ඇමති ආරක්ෂක මතක වත

බල්ටි දහයක් එකට ගහනා
පැනිලි පිමි හා හමුදාවෙ හිටියා
කලටි පොල්වල රසය විදිනා
ඇමති රැකවල් සෙනෙවි වූවා

අරක්කුද බී සිගරැට්ටු ඇද්දා
විෂ්කි බ්‍රැන්ඩිය නා කියා ගත්තා
අරිෂ්ඨය හා වලිප්පුව මැද
ඇමති බිරිඳගෙ පණ වුනා

ළපටි කරලක් කිරි වැදී ඇති
ඉරිඟු යායෙන් ගෙන ගියා
කරටි වෙන්නට ගැසූ දිනයට
කැකිරි පල පල හපය කෙරුවා

කෙනෙක් අත්සන දෙන්න බැරි විට
බෙල්ල මුලටම ලංසු තිබ්බා
එකෙක් දෙන්නෙක් නෙමෙයි බෝ විට
හිතේ හැටියට මූනිස්ස වැදුණා

සුදු ඇදන් මල් අරන් හිස මත
වඳින ඇමතිට ලංවුනා
කඳු පිටින් කුඩු ගොඩ බසින 
තැන මගේ අණ නතුවුනා

කුරුළු නාදය දෙතොල් අඟකින්
මුමුණ මුමුණා පිටු පෙරලුනා
අරළු කෑ බව මතක් වෙන්නට
කලක් ගිය බව වැටහුණා

වසර පහ, දහය හෝ බල
සිඳෙන තෙක් රැකවරණෙ දුන්නා
වරද කළ ඒ ඇමති නාමෙට
පෝරකය මගෙ නමට ලිවුවා

මගේ දරුවන් බිරිඳ හැපි හැපි
ඇමති පාමලු වැටිල තිබුණා
තෝපේ කවුරුත් දන්නෙ නෑ මං
කියා පන්නා යවා තිබුණා

ලොකු කෙලී කොටහලු වෙලා 
මාස තුනවත් නොපිරිලා තිබුණා
පොඩි එකී කිරි බිබී හඬන විටදිම
මගෙ ගෑණි බඩ කරල තිබුණා

යකඩ පොලු මැද ගෙවෙන කළ මගෙ
මරණෙ ගැන දින දිනය ගෙවුණා
වඳපු දරු දුක දරාගන්නට බැරිම තැන
පපුව පැළිලා මව් මැරිල තිබුණා

රජුන් විලසට ගමට හයිරන්
දමන් හිටි මට මොකද වූයේ
දිට්ඨධම්මය කියා බුදු බණ
දෙසන හිමියෙක් මෙහෙට වැඩියා

බෙදීම - පිළිතුරක් නැත

කෝපි සුවඳට හුස්ම හිරවෙන
වීථි පසුකර යනෙන විට මට
ග්‍රීක දෙවඟන බලා හිනැහෙන
ප්‍රීති ගෝසා ඇසෙයි නිතරම

ලවණ සුවඳක් ගෙනෙන සුළඟක

මිලින පැතුමන් කොතෙක් තිබුණද
පරණ වෙන්නැති හිතේ සිතුවිලි
දුවන ගමනක තබා දිවුවද

මාර ගස් යට කාක් හඬ මැද

පාර අද්දර සිඟිති ඇස් වට

පිපී මියැදෙන සිහින කොපමණ
තියෙද සිරිලක මෙහෙට හුරු නැති

බුදු පසේ බුදු නිර්වාණ පතමින්

අතක් පෑවට සසර පාපෙට
හුදු විනෝදය කිය කියා මුන්
කොතෙක් විපරිත දේ කරනවද

කොහේ හෝ හැප්පිලා විසිවෙන
විටදි පෙරලා එමිය හුන් තැන
අහෝ ලෝකය බෙදුවෙ ඇයි
ඇති එකා නැති එකා විලසට

-------------2015/07/20 -----------

මගෙ බිසවුනේ රිදෙයි මේ තනි යහන්

පිපි වැටෙන පිනි බිඳු මිළ කරන්
සිසි උවන ගැන කවි කිව් තරන්
නැගි සුසුම් ලය තුල තද කරන්
මගෙ බිසවුනේ රිදුම් මේ තනි යහන්

තෙත මුහුල නුඹෙ වැදුන, කිති මැදින්
ගඟ ගලා ගිය හැටි සෙනේ, පපුවත් පලන්
මඳ අඳුර එන විට වැට මායිම පැනන්
මගෙ බිසවුනේ රිදුම් දෙයි තනි යහන්

සව්සිරි යස ඉසුරු ගැන තුන්සිත මවන්
නුඹ ගිහින් දුර තනියම නැව් නැගන්
හිත පිපෙන ආදර කුසුම් සුරැකිව තියන්
හිටි මුත් නැහැ සතුට බිසවුනේ තනි යහන්

ගුලිවෙලා රැය එවන සීතලට නුඹ ගැන සිතන්
පාවෙලා යන තුට පමණි සිහිනෙක ඉදන්
බැරිවෙලා හරි පොඩි කුසුම් අපෙ මැල වුනොත්
හිනැහිලා ඉවරයි දැන් වරෙන් අපුලයි තනි යහන්

======කෝ මා ====

පුරුදු විදිහට කෝපි කෝප්පය තොල ගාන්න ගත්ත ගමන් එයා , මං ඇස් දෙක ඈත එපිට මුහුදෙ පාවෙන නෞකාවක් වටා රාමු ගත කරගෙන හිටිය.
---එහෙම නොවෙන්න තිබුණ..
--ඒත් එහෙම වුනේ ඇයි?
ඕනවට වඩා හිතන්න යන හන්දා
------හිතන එකේ වැරැද්දක් නැහැ
--මොකද නැත්තෙ. ඒ හිතපු හන්දනෙ මෙච්චර දෙයක් වුනේ
--ජීවිතේ කෙටියි,
--ආසාවන් වැඩියි
---නෑ ඒක බොරුවක්, බොරුවක්, බොරුවක්
බොරු නම් එනව යන්න.
කොහේ යන්නද? ඒ මං බලා හිටිය මාළිගාව..
එතන ඇති මාළිගාවක් නැහැ.
මාළිගාවක් නැහැ..? මොකක්..

මගේ හිතම මට කතා කරද්දි මං ආයෙම මගේ ඇස් පිල්ලම් සොලවා අර නෞකාව දිහා බලා හිටිය.

වෙලින්ටන් පුරුදු සිගරට්ටුව අතේ තියන් කෝපි බඳුනෙ ඉහළ, දබරගිල්ල යව යවා තවත් දිශාවක කියල මට තේරුණා.
ඔහුගෙ පෙරැත්තට කෝපි බොන්න ආවට මට ඒ ගැන ආසාවක් නැති බව වෙලින්ටන්ට කියන්න බැරි වුනා.

කෝපි කුඩු ටිකක තියෙන සුවඳයි , උණු උණු කෝපි කෝප්පෙක තියෙන සුවඳයි අතර ලොකු වෙනසක් තියෙනව කියල මං හොඳට දන්නව. එදා හිටන් කෝපි සුවඳට ආස කරපු තරම කොච්චරද කිවුවොත් විවිධ වර්ගයේ කෝපි පොඩි පොඩි වීදුරුවලට දාල මගේ කාමරයෙ මේසෙ පුරා තිබුණ. සමහර වෙලාවල් වලට මේ අසීමිත ආසාවන්ගෙන් මං වෙනත් ලෝකෙකට යනව කියල මට දැනෙනවා. එහෙම දවසක,

මේ ලයිට් එලියක්ද ?
නෑ ඒ මේ පරිසරයෙ හැටි
මෙහෙම එළි වැටෙන්නෙ කොහොමද?
ඈත පේන දුර අර ස්තම්බය මුදුනෙ කුමාරිකාවක් ඉන්නව. ඒ කුමාරිකාව ඇස් පිය ගහන පාරක් ගානෙ මේ පරිසරයෙ පාට වෙනස් වෙනව
මට ඒ කුමාරිකාව බලන්න යන්න පුලුවන්ද ?
ඒ ස්තම්බය මුදුනට යන හැමෝම යනව විතරයි. ආපහු ඒමක් නැහැ.
ආපහු නාවට කමක් නැහැ. මට ආසයි ඒ කුමාරිකාව එක පාරක් දැක ගන්න.
එතකොට අම්මා, තාත්තා, යාළුවො ඔයාට නැති වෙනව.
ඒ කුමාරිව මුණු ගැහිල දැක්කට පස්සෙ මං එයාව කැමති කරගෙන ආපහු එනව.
හිතන තරම් ලේසි නැහැ.
ජීවිතේ පහසුත් නැහැ
අපහසුත් නැහැ.

කණ ගාවින් විසිල් පාරක් ගහගෙන දිශානතිය වෙනස් කළ සුළඟ එක්ක අරියාදුවක් ආව මට. අර ඉස්සර මතකය නෙෘකාව කේන්ද්‍ර කරගෙන ඇවිලෙද්දි නැවතත් මාව මෙහාට කැන්දන් ආව. වෙලින්ටන් කෝපි බදුන හිස් කරල වතුර බෝතලයකුත් ගෙන්න ගෙන කියල මං දැක්කෙ දැන්. ජෙල් ගාල මුහුණට වැටෙන්න කෙහෙරැල්ලක් දෙකක් තියෙන වෙලින්ටන්ගෙ පෙනුම හරිම දුක්බරයි කියල මට හිතෙනව. ඒත් මේ අවස්ථාව වඩාත්ම හොඳ නිශ්ශබ්ද බව කියල අර පාවෙන නැව ටිකක් ඈත් වෙලා කියන හැඟීම දැනුනත් ආයෙම ඒ දෙස මං බලා ඉන්න පටන් ගත්තා.

රැල්ලක් එක්ක ගමනක් කියන්නෙ දුෂ්කරයි. 
ඔව් අර කුමාරිකාවගෙ ස්තම්බයට යන ගමන වගේ. 
ඒ කුමාරිකාව වගේ මටත් ඇසිපිය සලන වෙනසට පරිසයරය නෙමෙයි මාව වත් වෙනස් වෙනව නම් කියල මට හිතුණ. 
අලුත් අලුත් රැලි හද හද වෙරළට එවන එක මුහුදෙ වගකීමක් ියල මට හිතුණ.
දැන් ඒ කුමාරි කොහේ ඉන්නව ඇද්ද?
කෝපි සුවදක් ඉව කරන්න හිතුණ නිසාම හයියෙන් හෙමිහිට හුස්මක් ගනිමින් මං ඉව කලා.
කෝපි සුවඳක් එක්ක මාව මේ තරම් වෙනස් කරන්න පුලුවන් කමක්
ඔව් කෝපි කියන්නෙ ඔයාගෙ ආත්ම ගත දෙයක්
හරියට හරි මං ඒක පිළිගන්නව
ඕකෙන් මිදෙන්න හදන්න එපා.
ඇයි?
එතකොට ඔයාට කවදාවත් කුමාරිකාව ඉන්න ස්තම්බයට යන්න බැරිවෙනව. 
මගේ අරමුණ ඒ කුමාරිකාව මුණ ගැහෙන එක.
ඒ ඇස් ලැබුණ හැටි අහන එක
එහෙම නම් කෝපි සුවදෙන් මිදෙන්න එපා
ඔව් මට මේ කෝපි සුවඳෙන් මිදෙන්න බැහැ තමා

වෙලින්ටන් එක්ක අකමැත්තෙන් හරි කෝපි බොන්න ආවෙ ඇයි කියන එක මට මතක් වුනේ දැන්.. 

ඒත් කෝ මගේ ඒ කාමරය.. විවිධනම් වලින් විවිධ සුවඳ වර්ග මැද්දෙ දුම් ගොඩාක් මැද්දෙන් කුමාරිකාවකගෙ ස්තම්බයට යන්න පාර එළි පෙහෙලි කරපු තැන.

ඇන්ජෙලා...ඇන්ජෙලා... එක පාරට මගෙ අතිට සීතලක් දැනුන නිසා මං බලද්දි වෙලින්ටන් යතුරු කැරැල්ලත් අතේ තියන් යන්න නැගිටල.
අපි යන් ඇන්ජෙලා.. ඔයාගෙ බෙහෙත් බොන්න වෙලාව හරි. ඒක මඟ ඇරුනොත් ආයෙම ඔයාට අර සෙනග මැද්දෙ වට කරල තියෙන කාමරයක ඇදක් උඩ පැය 24 ම නිදාගෙන ඉන්න වෙන්නෙ. ඔයාගෙ අවශ්‍යතාවත් ඔයා දන්නෙ නැතිව.

කන්දක් වුනත් දඟලනවා බෝම

පයින්ස් ගස්වල පත් අග කිනිසි වැනි
තැන් වැදෙනකොට තුරුණු කන්දක
අනුබදී සිහිල් දිය බිඳු හඳන්නට
මිහිපල් කමක් වැනි වරමකි එයද

සකියනි වලාකුළු වැටෙනා විට සිරුරට
කෝමල කමක් ගයි නිරතුරු ලෝචන
කියුඹු ලතා කිති කැවි කැවි වැදෙන විට
මින්දද සිඹින මල්වැනි කදු මුදුනකට

මැසිවිලි දැනෙන බව හිතුවත් හිතවතුණි
ඇසිපිය සලන දේදුනු සඟවයි නිරතුරුම
වයිරම සිඹින අඟලක් අඟලක් නෑර
සෙයිලම වගේ කන්දක් දඟලයි බෝම

2015/07/09 

තැවීම තැනීමක් ඇවැසිමද ?

ඉකිබිඳුම් ඉකි ගස ගසා සිරවෙයි
නුඹට විතරක් ඇහෙනවද
මේ බැදුම් තව පොඩිම පොඩි කාලයයි
ඉතින් මේ හැටි හිත් රිදෙනවද

වසත් කාලය සිසිර සෘතුවත්
එක තැනක නෑ රැදෙන්නේ
සිතින් උපදින අපේ හැඟුමන්
ඒ වගෙයි මට දැනෙන්නේ

සියුම් ඉසියුම් තැන් සොයා
හැඩුම් වැළපුම් ඇයි තැනෙන්නේ
නැවුම් උදයක් හෙටත් පිබිදේ
කුමට විරසක කම් සිතන්නේ

තාත්තා ගල් බිදිනවා

අරඹකන්දට ගල් වළට හිරු වළලු වැටුණාට
සරඹ සන්දර්ශන වගේ තාත්තේ ඈතට
ඉහළ ඉස්සෙන කුළු ගෙඩිය අරන් දෑතට
වැටෙන අතරේ බිමට කියන කවි දැනෙනවා හදවතට

ගල්ලින්න හයියකට පසාරුව කරනවා
පපු කැනතු අස්සටම ගිරි ශිඛරෙ වැදෙනවා
කිරි ගහේ කිරි වරල වසර ගණනක් ගෙ‍ෙ
වැහිලිහිණි පැටික්කිය මාර ගහයට නිදනවා

හාර හාරා බඩ බොකුත්
සොය සොයා ගල් කුලේ ඇතුළටම
දමන වෙර අනන්තෙට පේනවා
සීර සීරා දාඩියෙහි වැහි
මුළු ගත තෙමනෙවා
පාට පිච්චුණු ඔබේ සිරුරෙන්
දේදුන්නෙ වර්ණයන් මැවෙනවා
ඒ දිගේ සිහින අල්ලන්
අහස මුදුනට ඇතැඟිලි යොමනවා

බිදින්නට නම් පර්වතේ
ඇට නහර කැඩී පොඩිවී යන්න
වෙඩි දමා තැළිය යුතුමයි හිසට
පිට දිගේ රිදෙන්නට
සැත්කමක් තනියමම කරන් යනකොට
ලේ නහර නැවතුණොත්
වතුර බිදු ඉස ඉසා බලනවා
යකඩෙකට වුනත් මහන්සිත් දැනෙනවා

අවසානෙ පොල් මුඩු අරන්
පපුවෙ හිල වසනවා
සංසාරෙ අවසානෙට ඇසෙන්නට
"බෝරෙ " යැයි කෑ ගහනවා

කණ් අඩිය පුපුරන්න ගල් කුළත්
නෙතු පියන් මහ පොළව සිඹිනවා
පැන් බිඳක් සොයන්නට බුලත් කහටක
රහට විවේකය ඔබ බලනවා

ගිනියමට දැවි දැවී තුරු පතුත් හැකිළිලා
මැදියමට රිදි රිදී කරගැටක තෙල් හලනවා
හැරවුමක හැඩරුවක් අන් නෙතක සොයනවා
පිළිරුවෙන් පිළිරුවට තාත්තා ගල් බිඳිනවා

_____2015/06/27_____දිනිති දීපිකා_____

මහින්දාගමනය අභිමානවත් ලෙස සයිප්‍රසයේදී සැමරූ වගයි

පොසොන් සුළගට හැපි හැපී එහෙ මෙහෙට දඟලන තුරු ලතා මැදින් මිස්සක පව්ව මසිතෙහි මැවේ. ඝණ්ඨා නාදය හා ශ්‍රද්ධා සිත් මුදුන් කරන් කුහුඹුවන් පෙළක් සේ ඒ වටා කැරකෙමින් හදවතේ බුද්ධාලම්බන ප්‍රිතිය වඩ වඩාත් තිවුර කරගන්නා බැතිමතුන්ද මට මැවෙමින් මැකෙමින් යයි. 

—සමණා මයං මහා රාජ
ධම්ම රාජස්ස ශ්‍රවකා
තමේව අනුකම්පාය
ජම්බු දීපා ඉධාගථා ˜

බුද්ධ වර්ෂ 236 දී පොසොන් පුන් පොහෝ දා මිස්සක පව්ව මුදුනතෙහි සිට මේ උදාන පාඨය නෑසෙන්නට අප තවමත් මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිකයන් නොවී ඉන්නට තිබුණා යැයි කාට නම් පැවසිය හැකිද ? බල තණ්හාවේ උපරිමයට යමින් ජව සම්පන්නයේ සද්දන්ත්වය පෙන්වමින් අශෝක අධිරාජ්‍යයා චණ්ඩාශෝක වෙමින් තළා පෙළා මරා ලේ පිපාසිත හැඟුම් දොළදුකින් මෙන් පිනවීමම ඔහුට එපා වී ගිය දවසක සත් අවුරුදු සාමනේර නමකගේ වදනකට හිස නමන්නට තරම් මේ බුද්ධ ධර්මය ප්‍රබල විය. එතැන් පටන් අසූහාර දහසක් වෙහෙර විහාර තනවමින් ධර්මාශෝක නම් වූ එතුමාණන්ගේ ධර්මයේ මල් ඵල විඳින්නට අප ද වාසනාවන්තයෝ  වූහ. 

අශෝක අධිරාජයාණන්ගේ එකම පුතු වූ මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේ ප්‍රමුඛ ධර්ම දූත පිරිස එදා මිස්සක පව්ව අභියසදී දේවානම්පියතිස්ස රජුන් හමු වී, එතුමන් තිසරණය සහිත පංච ශීලය සමාදන් කරවීමෙන් මෙරට ආරම්භ කරන ලද සම්බුද්ධ ශාසනය සමරනු වස්, සයිප්‍රසයේ ශ්‍රීලංකාරාමයේ පොසොන් පින්කම ජුනි මස 07 වන දින පාපෝස් නගරය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් උත්කර්ෂවත් අන්දමින් සිදු කරන ලදි. දාන ශීල භාවනාදී පින්කම් වලින්ද සමන්විත මෙම ආගමික වැඩසටහනෙහිදී සියල්ලන්ම නිවුනු සිතින් ධර්ම කරුණු අසා සිටියා කියතහොත් එය නිවැරදිමය. 

සිහිල් සුළං හමන මිගදාය, මහමෙවුනාව වැනි ශාන්ත පරිසරයක් තුල කිචි බිචි ගාන කුරුළු නාදයන් පරයා ඇසෙන සාදු නාදය අපට අපේම පින්බිමක ඉන්නා වැනිය. 

එදා මිහිදු මා හිමියන් සිරිලකට සම්බුද්ධ ධර්මය රැගෙන පැමිණියා සේම සයිප්‍රසයට ධර්මයේ පණිවිඩය රැගෙන පැමිණි සයිප්‍රසයේ ප්‍රධාන සංඝනායකාභිධාන මොරවක සෝරත අපේ ලොකු හාමුදුරුවන් සමඟ වහන්තරේ සිද්ධාර්ථ හිමියන් දෙසූ යුගාසන කාව්‍යමය ධර්ම දේශනය කාලෝචිතමය. 

එලොව මෙලොව දෙලොවටම වැඩදායී ලෙස ජීවිතය ගත කරන්නට හුරු වූ සහ හුරුවෙන මෙන්ම හුරු කරවන සිරිලක් වැසියන් සිටින සයිප්‍රසයේ බෞද්ධ සංගමය සමඟ එක් වී පාපෝස් නගරයේ සියළු කුදු මහත් පිරිස එකාවන්ව එක්වී පිදිය යුත්තන් පිදීම ඒ ආකාරයෙන්ම ඉෂ්ඨ සිද්ධ කළහ. 

සටහන - දිනිති දීපිකා.
 ලිමසෝල් / සයිප්‍රස්

2015 ජුනි 21 ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පත

දිවියක ගමන

කොපුලත රැදෙන සිහිලස් උණුසුම් පහස
ලවණත රසය දැනිලා යයි බැස විගස
උරමත ගැහෙන ඉස්සෙන බර කඳෙ රහස
කවිමත නොමැත සසරක උහුලන වෙහෙස

පෙරපස නැගෙන හිරුටත් උරුමය බැස යාම
අහසක කොහෙද අපිටම අයිතිය පැතිරීම
මඳහස රකින පිනිබිඳ මොහොතින් වියලීම
දස අත දුවන ගමනක කොතනද නැවතීම

විනිවිද පෙනෙන හදවත් නැතිවිට හමුවීම
සිද බිද යෑම අත්වැල් නැවතිය බැහැ කෝම
කඩු තුඩ මතට ගෙල තියමින් නිති හිනැහීම
ලෙස දැක ගත හැකිය දිගු මේ ගමනක යෑම

ඔලිව් ගස දුක්බරව

අතර පතරින් රොස්වෙච්ච බත් හට්ටියක අඩියක් තරම්
හරවගෙන හිස පහළටම අද ඔලිව් ගස අමනාපයෙන්
සතර අත ඇවිදලා නම නොදන්නා කුරුලෙකු ඇවිත්
කොනිත්තා නිය තුඩෙන් ඇන්නා සොඳුරිට හොරෙන්

ඇගේ අත පතන් ඇරයුම දී තවම හරියට සති පහයි දවසයි
හිතේ හැටියට කියන්නට බැරි වෙච්ච ලතැවුම රිදීමයි
කොහේ හෝ ඇවිදලා යන එන විහඟයින් පිරි කාලයයි
අනේ ඈ රැක ගන්න වැළපෙන හදවතේ දුක මහ මෙරයි

අලුයමම ඈ පිපෙන පිනි බිදි විසික් කරමින් මගේ මුහුණට
කිතිකවන එක හරිම සුවයයි වැළඳගන්නේ පුදුම පෙමකින්
දෙළොවකම තිබු හිත එකක් කරමින් ඈ හා වසන්නට
සිහිනයට මගෙ වැට බදින්නට කුරුල්ලෙක් ඇයි තරහකින්

සුදෝ සුදු පොඩි සුවඳ මල් පිරි ඇගේ සියොළඟ බදා ඉන්නට
ඔහුම තරමට වෙන කෙනෙක් මේ තුන් ලොවට නෑ උපන්නට
නියේ පහරක් වැදී සීරුණු ඇගේ බඳ මැද පෙනෙන තරමට
අනේ ඉපදී මියෙන තරමක් දැනේ සෙනෙහස පිච්ච පඳුරට.

සයිප්‍රසයේ අවුරුදු ගම්මානය.

2015 මැයි මස 03 වන දින ඉරිදා ලංකාදීපය. 

( වේදිකාව සඳහා යොදා ඇති ඡායාරූපය අපගේ එකක් නොව. එය ඔවුන් විසින් පැටලීමක් සිදුවී ඇතිව පලවී ඇත්තකි. අපේ වේදිකාවේ ඡායරූපය මෙයයි. 

කවර රටකට වුව, එ රටට අනන්‍ය වූ භාෂාවක් , සංස්කෘතියක් සහ ඒ හා බැඳුනු නොයෙකුත් උප සංස්කෘතීන් රාශියක් ඇත. එය නිසි ගෞරවය ලබමින් සීමාවන් හඹා යමින් විවිධ දෙස් විදෙස් තුළත් තම අභිමානය පෞඩව සනිටුහන් කරද්දී ජාතික හැඟීමකින් එවන් තැන්වල ජීවත්වන දනන් තම හැඟීම් තුළ කිදා බැස යති. එකට එකාවන් හමුවී, අත්වැල් බැඳ සිත් මල් තුළින් නැගෙන අපේ කම වගා කිරීම තම අරමුණ කරමින් එපසුපස යෑම සතු දනවන කරුණකි.

ලෝකය තරඟකාරිත්වයට මාරුවීමත් සමග ගෝලීයකරණය හා සමගින් සමස්ත ලෝකයම විශ්ව ගම්මානයක් බවට පත් වීමත් සමග අප සැමගේ සයිප්‍රස් ආගමනය යනු විවිධ රැකියාවන් තුලින් තම තමන්ගේ ආර්ථිකය සවි බල ගැන්වීමේ ඒකායන අරමුණ මුදුන් පමුණුවා ගැනීම වුවද අප තුල ඇති නිසග හැකියාවන් විදහා පෑමට කිසි විටෙකත් පසුබට නොවීම සතුටට කරුණකි.

බත බුලත පිරි සිරිලක අතමිට හිඟ කම තදින් නොතිබුණ යුගයක් තිබුණද සංවර්ධනයේ ඉලක්ක වෙත ධාවනය වන ජීවන ගමනක තම දේශ සීමා පසු කර මාතෘ භූමියටත්, එහි තමන්ගේ සහ තමන් නමින් සිටින්නවුන්ගේත් මුව මත හසරැලි පුබුදවන්නට වැර ගන්නා පිරිස් අද වන විට මෙහිද බොහෝය. මධ්‍යධරණී මුහුදින් වට සයිප්‍රසය නැමැති පුංචි  දූපතේ සිනාපිරි තෝතැන්න සයිප්‍රසයේ ශ්‍රී ලංකාරාමයයි. ඇත්තෙන්ම අපට නම් එය කතරට වට වැසි බිඳක් බඳුය. මන්ද බෞද්ධාගමික හා සිංහල සංස්කෘතියේ පුනර්ජීවනයේ කෙන්ද්‍රස්තානයද එයම වන බැවිනි.තමන් ආවේ විවිධ රැකියාවන් තුළින් ආර්ථිකය ජය ගන්නට වුවද හැකියාවන් ද පොහොසත්ව ළෙලදෙවන්නට අමතක නොකිරීම අපේ භාග්‍යයකි.

සිල්සුවඳ පතුරුවමින් සෑම මසකම ගුණ දම් පිරුණු මිනිසුන් සමාජයට දායාද කිරීමට දේශගුණික විපර්යාසයන් හමුවේ වුව නොසැලී අධිෂ්ඨාන හා වීර්ය පාරමිතා සපුරමින් කටයුතු කරන සයිප්‍රසයේ ප්‍රධාන සංගනායක මොරවක සෝරත අපේ ලොකු හාමුදුරුවන් අපට මහත් ශක්තියකි.උන්වහන්සේගේ අනු දැනුම හා මග පෙන්වීම මත සයිප්‍රසයේ අවුරුදු ගම්මානය" මෙවරද උත්සවශ්‍රීයෙන් පැවැත්වීම අප සැම ලද ජයග්‍රහණයකි.

සයිප්‍රසයේ අවුරුදු ගම්මානය කිවු සැණින් දැන් සිරිලක් වාසීන් පමණක් ලොව පුරා විසිරී සිටින සියළු ලක්වැසියන් පෙරුම් පුරා බලා සිටින්නට තරම් පුරුදු වී ඇත. ඒ මන්ද යත් එදා අපේ හෙළ සංස්කෘතියේ සියළු දේ කැටි කරගනිමින් සැදුම් ලත් විශේෂ අවුරුදු ගම්මානයක් මේ යුරෝපයේ මැවෙන නිසාමය. හෙළයේ මහා මංගලයේ අවුරුදු නෑගම් එන සිව් දෙස දන කදමලු බැදන් මහ ගෙදරට පැමිණීමත් සමඟ අවුරුදු චාරිත්‍ර මහ ගෙදරදී සිදුවූයේ දෙස් විදෙස් ආරාධිතයින් අතිනි. නැකතට ලිප ගිනි මොළවා සෞභා්‍යෙය් සංතේකයෙන් හදවත් පුරවාගෙන සාදා පිළියෙල කරගත් සියල්ලෙහිම අග්‍රබාගය අප ගෞතම සම්මා සම්බුදුන් හට බුද්ධ පූජාව තබමින් ආරම්භ වූ අප අවුරුදු ගම්මානයේ, විශාල කඹ ආධාරයෙන් තනාගන්නා ඔංචිල්ලා දෙක සහ ඒ මත ඔංචිලි වාරම් ගයමින් රෙදි හැට්ට ඇද හිස මල් ගවසා එහෙට මෙහෙට පැද්දෙන ලලනාවන් හරිම සුන්දර දසුනක් ගෙන දුන්නේය.  මේ අතර විදෙස් රටවල යුවතියන්ද අපේ ස්ස්කෘතියට ඇද පැළද ගෙන පැමිණ මේ රසයේ උපරිමය අත් විඳීම කාටත් සුපුරුදු දසුනක් වුවද හදවත පුරා දිවෙන අපේකම තුලින් දැනෙන වින්දනය වචනයෙන් කිව නොහැකි තරම්ය

මහ ගෙදරට නුදුරින් තනන වී බිස්ස යට සිට පංච දමන, ඔළිද කෙලින ළමා ළපටියෝ විතරක් නොව රබන් සුරල් වයමින් ආසියාවේ අන්‍යනතාව ලොවට පෙන්වීම ආඩම්බරය මුසු හැඟීමක් විය. . සියළු නැකැත් චාරිත්‍ර හැකි උපරිමයෙන් ඉෂ්ට සිද්ද කළ සයිප්‍රසයේ ලක්වැසියෝ පැළ සිටුවීම පමණක් නොව දෙමාපිය වන්දනාව ද අපේ ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ ඒ මධුර ස්වරයෙන් ඇසෙන මාතෘ ප්‍රේමයෙන් පිතෘ ප්‍රේමයෙන් හදවත් තෙත් වී ඇස් වලින් ගලා යන ස්නේහයේ මුසු කඳුළු වැල්  මුළු අවුරුදු ගම්මානයම මීයට පිම්බා සේ නිහඩතාවයක ගිල්ලී සියල්ලෝම හදවතින් මව් රටේ තම නිවෙස්වල දෙමාපියන් අසල වැද වැටී හෙලන සුසුමේ බර මෙපමණ යැයි මේ ලියුම්කරුටද කිව නොහැකි තරම් තදින් දැනීම මහා පුදුමයකි.

සිරිලක දේශීයත්වයට ලැදී ශ්‍රී ලාංකික කලාකරුවෙක් වන මහින්ද  පතිරගේ ( පුරෝහිත ) නම් කලාකරුවා මෙවරද සයිප්‍රස් අවුරුදු සිරිය ඔප නැංවීමට පැමිණි බව දනවනුයේ හද පිරි සතුටිනි. ඔහුත් සමඟද අවුරුදු සිරි බෙදා හදාගනිමින් ගත කළ මෙවර අවුරුදු ගම්මානයටද සයිප්‍රසයේ ශ්‍රිලංකාරාමය සහ බෞද්ධ සංගමයෙන් ඉෂ්ඨ සිද්ද වූ වගකීම් ඒ අයුරින්ම ලාංකියන්ට දීම කෘතගුණ සැලකිය යුතුමය.  විවිධ නගරවල වැසියන් විවිධ අංගයන් බාර ගනිමින් එකාවන්ව මේ අත්වැල් බැදගෙන නිමාව දුටුවේ හෙළයේ ඒ මහා මංගල්ලයේ සිරි අසිරියමය.

දිනිති දීපිකා - සයිප්‍රස් සිට

අපේ ගෙදර අවුරුදු තියෙන්නෙ මෙහෙම

සයනයේ උඩුකුරුව 
වැතිර හිඳිමි මං
ගලා එයි පිළිවෙලට
මගේ ගම සැරසෙනා'යුරු
මට අහිමි අවුරුද්දට
මා නැතිව "

හැමෝටම සුබ අලුත් අවුරුද්දක් කියලම අවුරුද්ද ගැනම 
බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් ලියන්න හිතුණ. හැමදාමත් අප්‍රෙල් 14 කියන්නෙ මගෙ පපුව පිහියක් අරගෙන හාර හාර එළියට දානව වගේ. ඒ වගේ අවුරුදු දවස් 11 ක් 

එහෙම නැත්නම් 2004 අප්‍රෙල් 14 සිංහල අවුරුද්ද සැමරුවට පස්සෙ 

අදටත් සිංහල අවුරුද්දක් සමරන්න වාසනාවක් මට නැතිවුනා. ඒත් මේ දැන් සිද්ද වෙනව වගේ අපේ ගෙදර අවුරුද්ද මගේ හිත මැද්දෙම තියෙනව. සමහර දාකට රෑට හිනෙනුත් පේනව වගේ. එහෙම ආත්මීයව බැදුන අපේ ගෙදර සිංහල අවුරුද්දයි මේ. 

අප්‍රෙල් පළමුවැනිදා ලබනව කියන්නෙ අපේ ගෙදර මම අක්කා අයියා අපි කවුරුත් අකමැතිම දවසක්. එදා ඉදන් තමයි අපේ අම්මා සියල්ල පටන් ගන්නෙ. අප්‍රෙල් දෙවෙනිදට යෙදි තියෙන මගේ උපන් දිනය කවදාවත් සමරන්නෙ නැහැ. මගේ තියා අපේ ගෙදර කාගෙවත්. අපෙ අම්මා එදාටකරන්නෙත් බුද්ධ පුජාව තියල මල් පහන් පත්තු කරන්න පුරුදු කරපු එක. බත් මුලක් දෙකක් ඔතල හිඟන්නෙක්ට බෙදල එන්න කියල අපිව යවපු එක විතරයි. අම්මා හැමදාමත් කිවුවෙ උපන් දින සමරන්නෙ සුද්දො. උඹල ධර්මයෙන් ජිවිතය ඉගෙන ගනින් කියල. ඈ තදින් සිරිත් විරිත් ගරු කළ තැනැත්තියක්. අන්න ඒ නිසයි අපි අකමැති අප්‍රෙල් ලබනකොට. 

ඉතින් ඔන්න අප්‍රෙල් 01 වෙනිදා ඉදන් පටන් ගන්නව අපෙ අම්මා දොඩන්න. වත්ත පිටිය සුද්ද කරපන්. කිය කියා. ඉතින් ගෙට බරවෙච්ච ගස් වල අත කපල පෑහල ඒව දරට අඩුක් කරන අරව මේව වැඩ තමයි මුල් දවස්වල තියෙන්නෙ. අපේ වත්තෙ වැටට ඒ දවස්වල එරබොදු සහමල්ලින්න කියන ඒව හිටවල තිබ්බෙ. 

ඉතින් මේ වෙද්දි දේට පාර පිරෙන්නම රතුයි රෝසයි මල් වැටිල. ඒ මදිවට කොස් කොළ පිරිල, වැල වරකා හැමදාම ඉදිල වැටෙනව ගෙඩි තුන හතරක් වත්තෙ කොහේ හරි. අපේ ගෙදර මිදුල අතුගානව කියන්නෙ ඉතින් පැය දෙකක තුනක රාජකාරියක්. මිදුල අතුගාන කෙනා පාරත් 
අතුගාන්න ඕනි. අද කොන්ක්‍රිට් කරල රිටක් වගේ කරල තිබ්බට එදා බොහොම ලස්සන පාරක් අපිට තිබුණ. 

ඔන්න වත්ත පිටිය සුද්ද කරන වැඩ මුල් දවස් දෙක තුනේ ඉවර වුනහම ඊලගට අම්මා කියවන්න පටන් ගන්නෙ ගේ සුද්ද කරපල්ලා කියල. ගෙදර මකුළු දැල් කඩන්නත් ඕනි කැප්පෙට්ටියා කොළ වලින්. අපේ වතුවල ඉස්සර නිතර තිබුණ කැප්පෙනට්ටියා කොල. ඔය කැප්පෙට්ටියා 
අතු ටිකක් දිග පොල්ලක ගැට ගහල ඕකෙන් මුළු ගෙයිම මකුළු දැල් කඩන්න ඕනි. ඔය මකුළු දැල් කඩනකොට රංකුඹල් ගෙවල් වලට එහෙම අනින්න  බැහැ. ඒවයේ මැටි පොඩ්ඩක් එහෙම කැඩිල තිබුනොත් අම්මගෙන් හොද බැනුම්. ගෙවල් සුද්ද කරල හමාර වෙනකොට ඇද ඇතිරිලි , දොර රෙදි අරව මේව සියල්ල සුද්ද කරල නැවත දාන්න ඕනි. 

ඒ වැඩ ඉවර වේගෙන එනකොට අම්මා කොත්තමල්ලි, සුදුරු, මාදුරු, මිරිස් අරව මේව හෝදල අව්වෙ දාල හරිගස්සල තියනව. ඒව මෝලට ගිහින් කොටන් ඇවිත් බෝතල්වලට අහුරන වැඩ මට තමයි පැවරෙන්නෙ. අක්කා අපි පොඩි දවස්වල ඉදන් හිටියෙ පිටරට නිසා. ඊට පස්සෙ ආයෙ 
පටන් ගන්නව හාල් දියේ දාන්න. ඒ කියන්නෙ අම්මා කෑම හදන්න ලැහැස්තිය. ඒ එක්කම වත්තෙ කෙසෙල් කැනක් දෙකක් අනිවාර්යෙන්ම අයියා කපල වළකට දාල දුම් පිඹින්න ඕනි මේ වෙද්දි. මොකද එහෙම නොවුනොත් අවුරුදු දාට කෙසෙල් ලැහැස්ති වෙන්නැහැ. 

අපේ අම්මා ගෙදරම තමා හාල් කොටල පිටි හදාගත්තෙ. ගල් වංගෙඩියක් නෙමෙයි අපිට අදටත් තියෙන්නෙ අවුරුදු හතලිහක් පනහක් පරණ ඒ ලී වංගෙඩියම තමා. අම්මා හාල් කිලෝ හතරක් පහක් තනියම කොටනව. අපිත් ආසාවට මෝල් ගස් ගහන්න පුරුදු වෙන්නෙ එතකොට. අම්ම 
ඉතින් ආහ් කොටපන් කියල දිල බලන් ඉන්නව. අනිවාර්යෙන් අම්ම කොටන පිටි හළන්න සිද්ද වෙන්නෙ මට. කුල්ලට පත්තර පිටු දෙක තුනක් එළල ඒකෙ පෙනේරෙන් දෙපැත්තට පද්ද පද්ද හලන්න ඕනි. 

ඔය වෙලාවට කොහේ හරි ඉදන් අපේ පූස කුරුමානම් අල්ලලා අතට පනිනව. එතකොට නම් අර හලපු පිටි කුල්ලම හබක්. අම්මගෙන් පූසටයි මටයි හොදට අහගන්න පුලුවන් එහෙම වෙලාවල් වලදි. ඔහොම පිටි ලැහැස්ති කරගත්තට පස්සෙ අම්මා කෑම හදන්න ලැහැස්තිවෙනව. හුගක් වෙලාවට මුලින්ම හදන්නෙ මුං කැවුම් තමා. ඔය වෙලාවල් වලට අම්මා තාච්චියට තෙල් දානකොට කාටවත් කතා කරන්න බැහැ. කතා කර කර තෙල් දැම්මම තෙල් වැඩියෙන් වැය වෙනව කියල තමා අම්මා කියන්නෙ. හදන පලවෙනි කැවුම ලිප්ගල උඩ තියා තියනව. ඒකට කෝදුරුවො අරුන් මුන් වහ වහ තියෙනව. 

එතන ඉදන් එක කැවුමක් රස බලන්නවත් අපිට කන්න බැහැ. කෑවොත් අම්මගෙන් ලැබෙනව හොද තෙල් හැඳි පාරක්. මෙහෙම බදින බදින කැවුම් කොකිස් අම්මා මැටි මුට්ටිවල දාල පත්තර 
පිටුවලින් කැට ගැට ගහල කුස්සියෙ අටුව වගේ එකෙන් තියන්නෙ. මේව හොරෙන් කන්නවත් බැහැ. ඒව අරින්නෙ අම්මා නැකතට කෑම මේසෙට තියන්න තමා. කැවිලි පෙවිලි හදල ඉවර වුනාම මට තියෙන අමාරුම රාජකාරියක් තමා රතුලූණු සුද්ද කරන්න සහ වක් පිහිය අරගෙන ගම වටේ ගිහින් හොද මුරුංගා පොත්තක් හොයන් එන එක. ඒ අපෙ අම්මා දාන අච්චාරු මුට්ටිය ලැහැස්තිවෙන්න. අච්චාරුවත් දාල කෙසෙල් කොලේකින් කට බැදල තියා තියනව. 

ඊට පස්සෙ තමා ගෙදර කැන්ද ගස් දෙකක් අල්ලල ලොකු තේඩාවකින් බැන්ද ඔංචිල්ලාවට යන්නෙ . ඕකෙ ඩබල් නෙමෙයි ට්‍රිබල් ඉදන් දාල ගමේ ඉන්න අපි හැමෝම පදිනව. අපි එක එක්කෙනාගෙ ගෙයින් ගෙට ගිහින් හැමෝගෙම ඔංචිල්ලා පදිනව. ඔය අතරෙ අයියල කැට ගහනව. 

අපිත් පොඩියට දෙක පහ ගහනව. රුපියලට දෙකට තමා. තව ගමේ කඩේ ගාව ලොකු කැට පොළක්. එතන ඉතින් බඩු වලට කැට ගහන්නෙ. අපි පොඩියට කැට ගහන තැන්වලින් දිනුවම ඒව අරගෙන ලොකුවට  කැට ගහන තැනට යනව. එතන දහ අට කැටයකින් ගහන්නෙ. අඩු වැඩි අල්ලනව.. දිනයි පරදියි අල්ලනව. හම්මේ ඉතින් ඔය ඔක්කොම සෙල්ලම් නොනගතයට ලබනකම් විතරයි. නොනගතය ලබන්න කලින් ගෙදරට ඇවිත් කාල බිල අහවර වුනේ 
නැත්නම් ආයෙ අවුරුදු නැකත ලබනකම්ම බඩගින්නෙ තමා. මොකද අම්මා කැම වළං හෝදල ලිපේ අළුත් අයින් කරල මැටි ගානව ලිපේ. 

ඊට පස්සෙ සාලෙ මැද්දෙ කිරි උතුරවන්න ටකරන්න කෑල්ලකත් ලිපක් හදල හැමදේම ලංක කරල අම්ම වැඩ නවත්තනව. ඊට පස්සෙ අපිටවත් වැඩක් කරන්න බැහැ. අපේ අයිය කරන එකම වැඩේ උණ වෙඩි සහ රතිඤ්ඤා දදා ඉන්න එක. 

ඊට පස්සෙ අම්ම එක්කම අපි හැමෝම පන්සල් ගිහින් ඒ වැඩ කරල ගෙදර ඇවිත් වැඩ ඇල්ලීමේ නැකතට ලැහැස්ති වෙනව. එතකොට ගෙදර හරිම බිසි. පැය එකහමාරක් වගේ ඇතුලත හාල් කිලෝ එකක විතර කිරිබත් මුට්ටියක් හදනව අම්මා. ඒ අතරෙ අපි කිරි උතුරවනව. 
අම්මා කිරිබත් කපල කැලි කපල කෑම මෙසේ හදනව. පොල්තෙල් පහනක් තියනව. තව කෙසෙල් කොලේකට වෙනම හැම කෑම ජාතිම තියනව. ඒක පහනක් පත්තු කරල ගෙයින් එළියෙ තියෙනව. නැකතට අම්මා පිළිවෙලට වැඩිමහල් කෙනාගෙ ඉදන් කෑම කවනව. ගෙදර ඉන්න පූස, බල්ලව ඉදන් නිවැරදි දිශාවට හරවල අම්ම කිරිබත් ටිකක් කවනව. ඊට පස්සෙ අපිට ඇතිවෙන්න කන්න කියල අම්ම කිරිබත් පොඩ්ඩක් කටේ තියන් දුවනව වත්තට. ඒ ගිහින් උදැල්ලෙන් මොකක් හරි දෙයක කරනව. හුගක් වෙලාවට අම්මා පොල් පැලයක් හිටවනව.

 ඒ හති දාගෙන දුවගෙන ඇවිත් අම්මා කළෙත් අරන් ළිඳට දුවනව. ඒ යන්නෙත් ඊට කලින් හදල තිබුණ රෙදි පොට්ටනියක් එහෙම අරගෙන ඊට අමතරව සුදු මල් ටිකක් අගුර කෑල්ලක් එහෙම ගෙනියනව. අර පොට්ටනියෙ සියළු කළමනා ( සුදුරු/ හාල්/ අරව මේවා සහ කාසියක් ) එක්ක ළිදට දානව. දාල වතුර කලේ පුරවගෙන ලිදට සුදු මල් ටිකයි අගුරු කෑල්ලයිත් දානව. ඊට අමතරව වෙනම බෝතලේකට ( බිදෙන ) වතුර එකක් ගේනව. ඒක අම්මා අවුරුද්දක් ගේ ඇතුලෙ තියාගෙන ආයෙ වීසි කරන්නෙ ඊලග පාර ගණුදෙනු කරන්න ලිඳට ගියහම. ඒකෙන් ගෙදර වියදම් පෙන්වනව 
කියල තමා අම්මලගෙ විශ්වාසෙ. 

ඔහොම වැඩ ඉවර වුනාම අම්මා කෑම පිගන් හදල අපිට දෙනව. අපි අහල පහල ගෙවල් වලට ඒව අරගෙන යනව. ඒවයෙ අයත් අපිට කෑම පිගන් අරන් එනව. ඔය ගෙවල් වලට ගියහම ඉන්න හැමෝටම පෙරලි පෙරලි වදින එක අනිවාර්යෙන් කරනව. ඒ මොනව හරි අවුරුද්දටලැබෙන හින්දා. ඊට පස්සෙ අම්මා ගණුදෙනු කරන්න ගමේ කඩේට සහබැංකුවට යනව. අපිට එතන ඉදන් ගම පුරා යන්න අවසර තියෙනව. ඕන දෙයක්  කන්න බොන්න අවසර තියෙනව. අම්මා හැමවෙලේම වැඩිපුර උයල තියනව. කවුරුහරි එයි කියල. ඒ වගේම අර නැකතට උතුරපු කිරි මුට්ටියෙ ඉතිරි ටික නිවුනට පස්සෙ දෙහි ගහක් යටට දානව. වෙන තැන්වලට දාන්න හොද නැහැ කියල අම්ම කියන්නෙ.

ඊට පස්සෙ එන්නෙ තෙල් ගාන දවස. එදාටත් මගේ රාජකාරි තමා තියෙන්නෙ. අම්මා බෝතල් දෙකයි හිසට සහ පයට මොන කොළද කියල ලිත බලල කියනව. මං බයිසිකලෙත් අරන් පන්සලට යනව. ඒ පන්සල් යනකොට අම්මා වෙනම මලු දෙකකට ගෙදර හදපු කැවිලි ජාති 
දාල දෙන්නෙ. පොඩි හාමුදුරුවො අපේ දහම්පාසලේ යාලුවො නිසා පොඩි හාමුදුරුවන්ට දෙන්න කියල. කැවිලි පාර්සලෙත් දිල සල්ලි කියක් හරි නානු දෙන තැන වට්ටියට දාල මං ආයෙත් ගම පුරා යනව කොළ දෙජාතිය හොයන්න. ඔය අතර නානු ගෙන්න නොගිය අයටත් අර මං 
ගේන ඒවයින් ටික ටික බෙද බෙද තමා මං ගෙදර එන්නෙ.  

ඊට පස්සෙ ගෙදර එනකොට අම්ම තෙල් ගාන තැන හදල. පුටුවකට සුදු රෙද්දක් දාල. හිසට උඩින් සුදු රෙද්දකින් වියනක් බැදල. බිමටත් සුදු රෙද්දක් දාල . ඒකෙ හාල් අරව මේව ඉහල. එතනම කැවිලි මේසයක් එහෙම හදල. ඊට පස්සෙ නැකතට අම්මා වැඩිමල් කෙනාගෙ පටන් තෙල් ගානව. අර නැකතට කෑම කැවුව වගේ අපේ ගෙදර ඉන්න බල්ල පූසගෙ ඉදන් හිස තෙල් ගානව. ඊට පස්සෙ ගිහින් නාගෙන එන්න ඕනි. ඒ නැකැත් වෙලාවල් අතරම නාන්න ඕනි. නැත්නම් ලෙඩදුක් හැදෙනව කියල තමා අම්මා කියන්නෙ. අම්මත් තෙල් ටිකක් ගාගෙන පූසගෙත් ඔලුව හෝදල බල්ලවත් අරගෙන යනව නාන්න.

ඊට පස්සෙ අලුත් ඇදුම් ආයෙ ඇදගෙන අපි යනව අපෙ අම්මගෙ මහ ගෙදර බුලත් දෙන්නෙ. ඔන්න ඔහොම තමා මූලිකවම අපේ ගෙදර අවුරුදු සිද්ද වෙන්නෙ. හිතේ දුකට ලිවුවා. අදත් මේ දේවල් මේ විදිහටම අපේ ගෙදර වෙනව. අම්ම කතා කලහම කියන්නෙ සිරිත් විරිත් ගෙදරක 
කරන්න ඕනි නැත්නම් මූසලයි කියල.