟ බෝම
තුරු මඩුලු පෙරසේම
තව දිනක නැග ඒම....

රල ඇවිත් දඟපාන
වෙරළතක පෙම්හීන....
ගංඟාවෙ මුණු මුණුව
සයුර ළග ලෙංගතුව....

කිචි බිචිය විහඟ කැල
පෙම් බදින අතු අගක
ගුලිගැහෙන හිතලගක
මන බදියි නුඹ දසුන....

පෙර පුරුදු වසත් කල
නුඹ වගෙම මනමාල
ඉඟි කරයි හිත ගාව
ආදරයෙ සුව බොහොම.....

අත්තටු රිදුනා පමණයි...part 5

     අත්තටු රිදුනා පමණයි. part 5. The End.

එතැන් පටන් මා සුවය ලබා නිවසට පැමිණෙන තුරුම නදුනි හැමදා වාගේ මා සමග හිදියේය. ඇය මගේ සැප සතුට කෙසේ වෙතත් දුක කදුළ ළග තනි රැක්කේය. දැහැන්ව අමතක කරන්න යැයි ඇය මට නොකියා කීවේය. නමුත් දිය යට ඔබන රබර් බෝලයක් සේ දැහැන් මගේ හිත උඩට එයි. ආයෙම කවමදාවත් දැහැන්ව මම බලන්නේ නැත කියා හිතා ගත්තද ඔහු නොදකින එක දවසත් මට හීනයක් නොදකින රැයක් සේය.
    නමුදු මොනම අන්දමින් හෝ දුක දරාගෙන දැහැන්ගෙන් ඈත් විය  යුතුය. එමෙන්ම සිතුමිණි නංගීටද දුකක් දෙන්නට මට බැරිය. දැහැන්වත් ඔහුගේ පෙම්වතියවත් ඈත් කර තබන්නට මට ඇවසි නැත. නමුත් මගේ මේ අකීකරු හිත දැහැන්ටම ආදරය කරන්නට දගලයි.
    ඉතිං ඊට සතියකට පමණ පසු මම නදුනි සමග දැහැන්ගේ ජ්ෙඬී එකට ගොඩ වැදුනේය. නිශ්චිත අරමුණක් මා තුළ නොතිබුණද නදුනි දුරකථන ඇමතුම සම්බන්ධ කර ගැනීමට දුරකථන කුටියට ගියේය.
   —සෙව්මි...කියන්න පැටියො දැන් ඔයාට සනීපද...
දැන්නම් ගතේ කිසිම අසනීපයක් නැතත් ඔබ දැකීමෙන් මගේ හිතේ අසනීපය සුව වූ තරම මෙපමණ යැයි මට කියන්නට බැරිය.
   —කවුරු මොනා කීවත් මට ඔයා නැතුව බෑ සෙව්මි...මගේ ආදරය ඔයා...මට සිතුමිණී එපා...එයා මට ආදරේ නෑ..හරියට වද දෙනවා....
එක පාරටම දැහැන් කියවා ගෙන ගියේය. ඉතිං මේ අවනඩුව කාට කියන්නද... ගැහැණු හිතක් වූ මගේ හිතද දැහැන් අසල අසරණ විය. නමුත් මා දැහැන්ට ඒ බව නොඅගවා....
   —දැහැන් ඔයාගෙ සතුට සිතුමිණි...ඔයා බොරු කරන්න එපා ඔයාගෙ හිතට...මට දුක දැනෙන්නෙ නෑ දැහැන්...ඒ මම විතරයි ඔයාට ආදරය කලේ...ඒ හින්දා ඔයයි සිතුමිණියි හැමදාම හොදින් සතුටින් ඉන්න දැහැන්....
   —සෙව්මි...මේ අහන්න...මට තේරෙනවා...ඒත් මට ඔයාව ඕන...මට සිතුමිණිව එපා...එයාට වෙන බෝයි කෙනෙක් ඉන්නවා. ඒත් එයාට මං ගාව සමාව තිබුන හින්දා මෙහෙම වුනේ...නමුත් දැන් මා ගාව සිතුමිණිට සමාවක් නෑ සෙව්මි...
  —දැහැන් මම කැමති නෑ ආයිමත් ඔයාලා දෙන්නා අතර මං හින්දා ප්‍රශ්න ඇති වෙනවට...ඒ හින්දා හැමදාම හොදින් ඉන්න මං යනවා...
කියා නදුනිද දමා මා මගට බැස්සේය. දැන්නම් හයිය කර ගෙන තිබූ හිත මහා වැස්සක් සේ කඩාගෙන වැටුනි....දැහැන්...අනේ මං ඔබට ආදරය කරන තරමක් ඔබ දන්නේ නැත. ජිවිතයේ මට දිනන්නට දෙයක් තිබුනේ නැත. තිබුණා නම් තිබුනේ එකම එක දෙයකි. එනම් ඒ ඔබවය. ඔබේ ආදරයය. නමුත් මට පවක් කරන්නට බැරිය. කිසිවෙකුට දුකක් දෙන්නට බැරිය. දුක මා ගාව තබා අනෙක් අයට සතුට ඛෙදන්නට හැකි නම් එය මගේ සතුටය.

    මා නදුනිද දමා ගෙදර දුවගෙන ආවේ ඇති තරමට ඇදේ පෙරළී ගෙන අඩන්නට කියා හිතාගෙනය. නැත්නම් මේ දුක් පොදි බැද තබා ගතහොත් දරා ගන්නට බැරිව මා ළය පැළී මිය යනු ඇත. මා නිවසට ඇතුල්වන විට
   —සෙව්මි...මොකද පුතේ...කියාගෙන අම්මා ඇසුවේය.
   —මොකුත් නෑ අම්මා...
   —මොකුත් නැති වෙන්නෙ කොහොමද...ඔය කඩාගෙන බිදගෙන දුවන්නෙ...
   —මගෙ ඔළුව කැක්කුමයි අම්මා...ඒකයි...
   —ඉදින් මං පැනඩෝල් 2 ක් අරගෙන එන්නම්....එසේ කියා අම්මා ගිය අතර මමද මගේ කාමරයට ඇතුළු විය. ඒත් මොහොතකින් අම්මාත් කාමරයට ආවේය.
   —ඔය ඇදුම් පිටින්ම ඇදේ පෙරලෙන්නද හදන්නෙ...ඇදුම් මාරු කරලා මූණ ටිකක් හොද ගනින් පුතේ...
   —මට බෑ අම්මා...කියා ඈ අත තිබුණ පැනඩෝල් දෙකද බී මා ඇදට වැටුනේය. අම්මා මා අසලින් ඇදේ කොනක වාඩිවී ඇගේ අතැගිලි මගේ හිසමත රටා ඇන්දේය. මට සුවයක් දැනුනද එය මට වවා ගත නොහැකි විය. හැඩුම අළුත් වූයේ ඉබේමය.
—    මොකද පුතේ මේ...ඉතිං අඩන්නෙ...
අම්මා එසේ ඇසුවත් මා කිසිවක් නොකියා ඇගේ ළමැදට තුරුල් විය. එදා වාගේම ඒ ළමැදේ උණුසුම රැකවරණය වෙනසක් නොවුනි. පුංචි සන්දියේ දැනුන ඒ අපූරු සුවද දැනුද අම්මාගේ හදවතින් ගලා එයි. වෙනස්වන ලෝකය හමුවේ සියළු දේ වෙනස් වුවද මවකගේ සෙනෙහස නොවෙනස් බව මට දැනුනි. අම්මා මා තුරුල් කර ගත්තේය. මට ඇඩෙන්නේ හේතු ගණනකටය. එහෙත් අම්මාට මේ කිසිවක් කියා ගන්නට මට බැරි විය. නමුදු මේ මොහොතේ මා ඇගේ උණුසුමට තව තවත් තුරුල් විය.
  දැහැන් මම මේ විද දරා ගන්නේ ජීවිතයේ මා විදින ලොකුම දුක වන්නට ඇත. මට ඔබගේ ආදරය අහිමි වීමෙන් මගේ ජීවිතයේ පරම සතුට මට අහිමි විය. එදවස වාගේම අදද මට කියන්නට ඇත්තේ —මගේ සද ඔබ..˜ කියාය. කිසිම දිනක ඔබ මගේ කර ගන්නට මට ඇවසි නොවු වග දැන්ද මම දිවුරා කියමි. එහෙත් ආදරය හමුවේ මා මෙතරම් අසරණ වූයේ ඇයි දැයි මාද දන්නේ නැත. ඔබේ සතුට හමුවෙහි මම මගේ ජීවිතයම අවමගුලක් කරගෙන කිසිවෙකුට නොපෙනෙන පාළු සොහොනක මිහිදන් වෙමි. මගේ ජීවිතය ඔබම විය. මගේ ආත්මය ඔබ විය. මගේ සිනහව ඔබ විය. කියන්නට නොදත්තද මගේ සන්තක හැමදේම ඔබම විය. එහෙත් මම හිත හදා ගන්නට තීරණය කළෙමි. ඒ මම ගැන සිතා නොවේ. මා වෙනුවෙන් මෙපමණ දුකක් උහුලන අම්මා ගැන සිතාය. ජිවිතයට පිරිමියෙකුගේ හව්හරණක් ඇවැසි යැයි සම්මතයේ වුවද මම එය පිළි නොගනිමි. නමුදු ජීවිතයකට ආදරය ඇවසියි කියා මා පිළිගන්නෙමි. මගේ ආදරය ඉල්ලා කොපමණ අය පසු පස ආවද මගේ ආදරය ඔබේ දෙනෙත් මුල නතර විය. එය හුදෙක් නිදහස් නිකළැල් පිවිතුරු ප්‍රේමයක් පමණක් කියා මම ඔබට කියමි.ආදරය ජීවිතයට මෙතරම් බලගතු යැයි මා දැන උන්නේ නැත. නදුනී නිතර නිතර කියන්නා සේ මා අහිංසක බව ඇත්තය. නමුත් දැහැන් අසලදි හිත තද කර ගනින් කියා ඇය මට අනන්තවත් බනින්නේය. එහි සත්‍යතාවයක් ඇත. එහෙත් මට එකම දෙයක් පැහැදිලිව කිවිය හැක. ඒ මේ තුන් ලෝකය පීරා සෙවුවද මට දැහැන්ට ඇර වෙන අයෙකුට ප්‍රේම කරන්නට බැරිය.්
 දැහැන් ඔබ සිත් මායිමට වී ඉනු මැන...

—අහස් ගැබට දෙනෙත් යැවුවෙමි
 සද කුමරු නැත නෙත් මායිමේ
 හැමදාමත් සදේ තනියට හිදි
 පුංචි තරුව නම් පායා ඇතේ
 හරියට ඒ මං වාගේ...
 සද ඇති රැයයි
 අහස හරි ලස්සනයි
 මගේ හිත නම් දුකින්
 දුර ගිය නිසා සෙනේ හිත
 දැනුත් ඉදහිට මතක් වෙයි මට
 අපි අපට පෙම් කළ තරම්
 ආදරෙන් මා ළග උන්නු ඔබ
 එදවස නෑ ආයෙත් එන්නේ
 අනේ නුඹ ළග උන්නා නම්
 මට හැකිය දුක විදගන්න
 ඔබේ පපු තුරුලේ
 තව එකම සැරයක් උණුසුම විදගන්න
 පිං පිරුවා මදි වෙන්න ඇති
 පවු කලේ මං හින්දා
 එපා ඔබ කළුවරක තනි වෙන්න
 ඔබේ ඒ කුල කුමරි
 කර ගන්න සදහටම ඔබේ
 හිත් කොනේ දුක තද කරන්
 අනේ ඔබ දමා යන්නට
 සැරසෙන්නෙ මේ දැන් මං
 මොහොතකට මට දෙන්න
 ඔබේ ඇස් මත තනිවෙන්න
 දුකක් නැතිව මට මැරෙන්න
 පාළු සොහොනෙ තනි වෙන්න

The End.

පුංචි නංගියේ....

මල් සුවඳට
වෙරලු ගහේ
හිත ඇදුනට
බාලොලියේ
පිච්ච සුවඳ
ගෙදර වැලේ
නුඹ ගාවයි
තවම නගේ....

දං බෝවිටි
ඉපනැල්ලේ
ඇවිඳ ගිහින්
දඟ කෙරුවට
සමනල්ලුන්
එන්නේ නැහැ
නුඹ ගියාම
සුවඳ දිගේ
වෙරලු මලේ....

මල් පැස ළග
හිනාවෙන්නෙ
නැවුම් කළෙන්
දිය නා ගත්
පුංචි නංගියේ....
ඉතින් එපා
සිඹ බලන්න
වෙරලු මලේ
සුවඳ එහෙම
කල එනතුරු
ඉවසාපන්
පුංචි නංගියේ.......

ඔබ සිහිවුනි....

හිම පොකුරු
ඇඟ ඇවිත්
වදිනකොට....

තෙත පවන
කන ළගින්
සිඹිනකොට...

සීත වතුරට
දෙපා දමමින්
ඇවිද යනවිට....

උණුසුමට ඔබ
ආවා නොදැනීම
මගෙ මතකයට.....

සිහිනයක සිතුවිලි - 08

අද ජනවාරි 17....හවස 6.42 යි.

සිත් අහසට සඳක් ඇවිත්
පෙරඹර ලෝ එකලු කරන්
පෙම් සිතකට නතුවීලා
සැනසෙනු බැහැ වහන්වෙලා...

මානස විල හිස් වීලා
කොඳ මල තව තනිවීලා
පතිනි වෙන්න හිනාවෙලා
සඳක් නමට පේ වීලා.....

අහිමි වෙච්ච පළමු පෙමට
දුක දැනුනත් ඉඳහිටකදි 
නැවුම් පෙමක් දළු දමද්දි
බැහැ ඉන්නට වසන් වෙලා.....


මුහුදු හතෙන් දුරක ඉදන්
අර අහසෙම සඳ නමටම
වාන් දමන පෙම් දියරැලි
යන්න කියමි සිත නොරිදා......

ඉතින් දැන් ඔයා බලන්න ආවොත් හිතයි ඇයි මේ කියලා නේද.... 

දන්නවද අද දවසත් පුරුදු විදිහටම තමා ගෙවුනෙ...ඒත් ඔයා දන්නෙ නැහැනෙ...වස්සානය ගෙවෙන බව දන්නවා වුනත් මගෙ වසන්තයෙ නුඹම හැර වෙන කාටවත් මම මගෙ හිතට එන්න ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ කියලා..... කින්නර සිහිනයක් දකින මගෙ හිත වටේම රඟන්න එනවා එක එක විදිහෙ කින්නර වෙස් ගත්ත අය... ඒ විතරක්ද සමනල පියාපත් පෙන්නුවට ඒ හැමෝම ළග බඹර විස දළ තියෙන බව මම දන්නවා... ඒ දේවල් දැනෙන්නෙ මතක් වෙන්නෙ මට නුඹ කියලා දුන්නු අපුරු පාඩම් මතක් වෙනකොට....

මතකද හිතුවක්කාර මම හැමදාම බැනුම් අහනවා ඔයා ගාවදි.... හැබැයි කොච්චර බැන බැන හරි ඔයා කියලා දෙන්නෙ හරි දේ.... මේ විෂම ලොවේ පොළවෙ පය ගහලා ඉන්න එහෙම නැත්නම් කකුල් දෙනෙක් හිටගෙන ඉන්න ඔයා මට දෙන දිරිය මිල කරන්න බැහැ රත්තරන්.....

ජිවිත කාලෙම කලේ හීන දකින එක... ඒ හීන හැබෑ කර ගන්න එක... ඔයත් මම හැබෑ කරගන්න දගලන හීනයක්.... දන්නවද මම දවස් ගණන් කරනවා ඔයා ගාවට එන්න.. දවස් 730 ගෙවාගන්න හැටි හිතනවා... තවම දවස් 37 යි ගෙවිලා තියෙන්නෙ.. එක තත්පරයක් ඔයා ගාව ඉන්න දෙනවනම් මට ඒ දවස් ටික දවස් නෙමෙයි... ඒත් එහෙම වෙන්නෙ නැහැ... මේ හැම දේම දරාගන්නෙ.. ජීවිතේ ගීතයක් විදිහට ගයන්න ඕනි හින්දා.........

ජීවිතේ ගඟක් විදිහට ගලාගෙන යන්න ඕනි හින්දා... දවස් ගානක් තිස්සෙ උ‍ණ රෝගෙන් පෙළුනත් මේ හිත නොලිවුවොත් මය බරක්.... ඒ වගේද.............පාලු කනත්තක වගේ දැනෙන තනිකමට මම මොකද කරන්නෙ... පන්හිදට ලෙංගතු වෙවි යතුරු පුවරුවෙන් ‍පණ දෙනවා මිසක්.......

වෙලාවකට මම කලුවරට හරි ආසයි... අදත් වැහි බීරුමත් එක්ක කලුවරම දවසක් තිබුණෙ.. එහෙම කලුවර ළගදි මගෙ දුක් වත මට හංග ගන්න පුලුවන්.................

ඒත් හැමවෙලේම දිය යටක ඔබන රබර් බෝලයක් වගේ ඔයාම හිත උඩට එනවා.... අතීතෙ ඔයා ගාව ඉදලා ගෙවපු දවස් මතක් වෙනවා......

පපුව පුරාම යන මගේ මේ දුප්පත් සිතුවිල්ලට දෙන්න නමක් ඔයා ගාව නැතුව ඇති... ඒත් දන්නවද අර මම හැමදාම කියනවා වගේ රලු නපුරු කම් තියෙන ඔයාගාව ලස්සන සොදුරු මිනිසෙක් ඉන්නවා.... පුංචි පුංචි හදිස්සිකම් තිබුණත් ඔය හිත වගේ ලස්සන හිතක් හොයා ගන්න ටිකක් අමාරුයි මට නම්..................

මතකද ඔය උරහිස උඩ මගේ හිස තියාගෙන මාව තුරුල් කරගෙන නිදා ගන්නකොට ඔයා මට බනිනවා පොඩි එකෙක් වගේ කියලා..... ඒත් එහෙමවත් බැනුම් අහන්න දැන් ඔයා ළගක නැහැනෙ...

කතා කරන ඔය ඇස් දෙක බලන්න මම කොච්චර ආසද... ඒත් ඔයා තවමත් මට ඉඩක් දුන්නෙ නැහැ නේද... මට ඒක මතක් වුනේ අද තනියම කාමරේට වෙලා ඉන්නකොට... 

වෙලාවකට ඔයා ආත්මාර්ථකාමියිද කොහේද.....ඒත් මම වගේම සීතලේ මහ රෑ මැද්දටත් ඔයත් තනියම කියලා දැනෙනකොට කදුලක් වැටෙනවා කම්මුල් රත් කරගෙන....

මේ කදුළු වලට නැවතුමක් තියන දවසක් එයි නේද මගෙ රත්තරන්... එතකන් හීන දැක දැක මම ඉන්නම් මේ විදිහටම........

 

මට කොයින්ද....

නුඹට වගේ
ළගින් ඉන්න
තරු මල් හෙම
මට කොයින්ද....

හිතේ තනිය
ලියා යන්න
පන්හිද ළග
කල් මරන්නෙ...

මේ හීතල
තුහින යටින්
හමන පවන
ඇවිත් යන්න.....

හිතේ තියෙන
සෙනෙහෙ බිදක්
ඔහුට ගිහින්
බාර දෙන්න...

මදැයි වෙච්ච දේ..

හදිස්සියෙම පණ දාගෙන
අනේ ඉතින් මම දිවුවා
ඇගේ ලගින් වාඩිවෙලා
බසයේ එකටම උන්නා....

රෑ මැද්දට හැමදාකම
සිහිනෙ වෙලා ඈ හිටියා
එහෙවු සෙනේ හංගාගෙන
නිහඬවතින් ළග හිටියා...

පොතක් අරන් පෙරලාගෙන
ඇය උන්නා මුණිවතින්ම
නුගේගොඩට ළංවෙද්දී
නැගිටලා ඇය ඉඩ ඉල්ලුවා....

පරම ප්‍රේමෙ හිතේ තියන්
ඇය සමග මම බැස්සා
බෝ ගහ ළග ඇය එනතුරු
පෙම්වතා මග බලා හිටියා....

අනේ ඉතින් හද පුච්චන්
ගිය මගේම මම ආවා...
ඉදලා ඉදලා පෙම් කලාට
මේවා මටම හොද පාඩම්.......

කොහොම කියන්නද....

සඳ දිය වැටිච්ච
තරු මල් යායම
කොතරම් සොදුරුද
හිතන්න සොදුරේ..

සෙනෙහස උතුරන
සඳකැන් දහරින්
නැහැවෙන ප්‍රේමය
දුටුවද සොඳුරේ.....

තුන්සිත පිවිතුරු
පෙම්බර සඳවත
නුඹයි කියන්නෙ
කොහොමද සොඳුරේ........