tag:blogger.com,1999:blog-1732703660826811602012-03-07T08:21:23.891+05:30*** ආලවන්ත හුදකලාවේ සිට ***දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.comBlogger3291100tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-86262429318990658002012-03-05T22:52:00.002+05:302012-03-05T22:52:56.841+05:30* මගෙම මගෙ නුඹට ***<span style="font-size: large;"><b>මල් පිපී හිනැහෙනා සේපාලිකා<br />සුවඳ දිගෙ එන හුස්මකට<br />මුසුවෙලා සිත ආදරෙන් පියඹලා<br />දුරක ඔබ ඉන්න තැනකට...<br /><br />තටු ඇවිත් සිතුවිල්ල මුසුවෙලා</b> <b><br /><span class="text_exposed_show"> වාතලය සිප ගන්නකොට<br />හිත ළගක ඔබ ඇවිත් වැතිරිලා<br />මගෙ වෙලා මගෙ ළගක.....<br /><br />තරු පොකුරු සිනා සී පේවෙලා<br />නුබ ගැබක ඉන්නකොට<br />සඳ වෙලා ඔබ ඇවිත් නැවතිලා<br />හද මැදින් ආදරය පුරෝගෙන....<br /><br />තුන් පිරිත දිවි මගේ මතුරලා<br />සෙත් කවිය ලියනකොට<br />සඳ කිඳුරු පෙම් සුවඳ දැනෙනවා<br />ජීවිතයෙ ඔබ ඉන්නකොට.....</span></b></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-MWjrKzGZcII/T1T2S8i-9mI/AAAAAAAAAm4/sAZ2qP_rBTk/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-MWjrKzGZcII/T1T2S8i-9mI/AAAAAAAAAm4/sAZ2qP_rBTk/s400/images.jpg" width="346" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8626242931899065800?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-29574728288688788832012-03-02T23:59:00.001+05:302012-03-03T00:00:35.670+05:30*** ඔබ...මම ***<span style="font-size: large;"><b>මතකයට ඔබෙ බිඳක් ආවද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සීත රැයකදි සපථ වුනු හැටි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අපි අපෙන් දුර ඈත සිටියත්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ආදරේ මහ විසල් අහසක්.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නෙතින් නෙත යා කරන් අපි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අපිට කිවු සෙනෙහසක මහිමය</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිමිදිරියෙ නැගි දිනිඳු අතරට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මුසු කලා අපි පෙමින් වෙලෙමින්...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>රළ ඇවිත් දැවටෙමින් වෙරළත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>යන්න යන විට ඈත සයුරට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔබ දමා මම ආවෙ ලසොවින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කියන්නට බැරි පෙමක් සමඟින්...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තාම ඉරහඳ යටක ගෙවෙමින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉක්මවා යන යොවුන් දිවිමඟ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කාසි කහවනු නොමැති හින්දම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගොලුවෙලා අපි අපේ හිත්ළග....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>යලිත් මතුදින පිපෙන ඉරමල</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ළඟක හමුවෙන පැතුම් අතැතිව</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙන්වෙලා ගිය පෙම්වතුන් අපි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දෛවයේ සරදම් ළගක හිනැහෙන.....</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tj6ksgEtEH4/T1ERkIOWUcI/AAAAAAAAAmw/wBDN9M_IynA/s1600/FlyPixelSt_You&me5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tj6ksgEtEH4/T1ERkIOWUcI/AAAAAAAAAmw/wBDN9M_IynA/s400/FlyPixelSt_You&me5.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2957472828868878883?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-80635148452631069682012-03-01T01:33:00.002+05:302012-03-01T17:32:22.994+05:30*** මේ ඔබටමයි ***<span style="font-size: large;"><b>ගිරි ශිඛරෙන් දිනිඳු ඇවිත්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නැවුම් දිනක මල් පිබිදේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිරු මඩලේ බල මහිමෙන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බුදු සමිඳුගෙ සරණ ලැබේ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දහක් දෙවිඳු මිහි මඩලේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිරිමා බෝ මැඩ සෙවනේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බැල්ම හෙලා මුව මඩලේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> සෙමෙර සලා ඔබ සුරැකේ...<br /><br />රුවන් පුරෙන් සමන් දෙවිඳු<br />කතරගමින් ඇවිත් ළගින්<br />තිස්තුන් දෙවි පිහිට ලැබෙන<br />තබන අඩිය මලින් පිරෙයි....<br /><br />සිරි දළදා හිමි සරණින්<br />බුදු දම් සඟ මහිමෙන්<br />රන්වැලි සෑ රැස් කිරණින්<br />සිවු දෙවිවරු ඉන්න ළගින්.....<br /><br />පියෙන් පියට නැග දිරියෙන්<br />සෙමින් ඔබට ජය හිමිවේ<br />දොහොත් මුඳුන් තබා නිතින්<br />සෙත් පතමින් ළග දැවටේ....<br /><br />තුන් පිරිතෙන් තොල් මතුරා<br />සඳ හිරු ළග කල් ගෙවමින්<br />පැතුම් සියලු සපල වෙන්න<br />හදින් ඔබට තිළිණ ඇතී.....</span></b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--eY8PyJ_Mnw/T06EcZJHtfI/AAAAAAAAAmo/481wzdyHWg8/s1600/392061_285848298129777_100001138279526_804839_1458348403_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/--eY8PyJ_Mnw/T06EcZJHtfI/AAAAAAAAAmo/481wzdyHWg8/s400/392061_285848298129777_100001138279526_804839_1458348403_n.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8063514845263106968?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-25928724465537170752012-02-24T20:17:00.000+05:302012-02-24T20:17:16.541+05:30...හිතුවද....<b><span style="font-size: large;">පඩි නැතුව<br />පඩි නගින<br />මිනිස්සුත්...<br /><br />මස් නැතත්<br />මස් තලන<br />මිනිස්සුත්....<br /><br />පන නැතත්<br />පන පොවන<br />මිනිස්සුත්...<br /><br />නෙත් නැතත්<br />ලොව දකියි<br />මිනිස්සු......</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2592872446553717075?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-49873176562935018872012-02-22T23:54:00.001+05:302012-02-23T01:00:32.284+05:30*** ආදරණිය අම්මේ ***<b><span style="font-size: large;">පෙරදිගින් නැඟෙන දිනිදුන්<br />අවරගිරෙන් සිඳු වැළදගෙන<br />හුරු පුරුදු ලෙස කණිසම්<br />වැදි වැදී හඩ තල තලා තව<br />දිනක් ගෙවිලා ගියා අම්මේ...<br /><br />සමනල් සිහින හිත් අඩවියේ<br />තටු ගසා පියඹන්න හැදුවත්<br />සිරකාර පොඩි දෝණි තවමත්<br />කිරි සුවඳ ඉව කර කර ඔබෙ <br />ඔහෙ ඉන්නවා මගෙ අම්මේ...<br /><br />සුළග ඇවිදින් සිඹින කොට<br />අත් බැඳන් සීතලට බැහැ<br />ඉන්න තුරුලේ ඔබ ළගින්<br />හිස හොවා ලැමෙ උන්නු<br />ලෙස පෙරදින වගේ අම්මේ...<br /><br />සඳ මඩල වසාගෙන මුව<br />සිනා ඉහිරෙන මහ රැයට<br />තව තවා දෑත් දෙපා සීරුවෙන්<br />කියනවා තුන් පිරිත ජීවිතේ<br />කියාදුන් ලෙසම මගේ අම්මේ.....<br /><br />බලාපොරොත්තුවේ මල් කිනිති<br />කිති කවා හදවත තුලම<br />මිලින වෙන්නට බැහැ කිය කියා<br />දඟකරනවා මගෙත් එක්කම<br />කියාගන්නට බැරි තරම් අම්මේ...<br /><br />සිව්පද තාල තියමින් සීරුවෙන්<br />දිවි ගඟේ ගල් පර මතින් <br />නෙත් පියන් යා නොහැකි බව<br />මතුර මතුරා කියාදුන් අයුර<br />දැනුත් ඇහෙනවා මගේ අම්මේ....<br /><br />අදුරු තිමිර පට ඉරාගෙන <br />පායනා පුන්සඳ වගේ අහසක<br />නගන්නට හසරැල් සිතාගෙන<br />පීදුනු ගොයම වාගේ ඔබ ළගක<br />වපුරනවා සරු අස්වැන්න අම්මේ....<br /><br />සමනල් සිරස පුන්යවන්තව හදින්<br />නමදිනා බැතිමතෙක් විලසට<br />සිරිපතුල් ළග ඔබෙ වැඳ වැටී<br />දිරි අරන් දියතම දිනනවාමයි<br />කියාදුන් සෙත් පිරිතෙන්ම අම්මේ....</span></b><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gtxvgnNXMYA/T0Uysyffr3I/AAAAAAAAAmg/KsCZ1cXcC3E/s1600/dw.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="271" src="http://4.bp.blogspot.com/-gtxvgnNXMYA/T0Uysyffr3I/AAAAAAAAAmg/KsCZ1cXcC3E/s400/dw.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4987317656293501887?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-67940311496191637132012-02-21T03:38:00.001+05:302012-02-21T03:39:53.005+05:30ඔබ එන්න...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5Qukl-5qCsw/T0LDufuWLEI/AAAAAAAAAmY/uQuv5VSys3c/s1600/adsensegoogles2009863.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-5Qukl-5qCsw/T0LDufuWLEI/AAAAAAAAAmY/uQuv5VSys3c/s400/adsensegoogles2009863.jpg" width="313" /> </a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>අර නීල අම්ඹරේ<br />නිදි කිරන තරු වගේ<br />සඳක් වී පායලා ඔබ<br />එනතුරා මා බලා ඉන්නේ<br />තටු ගසා නෙත් දෙකේ.....<br /><br />හිරවෙවී සුසුම් ගුලි<br />ලය පුරා තෙරපිලා<br />වැහි කදුළු කැට සැදී<br />සිප ගනියි පොලේ තල<br />නොආ හින්දා සඳ තාම.....<br /><br />ඇබින්දක් ඇවිදින් විගස<br />ඔබ තුටින් කියනවා නම්<br />සිත පුරා හසරැලින් මට<br />ඉන්න තිබුණා තව දිනක්<br />නොදැන උන්නට ඔබත්.....<br /><br />පින්න ඉහිරෙන උදෑසන<br />පිපි මලක් වෙලා හෝ<br />එන්න හනිකට ඇස ළගට<br />නිවා යන්නට මගෙ තනිය<br />මේ දැවෙන පාලුවෙන්.....<br /><br />නිදිවරා වෙහෙස නොබලා<br />නුවර අහසක් යටක ඔබ<br />සොයා එන්නට බැරිකමට<br />වසන්තයෙ කවි මලක් මම<br />එවනවා සිත ලියා සුළගක..... </b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6794031149619163713?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-40069087601713815872012-02-19T02:46:00.001+05:302012-02-24T20:17:38.696+05:30දන්නවද.....<b><span style="font-size: large;">USA<br />CANADA<br />AUS<br />ඕනම Country එකක<br />ජීවත් වෙමුයි කිය කියා<br />එයා<br />මට බල කරනවා............<br /><br />Asiaවල</span> <span style="font-size: large;"><br />Srilankaවෙ</span></b><span class="text_exposed_show"><b><span style="font-size: large;"> ඕනම Village එකක<br />ජීවත් වෙනවා කිය කියා<br />ඔයා<br />ගැනම මම හිතනවා...............<br /><br />western</span> <span style="font-size: large;"><br />විදිහට පුරුදු වෙච්ච<br />Girl කෙනෙක්<br />ගොඩේ විදිහට <br />හිතනවා කිය කියා<br />එයා නෝන්ඩි කරනවා.............<br /><br />Paris</span> <span style="font-size: large;"><br />London<br />new york<br />කෘතිම සුවඳ<br />එයා<br />උජාරුවෙන් කිය කියා<br />මාව රවට්ටන්න හදනවා....<br /><br />හුස්මක්</span> <span style="font-size: large;"><br />හුස්මක් ගානෙ<br />සැබෑ ජීවිත සුවඳ<br />ඔයා ළගින් <br />විඳ විඳ තවමත්<br />මම හදවතින්ම<br />ජීවිතේ එකතු කරනවා...........<br />*** ඔයා වෙනුවෙන් ***</span></b><span class="fcg"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4006908760171381587?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-8689843657056630752012-02-18T03:31:00.004+05:302012-02-19T02:47:15.090+05:30කෙටිකතාව හා කෙටිකතාවක්...<div class="uiAttachmentTitle" data-ft="{"type":11}" style="color: orange;"><b><span style="font-size: large;">මුහුණු පොතේ නිසදැස් කවි ගෘප් එක වෙනුවෙන් ලියුවක්...</span></b></div><div class="uiAttachmentTitle" data-ft="{"type":11}"><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b> </div><b><span style="font-size: large;"> හ්ම්.... කෙටිකතාවක් කියන්නෙ මොකක්ද....අනේ මන්දා මාත් දන්න දෙයක්ද...මේ පරණ අයියගෙ යෝජනා හින්දා අන්තිමට පෙරලිලා පෙරලිලා බෝලෙ ආවෙ මගෙ ළගට නොවැ...මොනා කරන්නද...අපේ තැනක්නෙ. අහක බලන්නත් බැහැනෙ....ඔන්න දන්න විදිහට හරිම කලබල කාරි ජිවිතයෙන් විනාඩි ගානක් අරගෙන මහ පාන්දර 2කට වගේ ලියන්න ගත්තෙ. වැරදි අඩුපාඩු ඇති. මොකද ඉති</span><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">න් මමත් ඔයාලා වගේමනෙ. :-D<br /><br /> ලොව පුරා ප්රසිද්ධ රුසියානු ජාතික ඇන්ටන් චෙකොප් කියනවා “කෙටි කතාව වූ කලි ජීවිතයෙන් පෙත්තක් නිරූපණය කිරීමකි ” කියලා. එහෙම කියන්නෙ ගැඹුරු මානුෂිය තලය විවරණය කිරීමක්. සමහරවිට මට හිතෙන විදිහට කෙටිකතා කරුවාට පුලුවන් හරිම සංවේදීව කිසිවෙකුට හසු නොවන තලයක ඉදන් විවරණය කරන්නත් කියලා. මාත් ඉතින් දන්න තරම තමා. :-p<br /><br />කෙටි කතාවක් යන්න කුමක්දැයි තේරුම් ගන්න වඩාත්ම සුදුසුයි "ජෝසෆ් බර්ග් එසන්වින්ගේ" අර්ථ දැක්වීම. ඔහුට අනුව කෙටි කතාවක මුලික ලක්ෂණ 7 ක් තියෙනවා.<br /><br />01සංග්රහ වන යම් යම් සිද්ධි අතුරෙන් එකක් අභිබවා යන ප්රබල සිද්ධියක් තිබීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">02 ඉස්මතු කර පෙන්වන එක් ප්රධාන චරිතයක් සිටීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">03 කතා වින්යාසයක් තිබීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">04ඒකීය ධාරණාවක් තිබීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">05සත්ය කතාවක් නොව කල්පිත කතාවක් වීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">06විස්තීරණත්වයෙන් තොර වීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">07සංවිධානාත්මක වීම. </span></b><br /><b><span class="text_exposed_show" style="font-size: large;">යන ලක්ෂණ තමා.<br /><br /> හ්ම් මේ විදිහට හිතන්න ගියොත් කෙටි කතා ලියන්න එපාවෙයි අපේ අයට. දැන ගන්න ඕන් මං ලිවුවෙ. ඉගෙන ගෙන තියෙන විදිහට සම්ප්රදානුකුලව. හැබැයි වචන දෙක තුනකින් වුනත් කෙටි කතාවක් ලියන්න පුලුවන් කියලා මට හිතෙනවා. කෙටි වුන කතාවක් කෙටි කතාවක් වුනත් හැබැයි ඒකට යම් යම් රීති එහෙම නැත්නම් රාමුවක් තියෙනවා කියලත් මම හිතනවා... ඒ විතරක් නෙමෙයි අපිට කෙටි කතාවක් ලියනකොට එක එක කෝණවලට ලියන්න පුලුවන්. නමුත් ප්රධාන වශයෙන්<br /><br />01 උත්තම පුරුෂ දෘෂ්ඨි කෝණයෙන් හා<br />02 මධ්යම පුරුෂ දෘෂ්ඨි කෝණයෙන් .<br />තමා ලියවෙන්නෙ.<br /><br />උත්තම පුරුෂ දෘෂ්ඨි කෝණය කියන්නෙ ,.... මම..... කියන තැන ඉදන් තමා කතාව කියවෙන්නෙ. ප්රථම පුරුෂ දෘෂ්ඨි කෝණය කියන්නෙ ඔහු හෝ ඇය හෝ කවුරු හෝ කෙනෙක් විසින් කතාව ඉදිරිපත් කිරීමක්.<br /><br />යුරෝපයේ කෙටිකතාව ජනප්රිය වුනාට මුල් කාලයේදි ලංකාවෙ එච්චර ජනප්රිවුනේ නැහැ. මොකද ඒ යුග වල බුත්සරණ අමාවතුර පන්සිය පනස් ජාතක පොත.....ඊට පස්සෙ මාර්ටින් වික්රමසිංහ විසින් සාහිත්ය ලෝකයට දුන්න ගම්පෙරලිය වැනි නවකතා නිසා අපේ රටේ නවකතා සමාජය අතර බහුලව කියවුනා... නමුත් මාර්ටින් වික්රමසිංහ ශූරීන් විසින්ම ....ගැහැනිය....කෙටිකතාව ලියා සමාජයට දිමත් සමග තමා ඔන්න අපේ රටේ පාඨකතා කෙටිකතාව ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කරන්න ගත්තෙ..ගීද මෝපසංගෙ...ඇන්ටන් චෙකොප්ගෙ වගේ කෙටිකතා කියවන්න ඉංග්රිසි දන්න අය පුරුදු වුනා...<br />කොහොම වුනත් මාර්ටින් වික්රමසිංහ...ජි.බි..සේනානායක.<wbr></wbr>.ඩබ්ලිව්.ඒ ද සිල්වා වගේ ලේඛකයින්ගෙන් දිගටම අපේ රටේ කෙටිකතාව පෝෂණය කලා. අදත් අපේ සමාජයේ වත්මනෙහි ලේඛකයින් හැකි විදිහට කෙටිකතාව පෝෂණය කරනවා....<br /><br />හ්ම්...අයියෝ මට බැහැ මීට වඩා ලියන්න...ඔන්න මම ලිවුව කෙටිකතාවක් පහල තියෙනවා..ඒකත් හදිස්සියෙ මේ වෙනුවෙන්මයි ලිවුවෙ..ඔන්න මම දන්නෙ නැහැ. ඉතුරු හරිය ඔයාලට බාරයි...<br /><br />ජය...<br /><br /><br /><br /><span style="color: yellow; font-size: x-large;">..... පසුතැවීම......</span><br /><br />මම තදින් දෑස පියා ගත්තෙමි. ඊයක වේගයෙන් සිත අතීතයට ගියේය.<br /><br />“ මම මේ මලුවට යනවා එනවා<br />බෝ මුල් බෝ පත් මට පෑගෙනවා<br />සමාව දී මගෙ පවු අරවනවා<br />බෝ රජුනේ මට සමාව දෙනවා......”<br /><br /> එක දිගට යකඩ කටින් එන බෝධි පුජා ගථා සැදැහැති පිරිස්ද හඩ නගා කියවයි. පුරුද්දට කියෙවුවාට මගේ සිත අහලකවත් මේ කිසිවක් නොරැදුණි. පහලවන සෑම සිතුවිල්ලක් පාසාම ඇය ගැන කෑගසා හිත මට කියයි. මා දානයකට වැඩියත්..බණකට වැඩියත්..පිරිවෙණේ ඉගෙන් ගන්නට ගියත් ඒ සියල්ලක්ම වසා ඇයගේ මුහුණ මා සිත සොරා ගත්තේය....<br /><br />වරෙක මට මගේ හිත<br />“..... මොකද්ද උඹ කරන්නේ......”<br /><br />යැයි තරවටු කළේය. ඒ සෑම වෙලාවකම ආනාපානා සතිය වඩන්නට මම පටන් ගත්තෙමි. එයද තත්පරයක තරමවත් මට රැදෙන්නට බැරි වූවාය. ඊයම් බාරු වැනි බර අඩි තියමින් ඇය හිත් මළුවේ ඇවිද්දේය.<br /><br />“.... බැදීම් අත් අරින්න නේද ආවෙ......”<br /><br />තවත් මොහොතක මසිත මට වද දුන්නේය. එහෙත් සංසාරය පුරාවට ඇය හා බැඳුනු ඒ ආධ්යාත්මික සංසාර සුවඳ මගේ හිත මට මතක් කළේය. ඇය මුදු සිතින් මසිත පිරිමදින... මහිස පිරිමැද්දා වගේම හිතට සුවය දැනුනේය. ඇසිපිය වසා මා නන්නත්තාර සිතුවිලි යායක හැමදාමත් අතරමං වුයෙමි.<br /><br />“.....තේරුම් නොගන්නෙ ඇයි.....”<br /><br />යලිත් මගේ සිත ප්රශ්න කලේය. මා තේරුම් ගන්නට උත්සහා ගත්තේය. එහෙත් ඇය නොඑන තැනක් නොවුයේය.<br /><br />නෙත් යුග පියවෙන සිහිනයට පවා ඇය ආවාය. ....කාත් කවුරුත් නැති මට ඉන්නේ ඇය සේම ඇයට ඉන්නේ මා පමණක් යන සිතුවිලි වල මා කිමිදුනෙමි. නිශ්චිතව ඇය දිනුවේය.<br /><br /> ඉදින් අවසන මා පැරදුනි. බුදු ගෙයි විහාරයට ගොස් උතුම් වු සිවුරට වැද නමස්කාර කර මලසුන මත තබා සෝමපාලගෙන් ඉල්ලාගත් සරම ඇදගෙන මා අභිනික්මන් කලෙමි. බුර බුරා නැගෙන සිතුවිලි වලට පණ දෙන්නට මම ආවෙමි. මහ පාන්දර කලුවරේම මහ ගේට්ටුවෙන් එළියට යාමට නොහැකි නිසා මා පිටුපස කම්බි වැටෙන් රිංගා පාරට ආවෙමි. ඇවිදින් සිත තුල නලියන ඇගේ රුව ගැන මතක් කරමින් පියවර තැබුවේය...<br /><br />.... ඇගේ වත මා දුටු විට කේසේ වේද.....<br /><br />යන සිතුවිල්ලම වදදෙමින් සිතමින් මා දස දහස් වාරයකටත් වඩා ඇය ඉදිපිරිටට ගොස් සිතින් නතර වුයෙමි. තව පැය දෙකකින් තුනකින් මා ඇය අසල නේදැයි සිතමින් උන්නේය. හදවත මැදම ලබ්ඩබ් සද්දයත් තදින්ම ශබ්ද නගන බව මට වැටහුනේය. අත තිබුණු මාරු කාසි ටික කොන්දොස්තරට දී මා ටිකට් පතක් ඉල්ලන විට කොන්දොස්ත අමුතුම ආකාරයට මා දෙස බැලුවේය.....<br /><br />“ මට හොදට දැකලා පුරුදුයි “<br /> කියා බුලත් විටට රතුවි ඇති තොල් සඟල පෙරලමින් සිනාසුනේය. එතන නොරැදී පසුපසම අසුනකට ගොස් මා වාඩිගත්තේ<br /><br />“ පුජ්ය පක්ෂය සඳහා පමණයි “<br /> යන අසුන පෙනි පෙනිය. ආනන්තරිය පාපකර්මයට සමාන පාප කර්මයක් මා කරගත් බව මගේ හිත දොස් කීවේය. එහෙත් හදවත ඇතුලෙහි අසරණව ඇගේ නෙත් මැවෙන අයුරු මට කිසිවෙකුට පෙන්වන්නට බැරි වුයේය.<br /><br /> අවසන නිවස අසලින් බැසගත් මා ගැහෙන හදින් දොරට තට්ටු කලේය. තවමත් අලුපාටට අලුයම බැවින් ඇය අවදි වී නොමැති යැයි සිතමින් නැවතත් මා දොරට තට්ටු කලේය.<br /><br />“ මගෙ පුතේ ඇයි උඹ මෙහෙම ගමනක් ආවේයි“<br />අසමින් ඇය පපුව අල්ලා ගත්තාය. එක පාරටම ගැස්සුනු මා නැවතත් වත්මනට ආවේය.<br /><br /> අදට හරියටම ඇය මියගොස් වසරකි. මා පුද්ගලික පන්ති කරමින් ජිවිතය ගෙවා ගන්නෙමි. බොහෝ දරුවන්ගෙන් මා මුදල් නොගනියි. ඒ මේ අහිංසක දරුවන් මායිම් ගම්මානයක ජිවත්වන නිදහසේ හුස්ම ගන්නට සිතුවා විතරක්ම නිසාය.<br /><br /> මේ මායිම් ගමේම කුරිරු ත්රස්තවාදින්ගෙන් ස්වාමියාත් දරු 3න් දෙනෙකුත් අහිමි වී ගිය මගේ ....අම්මා.... රැකගැනීමට මා ශාසනය අතහැර ආවත් ඇයට එය දරාගත නොහැකි ශෝකයක් වී ඇය පපුවේ නහරයක් පුපුරා යන්නම යන්න ගියේය.<br /><br />අදත් හෙටත් මියෙන තුරුත් මා සිතුවිලි අතරම සැරිසරන්නෙකුම වේද ? අතහැර ආ ශාසනයට නැවත යන්නටද බැරිය.<br /><br /> අතරින් පතර අදටත්<br />..... හීරලුවෙකු.....<br /> කියා ඉදහිට කියයි. මා ඉදින් දැන් තැවෙමි. දැවෙමි. මගේ නික්මයාමට හේතු ඇයට කියන්නට තිබුණා නම්.... එකම පාරක් හෝ මගේ අම්මාට මා අතින් තේ එකක් හෝ සාදා දෙන්නට තිබුණා නම්....මේ හිතට මේ තරම් වදයක් නොවනු ඇත. එමෙන්ම මා එලෙස පිටමන් වී නොආවා නම් ඇය අදද ජිවත්වන්නට ඉඩ තිබුණා නොවෙද...?<br /><br />නිමි.<br /><br />දිනිති දීපිකා.</span></b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-WdoYA9k11gU/Tz7ODJWcaHI/AAAAAAAAAmM/5JyA2thL380/s1600/kiss_the_rain_by_m4nz4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-WdoYA9k11gU/Tz7ODJWcaHI/AAAAAAAAAmM/5JyA2thL380/s320/kiss_the_rain_by_m4nz4.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-868984365705663075?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-82337613011320513192012-02-18T03:07:00.001+05:302012-02-18T03:09:56.966+05:30...බසයට යට වී පුතු මියගිය මවකගෙ හදක්...<div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">"ගඟ දෙගොඩින් කොක්කු ගියා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පුතු මාගේ නිදියනවා"</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කියා ඉතින් ඒ නැලෙවුව</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සාවි දුකෙන් සඳ මඩලෙම....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සීත කදුළ කො</span><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඳ</span><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> මලකට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">හැඩ දැම්මා වැටෙන බරට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සඳ සිසිලස විඳි සාවුන්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අතැර ගියා සඳ උණුසුම....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සැදූ මගක මල් වියනක්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දමා නිදන පුතු අතගෙන....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">හඩා දුකට පපුව බදා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පොළව සිඹියි පුතු ඉල්ලා...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ගසක මලක් වෙන් කෙරුවම</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කිරි කදුලක් ගසෙන් වැටේ....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කිරි කල හත දොවා දුන්නු</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ලැම ලසොවින් ගිනි ඇවිලේ...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මෙරක් සිහින හද රදවා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">නමින් පුතා විජිත තනා....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කිරුළ ගෙනත් පළදන්නට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දෙනෙත් නොවෙද මඟ බැලුවේ...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මහලු දෙඅත් උඩ අහසට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දිගු කරමින් කියයි සොවම...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ගිනිබත් කල ඇගෙ සිහිනය</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මවු ලැමැදක් පැලු බසයෙ......</span></b><span lang="EL"></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8233761301132051319?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-63636761883100181432012-02-14T02:12:00.000+05:302012-02-14T02:12:46.007+05:30පළමු පෙම්වතා නමට<span style="font-size: large;"><b><br /><br />ලඳු දෙවටි දිග දං පඳුරුවලට<br />කෑ ගසන බටිත්තෝ තාම එනවද....<br />ඒ ළගින් ගී ගයපු නුඹ හදට<br />මගේ හඩ තවමත් ඇසෙනවද....<br /><br />සිලි සිලි නදින් හමාගෙන යන<br />නල තවම ඔබ විදිනවද....<br />සුළග යට ආදරෙන් ගුලිවෙච්ච <br />ඒ මතක තව මැවෙනවද....<br /><br />ගම්මානෙ සුවඳ අතහැර මම<br />කොලොම්තොට දන්නවද...<br />එනවා කිවු ඔබ එයි කිය කියා<br />මග බලනවා දන්නවද.....<br /><br />... දිනිති...</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6363676188310018143?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-19803162626541000482012-02-13T02:11:00.000+05:302012-02-13T02:11:23.119+05:30හදතුල සෙනෙහස බියෙන් ගැහෙනවා....<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9MCp5V4odkY/TzgjqVCZm7I/AAAAAAAAAmE/h63_HwDXUKs/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="451" src="http://4.bp.blogspot.com/-9MCp5V4odkY/TzgjqVCZm7I/AAAAAAAAAmE/h63_HwDXUKs/s640/Untitled-1.jpg" width="640" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-1980316262654100048?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-74184867444093796002012-02-12T01:05:00.006+05:302012-02-12T11:07:04.085+05:30ඇබින්දක් මම ගැන<b><span style="font-size: large;"> මහ හුගක් නොකියන්නෙමි. නමුත් කාලයක් තිස්සේ බොහෝ දෙනා අසන ප්රශ්න කිහිපයකට පිළිතුරු සපයන්නට සිතුවෙමි.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">නම ගම කවුරුත් දන්නේය.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> හිරු සඳු වන් සම අම්මාත් අප්පච්චීත් කියන ලෝකයක ඒ තනතුරු දෙකම මා උපදින්නටත් පෙර මගේ අම්මාට උරුම විය.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> එනම් මා කුස තුල සිටියදීම වෙන විවාහයක් කරගත් මගේ පියාගෙන් මා ළද දයාදය එයම හන්දාය. ( පියාගැන මෙලෙස සටහන් කලේ මම පියවරු ගැන ලියන කවි වලට කොමන් දාන්න ගියහම අනේ මම දන්නෙ නැහැනෙ කියන නිසා සහ මගෙ අතින් කොච්චර පියවරු ගැන ලිවුවත් නොදත් පිය සෙනෙහස කියා මා ලියන හන්දාය. )</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> මියෙනතෙක්ම පියෙවි දෑසින් නොදුටු පියා විවාහ මංගල ඡායාරුපයෙන් පමණක් දැක ඇති මට නොලද පිය සෙනෙහෙ ගැන අරුමයක්ද නැත. ( නමුත් කිසිම දිනක සිතුවිල්ලකින්වත් වැරදියට මා නොසිතමි. මන්ද යත් මාවැනි අයෙකු මෙලොව සිටින්නේ ඒ ආදරණිය පියාණන්ගේ පරිත්යාගය හන්දාය. මෙලොව කිසිවෙකුත් මට එවන් පරිත්යාගයක් නොකල හන්දා. )</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> එකම අයියත් එකම අක්කත් ඇති පවුලක වාසනාව අවාසනාව දෝතට අරන් උපන් බඩපිස්සී මම වෙන්නට ඇත.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> අ යන්න ලියන්න පෙර පාසැලක් උරුම නොවුවත් හරියට ඉගෙන ගත්තා හො නොගත්තා මා පාසැලෙන් ජිවිතය ඉගෙන ගත්තේය.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මේ මගේ පුංචිම පුංචි දේවල් ටිකක් විතරයි. ඉතින් දැන් හැමෝම අහනවා ලියන සිතුවිලි අත්දැකීම්ද කියලා...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">හ්ම්.... ඒකටත් උත්තරයක් ලියන්නම්... ( ලියවෙන සිතුවිලි තුලින් මා විනිවිද දකින්නට වෙහෙසෙන මම යැයි සිතා නොයෙක් ප්රශ්න ඇසු අය වෙනුවෙන් විශේෂයි )</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මේ ලියන ලියවෙන හැම අකුරක් ගානෙම විඳින විදවන බව විතරක් ඇත්ත. නමුත් මේ කිසිම දෙයක් මා ජිවිතය නොවේ.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> මන්ද යත් හැමවෙලාවකම මා යම් සිතුවිල්ලක් සටහන් කරන්නේ ඒ කරුණ මට වුනා නම් යන මතයේ හිදය. එහෙයින් මට අනුන්ගේ දේත් මගේම කර ලියන්නට මම පුරුදු වී ඇත.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මේ ලියන හැමදෙයම ජිවිතය වුනා නම් අද මා වැනි කෙනෙකු නැත. ආදරය හිමි හෝ අහිමි හෝ මා ජිවිතය හයියෙන් අල්ලාගෙන දිරියෙන් දෙපයින් නැගිටින්නට වැර ගන්නා කෙනෙක් වෙමි.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ආදරය....විරහව ගැනම විතරක් ලියන්නේ මන්දැයි අසන අයට දෙන්නට ඇති පිළිතුරු නම් </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">01 මා ආදරයට බෝ සේ ආදරය කරන්නෙමි. මිනිස් සිතක ඇතිවන සොදුරුම හැගීම ආදරය ලෙස දකිමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">02 . මොකක්දෝ දෙයකට මට විරහව අපුරුවට ගලපා සිතුවිලි අමුණන්නට හැකිවී ඇත.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">03. මා සමාජය තේරුම් ගන්න වයසේදී විදේශ සංස්කෘතියට මාරුවිමත් සමග මට ලාංකීය දේ ගැන අත්දැකීම් මදිය.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">තව නොයෙක් නොයක් කරුණු ඇත. මේ ප්රමාණවත් යැයි සිතමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> තවද සමහර දෙනා අසනවා ඇයි ආගමික ජාතික දේ ගැන බුකියෙ එහෙම නොලියන්නෙ කියලා.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">01 මා මට හැකි ලෙස ආගමික ජාතික දේ ලියා ඇත. එය දන්නා දකිනා අය දනිමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">02. මගේ ආගම ගැන කෑ මොර ගගහා හඩගා පොරක් වන්නට යන්නට මට ඇවසි නැත. අවශ්ය මොහොතේදි හඩක් නගන්නට මා අමතක නොකරන්නෙමි. ( මේ ලියන තරම් දාන තරම් ධර්ම කරුණු දන්න අනුගමනය කරන අය ඉන්නව නම් ලංකාව මොනතරම් ලස්සන වෙන්න ඕනිද )</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">03. වෙනත් ආගමික පරිසරයක වෙනත් ජාතින් සමග ගැටෙන මට මගේ ජාතිය ගැන අමුතුවෙන් කාටවත් ලියන්නට මා හිතන්නේ අවශ්ය නැත. ( මා යුරෝපයේ ජිවත් වුනත් ආසියාවේ ඉපදී හැදු වැඩුනු බව තවමත් අමතක නොවු හෙයින්. )</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> දහම් පාසලෙන් ලත් ධර්මයෙන් සහ නයිටේංගල් ප්රතිපත්තියට ගරු කරමින් දිවුරුම් දිමෙන් ලද පන්නරය තුලින් මනා ඉවසිමක් මම මා තුලම ගොඩ නගා ගෙන ඇත. ( සමහර අය අහනවා කොහොමද ඔහොම ඉවසන්නෙ කියලා. ඇයි ඉතින් පැය 24 ම මානසික ලෙඩ්ඩු අඩාගත්ත...හිනාවෙච්ච..කෑගහ ගත්ත ගමන්.. කවුරුහරි මම ගැන කතා වුනත් ප්රශ්න කලත් බොහෝ විට මං කරන්නෙ නිහඩව ඉන්න එකනෙ. හැබැයි අනවශ්ය විදිහට මට කරදයක් හො අවැඩදායි දෙයක් වෙන්න ගියොත් මම නිහඩව නොඉන්න බවත් දන්නෝ දනිති.)</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ඔබ සැම වගෙම මහපොලවෙ දෙපයින් නැගිටින්නට වෙර ගන්න මාගැන මා ලියන සිතුවිලි මගේ ජිවිතයමදැයි අසා තවත් පණිවිඩ මට නොඑවනු ඇතැයි මම සිතමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> එකම සිහිනයක් දකිමින් එකම අරමුණකට ජීවිත යාත්රාව බොහෝ සීරුමාරුවෙන් පැදයන මා ගැන මේ ඇතැයි සිතමි.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">ප.ලි. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මා කවදාවත් මෙහෙමවත් නොලියන්නනෙමි. නමුත් හැමදාමත් බුකියේ ගැවසෙන විටදි ලියන සිතුවිලි තුලින් මාගැන අසා එවන පණිවිඩ වලට කවමදාවත් පිළිතුරු නොයවන මාහට පසුව එවන පණිවිඩ දැකීමෙන් ඇතිවුන සිතුවිල්ල මත මෙසේ සටහන් කළෙමි. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> හුදෙක් එවන් මිනිසුන් අරඹයාය මේ සටහන ලියා තැබුවෙමි. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LG4BA9kMhEo/TzbC2t0zi5I/AAAAAAAAAl8/cRddYEjIBaA/s1600/mama.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-LG4BA9kMhEo/TzbC2t0zi5I/AAAAAAAAAl8/cRddYEjIBaA/s320/mama.jpg" width="226" /></a></div><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><br /><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7418486744409379600?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-270199028555680712012-02-09T23:51:00.004+05:302012-02-09T23:59:25.680+05:30*** මා මිතුරන්ට ***<span style="font-size: large;"><b>පෙළ පෙළ පද සොඳම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කලතුරින් ම'සිත වෙහෙස</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පිය ගඳ සිහිල් නල</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>රත් පියුම් මල් සිඹින.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තුඩ තුඩ දන පවස</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කියැටි අභිමත වු රසය</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිරි හස් දල පළඳනය</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වැනි මිතු කැල ඔබය....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුනිල් පැහැ වූ අඹර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිසි උවන හදගැබ හොබන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුවදැති සඳුන් දසතක විසිර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ජයමඟුල් හඬ සකි කැලය.....</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HmBC7tbdfjY/TzQQcViLImI/AAAAAAAAAl0/a5nvQwlodCk/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="314" src="http://4.bp.blogspot.com/-HmBC7tbdfjY/TzQQcViLImI/AAAAAAAAAl0/a5nvQwlodCk/s400/images.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-27019902855568071?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-14117172252984402172012-02-09T15:49:00.002+05:302012-02-09T16:00:08.111+05:30*** සමාකරන් අප්පච්චී *** <span style="font-size: medium;"><b>පළමු දිගහැරුම.</b></span><br /><span style="font-size: medium;"><b> (දෙවන කොටස ) ( part - 01 -ii )</b></span><br /><br /><span style="font-size: medium;"><b> </b></span><b><span style="font-size: large;">අලුයම එක දිගට වදින ඔරලෝසුවේ හඩට විවර නොවු දෙනෙත් පොඩි කරමින් අවදි වන්නට මා උත්සහා ගත්තේය. කම්මැලි සිතුවිලි හද පොරකන විට ආයෙමත් පොරවනයේ හරි බරි ගැසී මම ගුලි වුයෙමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> .. කෝ රෝසමල නැකිටින්න... කියමින් මැණිකෙ නැන්දා මා යටිපතුල් කිති කැවුවේය. </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">... බලන්න 10 ත් පහුවෙලා., හැමදාම කියනවා නේද මෙච්චර වෙලා නිදා ගන්න එපා කියලා, කෝ අහන එකක්යැ...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">අම්මා නැති ගෙදර ඇය අම්මා වී මට සැර වැර කරයි... සේවිකාවක් වුවත් ඇයට සේවිකාවකට හිමි තැනට වඩා තැනක් .... රන්මුතු ... බංගලාවේ ඇයට හිමිය.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">... දීග ගිය දවසක තේරෙයි....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ඇය තවත් කියවයි. අපොස සාමාන්ය පෙල ලියා නිවසේ නතර වූ දා සිට ඇය මේ දෙඩවිල්ල මතුරයි... මන්තරයක් සේ එක දිගට ජප කිරිල්ල මට පුරුද්දකට ගොස්ය. කොට්ටය අරන් කන් දෙක තද කරගෙන මම තවත් උන්ඩි වුයෙමි...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ... අනේ ඇත්තමයි ගැහැණු ලමිස්සියෙක් හැදෙන හැටි... ලොකු හාමු තමා මේ හැමදේම කරන්නෙ....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> අවදි වෙනකම් ඇය මේ ගාථාව නතර කරන්නේ නැත... ඉදින් මම ඇද උඩ හිට ගත්තේය...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">... මේන් මං නැකිට්ටා...දැන් හරිද....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">පුරුදු විදිහටම සිනාවක් මුව දරාගෙන ඇය බලා හිදින්නේය. </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">....වැටෙයි රෝස මල කෝ එන්න මුහුණ හෝදන්න යන්න.....</span></b><br /><br /> <b><span style="font-size: large;">....මට බැහැ.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">එහෙම්ම ඇද උඩ වාඩි වී කිරි වීදුරුව බිවු මා ඇය වතත් සිපගෙන බාත් රූම් එකට වැදුනෙමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">......... රෝස මල.....රෝස මල.............</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">ආයෙමත් මැණිකෙ නැන්දාගේ හඩ ඇසෙන්නේය. </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">.... මං ගේම් එකක් ගහනෝ .....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">එන්න පහලට බලන්න කවුද ඇවිත් ඉන්නෙ කියලා....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මේ උදය වරුවේ රන්මුතු බංගලාවට එන්නට කිසිවෙක් නැත. ලොකු අයියා අප්පච්චි සමග ව්යාපාර කටයුතු වලට ගොස් ඇත.. දෙවෙනි අයියා කොළඹ විශ්ව විද්යාලයේ වෛද්ය පීඨයේ ඉගෙන ගන්නවා ඇත... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> හ්ම්... මද්දු මෙවරත් චූටි ලබන වරත් පිළිවෙලට උසස් පෙළ ලියනවා ඇත...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කවුරුන්ද ආවේ..... මා තවමත් කාමරය මැදට වී කල්පනා කරයි... ලොකු නැන්දා එන්න විදිහක් නැත. ඇය මේ දිනවල විදේශ ගතවී ඇත... </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">පුරුද්දට වේගයෙන් පඩිපෙල දුවගෙන පහලට ගියෙමි...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... මගෙ මැණික...වැටෙයි...හෙමින් එන්න රත්තරන්........</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> පුදුමයකි... අප්පච්චී සාලයේ සිට පුරුදු පරිදි හඩ තැලුවෙහිය. </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">..මගෙ අප්පච්චී... කියමින් මම ඔහු වටා දෑත දමමින් වැළද ගත්තේය... </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> මට මෙතරම්ම සතුටක් දැනෙන්නේ හැමදාමත් මා අවදි වන්නටත් පෙර නිවසින් යන අප්පච්චී යලිත් මධ්යම රාත්රියත් පසු වී නිවසට එනවිට මා නින්දේ බැවිනි....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... ඔන්න මගෙ මැණික ලැහැස්ති වෙලා එන්නකො....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">.... අප්පච්චී..කොහේ යන්නද....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">....මං කිවුවනෙ එදා මැණිකට ආයෙ තනියක් පාලුවක් දැනෙන්න දෙන්නෙ නැහැ කියලා.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> මගෙ අප්පච්චී... එදා මම දුර දුක නොසිතා කියු දේ ඔබට මේ තරම් දැනී ඇද්ද... රන්මුතු බංගලාවේ සියළු යස ඉසුරු ඔහු මට ලබා දෙන්නේය... මවක් ගැන මතකයක්වත් නැති මට මව්පිය සෙනෙහේ සමව දෙන්නට තරම් මුදු මොලොක් වූයේ කෙසේද...,? පියෙකුගේ හදවත විනිවිද දකින්නට නොහැකි වුවත් ඔහුගේ අපිරිමිත දාරක ස්නේහය ඒ ඇස් තුල දිලිසෙමින් තිබෙන බව මට පෙණිනි...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... අනේ අප්පච්චි මං නිකන් කිවුවෙ.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">.... මගෙ මැණික ගැන මම දන්නවා... කෝ එන්න ඇදුම් මාරු කරගෙන...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> හිතාගන්නට නොහැකි සිතුවිලි සමුදායක් කරලින්නාගෙන මා ඉහල මහලයට නැග කාමරයට වැදුනෙමි.</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ..... අප්පච්චී... මේන් මම ආවෝ.... </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> දිගු කල්පනාවක උන් අප්පච්චිගේ දැහැන් බිදිමින් ඔහු ඉදිරිපස ගවුම් සාය කරකවමින් කැරකුනෙමි...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">ලස්සන කහපාට මල් තිබෙන මේ ගවුම අප්පච්චි පසුගිය සතියේ මට ගෙනත් දුන් එකක්ය....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">.... මගෙ දූ හැඩයි....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> අප්ච්චිගේ දු හැඩ බව අප්පච්චි හරිම ආඩම්බරයෙන් හැමදාමත් දොඩවයි... ඒ විසල් පපුවට තුරුල් කරගනිමින් සෙනෙහස බෙදයි. </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">... කෝ මැණිකෙ නැන්දට කියලා එන්න.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">අප්පච්චි එසේ කිවත්,</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... මැණිකෙ නැන්දෙ මං යනෝ....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කියමින් කෑගසා මම අප්පච්චි අත එල්ලී වාහනය දෙසට ආවෙමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> තටු ලැබුණ කිරිල්ලිය සේ මම අප්පච්චී සමග වාහනයේ වටපිට බලමින් ගියෙමි... අද අප්පච්චී කිසිම කතාවක් නැත. මේ මුණිවත මට නුහුරුය. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... කියන්නකො අප්පච්චි අපි කොහෙද යන්නෙ...?</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මම අප්පච්චි දෙස හැරි ඇසුවෙමි...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">.... මගෙ මැණික අද ඉදන් අපිත් එක්ක වැඩ කරමු....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... අපෝ අප්පච්චි එච්චර ලොකු වැඩ මට කරන්න බැහැ...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... මැණිකට අපි ඉන්නවනෙ...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">...මට බැහැ අප්පච්චි. මම ගෙදර තනියම ඉන්නවා කිවුවට සමාවෙන්න.. මට නම් බැහැ අප්පච්චි...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">.... මේ හැමදේම මැණිකටත් අයිතියි.. ලොකු කෙනෙක් විදිහට දකින්න අකමැති නිසයි මැණිකව ගෙදර තිබුබෙ....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මගෙ අප්පච්චි..ඔබ වරදක් කර නැත. මෙතරම් සංවේචිව දොඩන්නට තරම්. මා හිතට ආපු දේ කියෙවුවාට මේ රෝස මල අප්පච්චිගේ අයියලාගේ එකම සම්පත බව දන්නේය. </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ආයතනය ඉදිරිපිටින් වාහනය නවත්තන තුරුත් නිසොල්මනේ ආ මා වාහනයේ දොර අරින්නට මැලි වෙද්දී, එකපාරටම ලොකු ඇවිදින් දොර විවර කර...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... රෝස මල.... කියමින් මා දෑත ගන්නට හැදුවෙමි. කදුලු පුරවාගත් නෙතින් මම ලොකු දෙස බැලුවෙමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">... කෝ කෝ රෝස මලට කදුලු පුරුදු කරන්න බැහැ...එන්න යන්න...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කියමින් ලොකු අයියා අතින් අල්ලාගෙන ... සඳකිරණි... ඇගලුම් ආයතනය ඇතුලු වුයෙමි...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">එක දිගට ඇසෙන මැෂින් ශබ්ද පසු කරමින් කාර්යාල කාමරයට යාමට ඇත.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">එහෙත් අතරමැද ඈතින් පිරිමි රුවක ඡායාවක් මට පෙනුණි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දෑස් උස්සා බලන්නට බැරි කමට මගේ වමත අල්ලාගෙන යන ලොකු අයියාගේ පසු පස මම ඇවිද ගියෙමි.</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">සත්මහලක සුව දුන්නා</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දිවිගමනේ හැමදා..</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">සතර වරම් දෙවි පිහිටයි </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අප්පච්චී රුකදේවා..</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">සිත් මඩලට සුව කැන්දා</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අප්පච්චී ළග වුන්නා...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">සඳ මඩලක සුව දැනුනා</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අප්පච්චි ළග ඇතිදා...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">විසල් පොළවෙ මහ ගස්වැල්</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අප්පච්චී පණ දුන්නා..</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">එවන් ගසක් දෙස බලමින්</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">නිහඩව වතම රන්දා.....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2MUvIQXQ6To/TzOdVgfsT5I/AAAAAAAAAls/9z7j8DUTGo8/s1600/Father+&+Daughter.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-2MUvIQXQ6To/TzOdVgfsT5I/AAAAAAAAAls/9z7j8DUTGo8/s400/Father+&+Daughter.jpg" width="400" /></a></div><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-1411717225298440217?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-59601589231633536722012-02-07T22:36:00.001+05:302012-02-07T22:37:15.301+05:30සිතාගන්න ආදරේ තරම්.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GBSKrkNNT9w/TzFaAkCbqFI/AAAAAAAAAlk/noICn3yc8CE/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="451" src="http://4.bp.blogspot.com/-GBSKrkNNT9w/TzFaAkCbqFI/AAAAAAAAAlk/noICn3yc8CE/s640/Untitled-1.jpg" width="640" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5960158923163353672?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-36268162788123249372012-02-05T12:31:00.000+05:302012-02-05T12:31:00.113+05:30*** සොදුර මේ නුඹ නමට ***<span style="font-size: large;"><b>කටු ඇනුණා <br />වගෙම හිත<br />නොරිදෙනවා නෙමෙයි මට.....<br /><br />වැර දෙන්න <br />ළග ඉදන්<br />බැරි එකයි තියෙන දුක...<br /><br />පසුපසින් සෙවනැල්ල <br />මමයි<br />නුඹෙ හැමදාම පෙරසේම....<br /><br />වැට බැදන් සිත <br />පතුලෙ<br />සඟවපන් මා හුරුසේම...<br /><br />දිරි අරන් පණ <br />දියන්<br />හෙට ලොවේ සුදු සිහිනෙ....<br /><br />මල් පිපෙන දවසකට <br />මතු<br />සත්තමයි මම යනවා දුර ඈත....</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-uYaTpxJBFQE/Ty4pHk0GWzI/AAAAAAAAAlU/iCnpR7a1XJI/s1600/0504040255381a_flower_for_you.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-uYaTpxJBFQE/Ty4pHk0GWzI/AAAAAAAAAlU/iCnpR7a1XJI/s400/0504040255381a_flower_for_you.jpg" width="311" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3626816278812324937?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-43925743243748294112012-02-05T03:59:00.001+05:302012-02-05T04:00:46.381+05:30*** අප්පච්චී ***<span style="font-size: large;"><b>ගිනි ගන්න ඉර මද්දහනෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දැවි දැවී යන අපුරුව හිත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>රිදි රිදී දුක පිරෙන අන්දම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සැගෙවුවා ඇස මලක් අද්දර.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සළු පිලි ඇදන් නිල්ල නිලෙ හැඩ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙලා උන්නත් නිල් ගොයම් ටික</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිළිලා පරඩැල් වෙච්ච විට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉරිතැළුණු කම්මුල් පිරිමදියි නිති...........</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිනැහිලා හසමල් ගෙනා ඇලවේලි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පරවෙලා පෙති සිඹින විට මිහිකත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සනසලා හිස අත ගගා ළග හිද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පණපොවා දෙයි සිත් විල මැදම....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පැසව පැසවා සැරව එන වණයක්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වගෙම දුක පලිදරන් හිටියත් වෙලී</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අලුත පීදෙන කුඹුරු යායක් වගෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නම නොලිවු පදවැලක් අප්පච්චී........</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-YH8HwWqalWs/Ty2xECQB0iI/AAAAAAAAAlM/GtLx5buAd8k/s1600/father_and_son_by_vinyyli-d3aw1sb.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://1.bp.blogspot.com/-YH8HwWqalWs/Ty2xECQB0iI/AAAAAAAAAlM/GtLx5buAd8k/s400/father_and_son_by_vinyyli-d3aw1sb.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4392574324374829411?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-42602398293387877422012-02-04T03:17:00.006+05:302012-02-04T20:10:00.782+05:30.....නිදහස් දා මට හිතෙන දේ..... <br /> <br /> <span style="color: orange;"> </span><span style="color: orange; font-size: large;"><b> *** පින්බර මව්බිමේ සුළගත් සුවද දේ ***</b></span><br /><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> හැමෝම අහන්නෙ ඇයි නිදහස ගැන සිතුවිල්ලක්..නිසදැසක් කවියක් නොලිවුවෙ කියලා...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> හ්ම්....ඒකට දෙන්න ඕනි උත්තරේද....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ලියන්න මට හිතුනෙ නැහැ කියන්න බැහැනෙ ඉතින්...ලියන එක මගෙ හුස්ම පොද වගේ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒත් පුද්ගලිකව මම ලියන්න උනන්දු වුනේ නැහැ..කැමති වුනේ නැහැ... </b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒ ඇයි දන්නවද..</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉස්සර මගේ රටේ සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් බර්ගර් මේ කියන හැම ජනයම එකට ජිවත්වුනේ...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> එකට හුස්ම ගත්තෙ...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මගේ රටට එළාර..මාඝ..වැනි සතුරු ආක්රමණ ආවහම එකම ශ්රිලාංකිකයො විදිහට ඒවට මුහුණ දුන්නෙ... </b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>එපමණක් නොවෙයි නේද...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>සොබාදහමින් ලැබුණ සුනාමිය වගේ දුක් කරදර වලදීත් අපි හැමෝම එකට අත්වැල් බැදගත්තා නේද....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>එදා වගේම අදත් එකම ජාතික කොඩියක නේද අපි ඉන්නෙ...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>පුරා අවුරුදු 30 ක සාපලත් යුද්ධයත් නිමා වෙලා කොයිතරම් ලස්සන රටක් අපිට ආයෙමත් උරුම වෙලාද...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>එදා යුද්ධයට දස දහස් ගණනින් රණවිරැවො ජිවිත දන් දිලා නේද අපේ මව්බිම රැකගත්තෙ...අතීතෙත් එහෙම නේද...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒත් අද අපේ මිනිස්සු ආයෙමත් එක එක දේ පස්සෙ ගිහින් භේද බින්න වෙනවා....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ආගම්..ජාති..වශයෙන් ආයෙමත් බුර බුරා නග්ගන්න හදන ගිනිදැල් නොදකිනවා නොඇසෙනවා නෙමෙයි මටත්...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒත් ඒ සෑම දෙයක් දිහාම මම දරණ මතය වෙනස්ම වු දෙයක්....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒ නිසයි පුරුදු විදිහට මගේ නිහඩබව...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> මගේ රට ඉන්දියන් සයුරේ මුතු ඇටය වුයේය... පෙරදිග ධාන්යාගාරය වූයේය... එදා සියළු ජාතීන් එක්ව මගේ මව්බිම අස්වැද්දුවේය....අහස සිඹින වෙහෙර විහාර තැණුවේය... සමුදුර පරදන වැව්දිය තැණුවේය... ඒ සැබෑ ශ්රිලංකිකයා අදද අප ළග සිටින්නේය..වෙනස අද අපි නොමැරෙන්න ආ උන් ලෙස හැසිරීමය....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> අපි හැමෝම මැරෙන්නට ඉපදුනු මිනිස්සු.... නොමැරෙන්න ආ කවුරුත් නැහැ නේද... ජීවත්ව ඉන්නා කාලයේදී කරන හොද නරක එහෙමත් නැත්නම් කුසල අකුසල දෑතේ ගුලිකර ගෙන මැරෙණදාට අරන් යන්නෙ... ඉදින් නොමැරෙන්න ආ ලෙස ජිවත්වන්නට වැර වෑයම් ගන්නේ කිමද...<br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> වෛරය වපුරා..ද්වේෂය වපුරා ලබාගන්නට දෙයක් නැහැ.... සිරිලක් මෑණියන්ට ඇයගේ කොයි දරුවත් දරුවාය... ඒ සිරුරුවල දුවන්නේ රතුපාට ලේමයි.... ඉදින් සිරිලක් මෑනියන්ව රැක ගැනීම ඇගේම දුවා දරුවන්ට බාරයි නේද...... </b></span><br /><br /><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b> දන්නවද මගේ රටෙන් ගවුගානක් ඈත ඈත ඉන්න මට මගේ රටේ වටිනාකම කියන්න බැහැ..</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මව්බිම පැත්තෙන් හමාගෙන එන සුළං පොදටත් මම ආදරෙයි මහ හුගක්...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මේ නොරටුන් මැද්දෙ ඉන්නකොට...මේ රටවල ස්වේදිශිකයන්ගෙන් ලැබෙන මදි පුංචිකම් දැනෙනකොට මගෙ රටේ හිගා කන එකත් සැපයි කියලා නොහිතෙනවා නෙමෙයි...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> කොයිතරම් වටින රත්තරන් පොළවක්ද මගේ රට...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මුතු මැණික් මිනිරන් පිරුණු පුන්යවන්ත බිමක් නේද මගේ රට..... </b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒත් අද ඔබ ඒ පින්බිම ගැන කොහොමද හිතන්නෙ...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>පක්ෂ පාට ජාති ආගම් වලට මුලාවෙලා කේසර තේජසක උරුමයක් හංගන්න හදනවා නේද.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අතීතයේ වගේ ....එක මවකගෙ දරු කැල බැවිනා...යමු යමු වී නොපමා.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> </b></span><span style="font-size: large;"><b>ඒ කොයිම වුනත් වචනයට සිමා වෙච්ච නිදහසක් භුක්ති විදින අපට<br /><br />....සියොතුන් රෑනක් සේ ඉගිලෙන දිනක් ඔබට ලැබේවායි මගේ පැතුම... </b></span><br /><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මේ මගේ රට ගැන මම ලිවුව ගීතයක්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><a href="http://www.facebook.com/photo.php?v=301518359896104">http://www.facebook.com/photo.php?v=301518359896104</a></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Dva-9ynoalk&feature=youtu.be&fb_source=message">http://www.youtube.com/watch?v=Dva-9ynoalk&feature=youtu.be&fb_source=message</a> </b></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KbwyqWmAFMY/TyxV3razZUI/AAAAAAAAAlE/Z6ts_ZtFpxg/s1600/Cultural+Triangle++Ancient+Cities.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="360" src="http://2.bp.blogspot.com/-KbwyqWmAFMY/TyxV3razZUI/AAAAAAAAAlE/Z6ts_ZtFpxg/s400/Cultural+Triangle++Ancient+Cities.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4260239829338787742?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-7789827300512784502012-02-03T00:53:00.000+05:302012-02-03T00:53:51.941+05:30*** අඹ ගසක කතාවක් ***<span style="font-size: large;"><b>මොනවද මුත්තේ බිම හාරන්නේ.....<br />ඇඹ ඇටයක් නොවැ හිටවන්නේ....<br /><br />අල්ලපු වත්තට මායිම වෙන්නේ....<br />මෙහා වත්තටත් ලෙංගතු වන්නේ.....<br /><br />පුංචි දවස්වල සෙල්ලම් ගේනේ....<br />දිමියන් එක්කලා නෑගම් යන්නේ....<br /><br />අඹකොල තොප්පිය හිස දැවටෙන්නේ.....<br />ගැට කඩමින් ලුණු පොගවන්නේ...<br /><br />කැකුලු පැටවු නෑ සීමා දන්නේ....<br />දෙපසක දරුවන් සෙනේ විදින්නේ...<br /><br />දවසින් දවසට යෞවන වෙන්නේ....<br />වැඩිහිටි සිත්වල ලොබ ඇතිවන්නේ.....<br /><br />නඩු හබ කියමින් ගස පෙරලන්නේ<br />කදුලක් වැටුනත් ගස සමුගන්නේ....<br /><br />පත්තිනි දෙවියන් උපන් කියන්නේ<br />බැල්මෙන් නැහැ හෙලා බලන්නේ......<br /><br />සමගිය සාමය වැපිරුව අස්වැන්නේ<br />කෙලෙසෙද ඒ ලෙසෙ හැංගෙන්නේ....<br /><br />කුහක වෛරයට ගස බිලිදුන්නේ<br />කවුරුදු ආයෙත් ගස් සිටවන්නේ....</b></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HembDXyvpwI/TyrinA0tgkI/AAAAAAAAAk8/LFdzJ37awqQ/s1600/1.4.1.2_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-HembDXyvpwI/TyrinA0tgkI/AAAAAAAAAk8/LFdzJ37awqQ/s400/1.4.1.2_2.jpg" width="266" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-778982730051278450?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-37431927352250823902012-02-02T18:07:00.005+05:302012-02-02T18:12:20.948+05:30*** නියමුවානෙණි ***<span style="font-size: large;"><b>චණ්ඩ රල හා ඔට්ටු කරමින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නොපෙනෙනා තොටමුණට පදවන්න</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ප්රදීපාගාරයක දිලෙන එළියක්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සොය සොයා තනිව වෙහෙසව</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නවුකාව ගෙන නුඹ නියමුවානෙණි......</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඝන මේඝවලා කරයි තරවටු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉන්ද්රචාපය වසා ගෙන යයි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සමුදුර ලමැද ගිනිගෙන දැවෙයි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>උදම් රල වෙස්වලා රඟදෙයි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දිරි අරන් පැදයන්න නියමුවානෙණි....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>දිනක් එයි විලිබරව ලජ්ජාවෙන්ම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හැකිළිලා යන්නට රල පෙරලට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිනාසී හදවතින් තොටමුණ දකින</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කිත් කිරුළ ජය පැනින් නැහැවෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හෙටක් එනතුරු පැදයන්න නියමුවනෙණි...........</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>..... දිනිති .....</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ATleERmaI9Q/TyqEoJKJdyI/AAAAAAAAAk0/gbt9JuKKRfU/s1600/ship-sea.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="313" src="http://1.bp.blogspot.com/-ATleERmaI9Q/TyqEoJKJdyI/AAAAAAAAAk0/gbt9JuKKRfU/s400/ship-sea.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3743192735225082390?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-76712792808135564612012-02-02T03:46:00.001+05:302012-02-02T03:53:03.085+05:30*** ඇය වෛශ්යාවක්ලු ***<span style="font-size: large;"><b>වත්සුණු පාට සායම්<br />උලාගෙන මුව කමල<br />සරසවන් දෙව්ලියන්<br />පරදවන් රැයේ තනියට<br />මග තොටින් එබෙන්නේ....<br /><br />ඒ වුනත් පුසුඹ ගැන<br />සිතුවෙ නැහැ කිසිම<br />අත්තික්කා මල් වගේ<br />කරදාසි මලෙ රුව <br />විතරමයි ගැවසුනේ...<br /><br />වංගුවෙන් හැරෙනවිට<br />නියොන් එළියට දිලෙන<br />නාදල්ලෙ පාට ගෑවුන<br />තොල් සගල සොලවමින්<br />මිලක් දෙන්නට වෙහෙසුනේ.........<br /><br />නා කියා ගෙට ආපු දාකට<br />සුදන වෙන සළෙල වුන්<br />පිස දමා දැලි කුණු ඉතින්<br />කරයි අත දිගු ඇයට නෙක<br />නිගා කරමින් හැමදිනේ....<br /><br />බුදුන් සිටි කල අම්බපාලිය<br />නොවුනමුත් වෙන්න බැහැ<br />මග්දලාවේ මරියා කොයිම<br />පටාචාරාවක්ද නුඹත් අද<br />කිසාගෝතමියක්ද සිතුනේ.....</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-YipcB7UDMBU/Tym5q4lw1CI/AAAAAAAAAkk/xMLeQha_8_8/s1600/outing-night-girl-600x337.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="223" src="http://1.bp.blogspot.com/-YipcB7UDMBU/Tym5q4lw1CI/AAAAAAAAAkk/xMLeQha_8_8/s400/outing-night-girl-600x337.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7671279280813556461?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-44400652649817833642012-02-02T00:10:00.001+05:302012-02-02T00:10:50.913+05:30*** එනවාද දුයිෂෙන් ***<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>තවත් බැහැ මට<br />බලා ඉන්නට<br />අනේ වියපත් වෙලා<br />වසත්කල හොදටම...<br /><br />හිස් අතින් මම <br />යනු කෝම<br />සීත සෘතුවත් අලසව<br />ගෙවී යනවිට....<br /><br />කදු මුදුන් ගස්<br />කොලන් යට<br />දියවෙලා යයි හිම<br />ටික ටිකෙන්....<br /><br />එනවාද නුඹ අද <br />හෙටක දුයිෂෙන්<br />කැලෑමල් සුවඳවත් අරගෙන <br />මගෙ සිතට............</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4440065264981783364?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-53277972728324712922012-02-01T22:25:00.000+05:302012-02-01T22:25:04.660+05:30කියා යනු මැන<span style="font-size: large;"><b>රෝස දම් රතු පැහැ පලස් අතුරා<br />බිම දිගේ....<br />නීල නෙත් හොරා ගෙන මල් වියන්<br />බැදි ගසේ....<br />හීන නම් තව දුර වුනත් වසත්<br />කල මගේ.....<br />ආයෙ ඇවිදින් යන්න එනවද ඔබ<br />සකුරා මලේ......<br /><br />දිගටි සිනහව ඇස් පොඩි කරන් සැලුවෙ<br />පෙර දිනේ....<br />සිගිති සිහිනෙක සිත තියෙන පොඩි ලමෝ<br />අපි වුනේ....<br />හැපෙන සියොළගම වෙලි වෙලී තියෙන<br />සුවඳක් වුනේ....<br />මතක මංපෙතෙ එකම පාරක් ඇවිත් යනවද<br />සකුරා මලේ....<br /><br />සකේ බොනවා මම පාලු අතරට ඔබ <br />මතකය පුරා....<br />මගේ හිත ගත් මල ඔබම මගෙ<br />පණ සමකරා.....<br />සිතේ තරහක් නැහැ කිසිම දින සෙනේ<br />හදවත පුරා.....<br />එකම පාරක් කියා යනවද මගෙම නුඹ<br />අනේ සයොනාරා......</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-F_7mK8hpouo/TyluWhU1tUI/AAAAAAAAAkc/wac4ASrFa8w/s1600/sakura_full_full.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-F_7mK8hpouo/TyluWhU1tUI/AAAAAAAAAkc/wac4ASrFa8w/s400/sakura_full_full.jpg" width="300" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5327797272832471292?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-29921515472623772232012-02-01T01:46:00.000+05:302012-02-01T01:46:37.831+05:30*** මම තවම කවි ලියනවා ***<b><span style="font-size: large;">කොල හැලුණු ඇහැල ගහ යට<br />මම බලන් ඉන්නවා<br />අද නැතත් මල් පිපී කහපාට<br />හිනැහෙතැයි හෙට සිතනවා....<br /><br />මතක හසරැලි අරන් සිත මතට<br />තවම නල හමනවා<br />නුඹ නැතත් ඇහැල ගහ යට<br />මම තවම ඉන්නවා...<br /><br />කෙහෙරැල්ලෙ නුඹ සගවාපු ඇහැල<br />මල් පෙත්ත අඬනවා<br />ඇහැල ගස ළගින් නුඹෙ සුවඳ<br />මට හොඳට දැනෙනවා.....<br /><br />සිල් අරන් වගේ ඇහැල ගහ<br />නිහඩවම ඔහෙ ඉන්නවා<br />ඇහැල ගස යට ඉදන් මම<br />නුඹට කවි ලියනවා.........</span></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qyA3c4n5rJQ/TyhMEwen8rI/AAAAAAAAAj8/7iOhsHEQFmQ/s1600/writing.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-qyA3c4n5rJQ/TyhMEwen8rI/AAAAAAAAAj8/7iOhsHEQFmQ/s400/writing.jpg" width="306" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2992151547262377223?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-87695088502726452562012-01-31T23:27:00.003+05:302012-02-01T00:32:28.684+05:30ආදරණිය නන්දා...<b><span style="font-size: large;">ආදරණිය නන්දා..........</span></b><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hp6SBkboPKU/Tygra9ubHdI/AAAAAAAAAjs/Rrif6fdqKBY/s1600/2011031302.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-hp6SBkboPKU/Tygra9ubHdI/AAAAAAAAAjs/Rrif6fdqKBY/s1600/2011031302.jpg" /></a></div><b><span style="font-size: large;"><br /><br />මේ විසල් පොළව මෙන්<br />ඉවසුවා නුඹ නන්දා<br />අර ගැබ්බරම අහස මෙන්<br />දුක් දරාගත්තා නන්දා.........<br /><br />දැවටි දැවටී පුසී පැටියෙක්<br />වගේ ළග මාතර හාමිනේ<br />තනි රැක්කා නුඹ මහ ගෙදර<br />නිහතමානීවමම නන්දා....<br /><br />ලතෙක් හදක් ඇති සංවේදි <br />ගැහැණියම වුනා නන්දා...<br />කොග්ගලට ඉර සඳ ඇවිත්<br />ගියද නුඹ බලා උන්නා නන්දා<br /><br />" මළගම කළෙත් මගෙ මුදලින්ම "<br />යැයි කියද්දිත් නෑසුනා නන්දා...<br />නොවුවත් අපෙ පරපුරේ ඔබ<br />වටිනවා මහ හුගක් දැන් නන්දා......</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8769508850272645256?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-57270812689838508882012-01-31T22:34:00.003+05:302012-01-31T22:35:19.298+05:30... හිතන්න ඔබට බාරයි...<b><span style="font-size: large;">වසන්තය <br />උපවාසයක...<br />ගිම්හානය<br />දවා හලු කලාට<br />සියළු<br />ගස්වැල්<br />මල් පල......<br /><br />දැන් ඉතින්</span> <span style="font-size: large;"><br />කදුළු ගෑස්<br /><span class="text_exposed_show"> ඉල්ලා<br />හඩයි යොමා අත්<br />මහ පොළව<br />අහසින්.....<br /><br />කෝටා ක්රමයට<br />දෙන්නම්ලු<br />අහස අද හෙට<br />නැත්නම්<br />වසන්තය<br />යට කරන්නම්ලු<br />ඒකාධිපතිත්වයේ<br />හස්තයට.....</span></span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5727081268983850888?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-89902588333474708162012-01-30T22:24:00.000+05:302012-01-30T22:24:15.616+05:30*** සොදුර මේ නුඹ නමට ***<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Onox3ELfztU/TybLJbWF2wI/AAAAAAAAAjk/qEdZQCuK1GA/s1600/i-love-forever.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-Onox3ELfztU/TybLJbWF2wI/AAAAAAAAAjk/qEdZQCuK1GA/s320/i-love-forever.gif" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b><br /><br />හැමදාම එකම ලෙස <br />ගඟ ගලා බසිනවා<br />නුහුරු නුපුරුදු තැනක<br />ගල් පරත් තියෙනවා....<br /><br />ළග නැතත් සිත ළගක<br />ඇවිත් තනි රකිනවා<br />ගඟ රකින ඉවුරු ලෙස<br />මම නුඹව රකිනවා...<br /><br />නිවා ගන්නට ගඟ වෙහෙස<br />මුව දොරක් සොයනවා<br />මුව දොරක් වෙලා නුඹ<br />හස මලක් ගෙනෙනවා.... <br /><br />ගඟ ගලාවිත් මහ සයුරෙ<br />දුක කියා වෙලෙනවා<br />මම ඇවිත් නුඹ ළගක<br />හිත නිවා ගන්නවා.....<br /><br /> .... දිනිති ....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8990258833347470816?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-26784341788954239192012-01-30T20:41:00.000+05:302012-01-30T20:41:41.709+05:30*** මගෙ දුවට ***<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-WosnWo76PCw/TyazG2E1NHI/AAAAAAAAAjc/ZtNMbcuF8LU/s1600/mother-and-daughter-posters1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="340" src="http://3.bp.blogspot.com/-WosnWo76PCw/TyazG2E1NHI/AAAAAAAAAjc/ZtNMbcuF8LU/s400/mother-and-daughter-posters1.jpg" width="400" /></a></div><br /><b><br /><span style="font-size: large;">හිල් වෙච්ච අහස මෙන්<br />නොම සලන් කදුළු කැට....<br />හෙටත් අලුයම උදාහිරු එයි<br />හිනැහියන් නුඹ මගෙ දුවේ...<br /><br />නෙක විලස හැඩ තියපු<br />රුව දිලෙන මලක් නුඹ<br />දේදුන්නෙ පාට ගෙන<br />බැහැ කරනු ජීවිතෙ පාට....<br /><br />සියපතක් වුව පිපි එන්නෙ<br />ගඳ ගහන මඩ දියේ......<br />වැර අරන් අද දිනේ<br />හිනැහියන් නුඹ මගෙ දුවේ..........<br /><br />කලු වලාවන් ඝන ඇවිත්<br />දුටුවේද පුන් සඳ වසන<br />ඒ ලෙසම යන දිවි ගමන<br />රලු පරලු ගල් බොහොම...<br /><br />එකම කාසියෙ උඩ යටම<br />පෙරලෙනවා ලෝ දුක සැපම.....<br />නුවන් පොඩිකර නොම සිටින්<br />හිනැහියන් මනහරව ලද දෙයට........</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2678434178895423919?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-81887865503982386182012-01-29T13:41:00.000+05:302012-01-29T13:41:31.829+05:30*** ලෙච්චමී ***<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OCEy3A9S7MQ/TyT_Ig-Vb9I/AAAAAAAAAjU/AQ9mWicxqJo/s1600/tea_plantation.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-OCEy3A9S7MQ/TyT_Ig-Vb9I/AAAAAAAAAjU/AQ9mWicxqJo/s1600/tea_plantation.jpg" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"><b><br />තුඩු අගින් නෙක තාල තියමින්<br />නැතත් බෙරපද නටයි දෑගිලි<br />රෙදි කඩක් හිස බැදන් ඇය<br />හදයි බේරෙනු පිනි සීතලෙන්.....<br /><br />සර සරින් එයි දැවටිලා<br />මුණු මුණුව සුලගේ තැවරිලා<br />සිල් අරන් වගෙ බිම බලා යයි<br />ගලා ඇස උල්පත් දිය පාවෙලා...<br /><br />උඩ බලනු බැරි නිල් කදු බඳේ<br />මැදහරියෙ ඇය නැවතිලා<br />නොපියා පියවෙන දෑස් පොඩිකර<br />ඉරමලෙන් ඔරලෝසු කටු මනිනවා ....<br /><br />මිනින්දෝරුවො වගේමයි කූඩැල්ලො<br />මැන මැනම පතුල් යට සිට එයි <br />සිඹ සිඹා ඇගෙ ලේ සොලවනා<br />වගක් නැතිවම හුස්ම පිඹ පිඹ<br />යාවි ඇය තව දිවි සරි ගැන සිතා....<br /><br />එකදිගට නද දේවි අතරැදි<br />වලලු පෙළ තනි මහහැරා....<br />රතු කරන් කට හපන විටයක<br />යාවි ගිනි කුස අමතකා.....<br /><br />මල්ලවම පොරයක් වගේ මුලු<br />දවස තිස්සෙම ඔට්ටු වීලා<br />කඩාගත් දලු දීලා යයි ඇය <br />දිනක වේතනෙ අත හිරවෙලා....<br /><br />පිච්ච මල් ගෙන දැවටුවත් හිස<br />දිවි ගමන සුවඳක් නෑ ගෑවිලා...<br />හැන්දැ වරුවට කෝවිලේ දණ ඔබා<br />යදියි ඇය පිහිටක් ඉල්ලලා....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8188786550398238618?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-22792682125254709822012-01-29T02:07:00.001+05:302012-02-09T15:15:22.522+05:30*** සමාකරන් අප්පච්චී ***<span style="font-size: large;"><b>පළමු දිගහැරුම (පළමු කොටස ) ( part - 01 -i )</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b> <br /> සුදු රෙද්දක් පොරවා ගත්තාසේ අවට සියල්ල මීදුමෙන් වැසී ඇත. ගස්වලට වැටී ඇති පිණි බිංදු අතින් අල්ලමින් මම මිදුලේ ඇවිද්දෙමි. හැමදාමත් අවුරුද්දට සැරයක් නුවරඑළියෙ එන අපි එහි සුන්දරත්වය හදවතින්ම විදගන්නෙමු. සෙරෙප්පු දෙකක්ද නොදමා තණකොළ උඩ ඇවිද යනවිට අපූරු සුවදායී බවක් දැනේ. නිවසේදී මට මෙලෙස එළියටවත් එන්නට සිතෙන්නේ නැත. ඒ.....රන්මුතු˜ බංගලාවෙන් එළියට එන අපි වාහනයට පය තබයි. එතනින් ඇරුනුකොට රන්මුතු සදකිරණි වික්රමසිංහට වෙන දෙයක් නැත.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />අයියලා හතරදෙනා මට ලෝකයක් වටී. අප්පච්චී මහමෙරක බර හදවතේ තුරුල් කරගෙන ඇතිබව මා දන්නේය.<br />—රෝසමල˜ පිනිබාල හෙම්බිරිස්සාව හැදෙයි......<br />ලොකු අයියා මා අසල හිදියේය. අයියාට හිනහාවී මා ඔහුට තුරුල් වුනෙමි. අයියා මගේ ඔළුව අතගාමින් නිවස දෙසට දෙපා එසවූයේය. ඒ අතරින් ඈතින් පේන කදු පංති දෙසට නෙත් යොමා එළිය දෙන්න කිරණ විහිදන හිරු රැස් දෙස බලමින් මම දෑසට සුන්දර හැගුම් එකතු කළෙමි.එය මට දරාගන්න බැරි හැගීමකි. හැමදාමත් ගස්වැල් ඉරහද තාරකා වලට මම පෙම් බැන්දෙමි.<br />—ඔය ආයිත් පොද වැටෙනවා....මං ආවෙ නැත්නම් රෝසමල තාම එළියෙ...ඉක්මන් කරමු....˜ කියා මා ඔසවාගෙන ඇවිත් සාලයේ පුටුවක් මතින් තබා මගේ නළලද ඉඹ ලොකු අයියා කුස්සිය දෙසට ගියේය.<br />—හීතලද මගෙ මැණිකට....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—නැහැ අප්පච්චි....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—අපි අද හවස ගෙදර යන්...,</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—අනේ අප්පච්චි අපි අද මල්වත්තෙ යන්....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—හැමදාම යනවනෙ මැණික...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—මං ආසයි අප්පච්චි...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />—පුතාගෙ සතුට මගෙත් සතුට....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />එසේ කියමින් අප්පච්චි මා අසලම හිදගත්තේය. පිරිමි දරුවන්ම හතරදෙනෙක් හිටි අප්පච්චීට මාද පුතෙකි. කවමදාවත් දුවේ කියා ඔහු මට කියන්නේ නැත. අයියලාට මැණිකෙ නැන්දාට රෝසමල වූ මා අප්පච්චීට මගෙ මැණික විය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> ලොකු අයියා දුම් දමන කෝපි කෝප්පයක්ද ඇතිව මා ගාවට ඇවිදින් හිද ගත්තේය. </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ලොකු පුතේ ඕක නිමලා දෙන්න...නැත්නම් මගෙ මැණික පුච්ච ගනියි....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> අප්පච්චී ලොකු අයියාට කීවේය. අවුරුදු දහහතක වයසක පසුවූවත් ඔවුන්ට මා තවමත් පොඩි දරුවෙකි.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —කෝ ලොකු අයියෙ මද්දු අයියලා තාම නිදිද....?</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —තවම හතයිනෙ..,රෝසමල උදේ පාන්දර නැගිටලා මිදුල පුරා ඇවිද්දට ඒ තුන්දෙනා හොදට ගුලිවෙලා නිදි....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —අනේ අහරවමු...,අපි යන් මල්වත්ත බලන්න...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —උදේ පාන්දරම බැහැනෙ රෝසමල අපි තව ටිකක් ඉමු....එහෙම කියා චුට්ට චුට්ට කෝපි කෝප්පය පෙවූ ලොකු අයියා මුහුණ සෝදගන්න යැයි කියා ගියේය.මාද දිග අඩි තියමින් තරප්පු පෙළ දිවුවෙමි. අප්පව්චි — මගෙ මැණික වැටෙයි..කීවද මා දුවවිත් කාමරයේ ඇදේ පෙරලුනෙමි.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —අනේ...අනේ..,මේ බලන්න ඉරත් පායලා....රෝසමල තාම නිදි...එහෙම කියා හිනැහෙනවා මට ඇසිණි.ඇස් ඇර බලද්දී ලොකු අයියාත්, මද්දු අයියාත්, දෙවෙනි අයියාත් චුටි අයියාත් එක පෙළට මගේ කාමරයේ ඇද අසල විය. දෙවෙනි අයියා මා ඔසවා ගනිද්දී මද්දු අයියා තුවායද රැගෙන බාත්රූම් එක දෙසට ගියේය.ලොකු අයියා අල්මාරිය අරිද්දීි චූටි මගෙ සෙරෙප්පු දෙක ළං කලේය. මුහුණ සෝදා ඔළුව පීරා ඔවුන් මගේ හැඩ බැලුවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මෙයා රෝසමලටත් වැඩිය ලස්සනයි...,චුටි අයියා කීවේය. ඉතිං මේ අදරය මට ජීවිතයේ සුවද ගෙනෙයි.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> අප්පච්චි ඩ්රයිවින් සීට් එකේ හිදගත්තේය. ලොකු අයියාත් මාත් ඉදිරිපස හිදගත්තේය. මද්දුත් දෙවෙනිත් චූටිත් පසුපස හිදගත්තේය. අප්පච්චි මල්වත්ත දෙසට වාහනය පැදවූ අතර අවට ඇති නොයෙකුත් දේ ගැන මා විමසද්දී, </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —රෝසමල කියවන්නෙ ගිරවියක් වගේ කිය චුටි අයියා කෑගැසුවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ඉතිං මං හැමදාම එනවයැයි....,අවුරුද්දකට සැරයයි එන්නෙ...,ඔයාලනම් හැමදාම එනවා ඇති...,ගෙදරයි ඉස්කෝලෙ ගිය කාලෙයි විතරයි මං දන්නෙ....,</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> අප්පච්චිගෙ මුහුණ වෙනස්වූයෙත්, ලොකු පිටුපස හැරී එකිනෙකාට මුහුණින් මුහුණ බලා ගත්තේත් එක පාරටමය. මා අතින් වැරදි දෙයක් කියවුනාදැයි මා සිතුවෙමි. අම්මා ගැන මට මතකයක් නැත. අප්පච්චි කියන්නේ මා ඉපදෙන විට අම්මා මිය ගිය බවයි. එහෙයින් කිසිදිනක රන්මුතු බංගලාවෙ මට උපන්දින සාද නැත. එහෙත් එදිනට අපි කොහේ හෝ පන්සලකට යයි. හැමදාමත් මගේ උපන්දිනය දා අප්පච්චි මා තුරුල් කරගෙන මහමෙරක් තරමට කල්පනා කරයි. එහෙත් මතකයක් නැති අම්මා ගැන මට තේරුමක් නැත. අප්පච්චි අයියලා හතරදෙනා මගේ හුස්ම පොදය. ඉතිං මගේ අතින් වැරදි දෙයක් කියවුනාදැයි සිතමින් මගේ දෑසට කදුළු ඉනුවේය. නොදැනුවත්වම දෙකම්මුල් අතරින් ගලා යනවිට අප්පච්චි එක අතකින් මා තුරුල් කරගනිමින්,</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මීට පස්සෙ මගෙ මැණිකට එහෙම වෙන්නෙ නෑයි කීවේය.<br />මල්වත්ත අසලට ඇවිදින් බසින තුරුත් අපි කිසිවෙක් කතා කලේ නැත.</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b> —එන්න රෝසමල මං අල්ල ගන්න ඔයාව...<br />ලොකු අයියා එසේ කියමින් මගේ අතින් අල්ලා ගත්තේය.<br /><br /> වසන්ත කාළය බැවින් නුවරඑළිය මල්වත්ත මලින් බරවී තිබුණි. හිතට කියාගන්න බැරි හැගීම් ගොන්නක් එකතු විය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —බලනවකො අර කෑල්ල දිහා...එකපාරටම මද්දු අයියා කීවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ෂා....මාර පැද්දිල්ල....චූටි අයියා පොහොර දැම්මේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —චූටි.....ඔයා නම් හොදටම නරක්වෙලා..... ලොකු කී විට..,</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ඇයි මං විතරක්...මද්දුත් එහෙමනෙ...,චූටි අයියා කීවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —දෙන්නම හැදිලා ඉවරයි ....කියමින් ලොකු අයියා මා අත තදට අල්ලා ගත්තේය. ඒ අතර තුර මද්දුත් චූටි අයියාත් අමනාපයට වාගේ හිනැහෙමින් අප පසුපසින් ආවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —වාව්...හෙඳන් අවිත් වගේ..........ආයිමත් චූටි කාට හෝ ගැහැණු ළමයෙකුට විහිළුවක් කරන්න පටන් ගත්තේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ආනන්දෙ අය ගැහැණු ළමයි දැකලා නෑ....මද්දු අයියා හරහට කීවේය...<br /> —ආ.....ආ....ආනන්දෙ අය ගැහැණු ළමයි නොදැක්කට කමක් නෑ.....ලුම්බිණියෙ උපාසකයො වෙන්න ඇති.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ඔප්කෝස්.....හොද හැදිච්ච උපාසකයො....ඒකනෙ හලෝ ලුම්බිණිය කියලා කියන්නෙ.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —අපොයි ඔව්.....මොකටද ඉතිං බලන්න තිබුණා ඉස්කෝලෙ ඇරුනම අර ගැ...හැ....ණු....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —හෝව්....හෝව්.....ගාගෙන මද්දු අයියා චූටි අයියාවත් ඇදගෙන වෙනත් පැත්තකට හැරුණේය. දෙවෙනිත් අප්පච්චිත් හෙමින් සැරේ මල්වල සුනදරත්වය විදගන්නා බව පසුපස හෑරී බැලු මට පෙනුණි.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> ලස්සනට පිපුනු රෝසමල් ගොඩක් ළග නැවතී මම හිනැහුනෙමි. ලොකු අයියා අසල බංකුවක හිදගත් නිසා මම රෝසමල් යාය මැදට ගියේය. රෝසමල් නාසයට ළංකර ගනිමින් සුවද විදගත් මහිතට අමුතු නැවුම් හැගුම් ගොන්නක් ගලාගෙන ආවේය. එහෙත් ඒ කිසිවක් වෙන්කර හදුනා ගන්නට මට ඇවසි නොවීය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —ඕ.....හෝ.....රෝසමල් මැද්දෙ එයත් රෝසමලක් වගේ.....එකපාරටම කවුරුන් හෝ කියන දෙයක් මට ඇසුණි. මම හැරී බැලුවෙමි.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> ලස්සන නිල්පාට ඇස්දෙක, අපිළිවෙලට විහිදුනු කොණ්ඩෙ, ලස්සන සුදු මුහුණ, උස.... උසට සරිලන මහත, මා වශීවී වාගේ ඔහු දෙස බලා හිදියේය. ඔහු යාන්තමට මා සමග සිනහ විය..</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —නැහැදිච්ච කොල්ලො රෝසමල මෙහෙ එන්න...කියමින් ලොකු අයියා මා ඔහුගේ සවිමත් අතට හිරකර ගත්තේය...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> මා ආපසු හැරී බලන විට අර පිරිමි ළමයා ඒ සිනහාවෙන්ම මුව පුරවාගෙන මදෙස බලා හිදියේය. මා පිටුපස බලනවා ලොකු අයියා දුටුවේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —රෝසමල හොද නිති අය දිහා බලන්න එපා. ඒ අයට අම්මලා තාත්තල උගන්නලා නැද්ද මන්දා.....එසේ කියමින් ලොකු අයියා මා සමග මල්වත්තේ අනෙක් කොටසට ගියේය. </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —රෝසමල.....මේ ඔයාගෙ ස්විටරය.....රෝස පදුරක පැටලිලා තිබුණා.....මා හැරී බලනවාත් සමග</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නෙ.....?හැසිරෙන්නවත් දන්නැද්ද.....එසේ කියමින් ලොකු අයියා අර පිරිමි ළමයාට රළු වූයේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මේ නංගිගෙ ස්විටරය එයා ඉදිය තැන ගහක පැටලිලා තිබුණා.ඔයාලා ගියාට පස්සෙයි මම දැක්කෙ....ඒක දෙන්න කතා කලේ.....වැරැද්දක් නම් සමාවෙන්න.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මොකද සිහින අවුලක්ද?....කියපන්..... කියමින් තවත් පිරිමි ළමයි ටිකක් එතනට ආවේය..</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> —මොකුත් නෑ මචං..... කියමින් ඔහු අර පිරිමි ළමයි සමග යන්න ගියේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /> සි...හි....න.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b> මගේ හිත තුළ එය රැව් පිළිරැව් දුන්නේය. සත්තකිනම ඔහුට ඒ නම අපූරුවට ගැලපෙන්නේය. ඔහු සිහිනයක් ලෙසම මා ඉදිරිපට රැදී සිහිනයක් ලෙසම නොපෙනී ගියේය.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අර ඈත සඳ වගේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කතා කරනවා </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹේ ඇස්.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ළගට වී සඳෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>විදගන්න මට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිතුනා හොදේ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හමුවුනත් සඳ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අද මේ ලෙසේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>යලි දකිනු කෙසේ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිහිනයක් වී</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සඳ හදවතේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>...සිහින.. නම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ලියවුනේ.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>____________ නැවත හමුවෙමු ______________</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oL7pIl0og74/TyRca2YStiI/AAAAAAAAAjM/Osu1GXN5d3o/s1600/Sorry-My-Loving-Father.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://4.bp.blogspot.com/-oL7pIl0og74/TyRca2YStiI/AAAAAAAAAjM/Osu1GXN5d3o/s400/Sorry-My-Loving-Father.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2279268212525470982?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-50318758014933557652012-01-29T00:41:00.000+05:302012-01-29T00:41:58.477+05:30කෝමද මග අරින්නේ.....<b><span style="font-size: large;">හෙන්දිරික්කා මල් අරගෙන<br />සඳ ආවා හැන්දෑවට....<br />නිල් කලුවරෙ නෙත් ඇරගෙන<br />ඔබව සෙවුවා පුරුද්දටම..........<br /><br />ඇස් වැසුනම සිහිනෙ දිගේ<br />ආල නුරා පාන්නේ<br />පාලු රැයේ සුවඳ සොයන්<br />මතක කරා දුවන්නේ...<br /><br />පරළු රළුම හදක් මත්තෙ<br />තාම හඬා වැටෙන්නේ.....<br />මට ඉන්නෙත් නුඹම හන්දා<br />කෝමද මග අරින්නේ....</span></b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-INT1vp9jA6s/TyRIayhJP3I/AAAAAAAAAjE/RPjpr0n2l3c/s1600/1459f47d-8940-4231-a5f4-f68271564965_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-INT1vp9jA6s/TyRIayhJP3I/AAAAAAAAAjE/RPjpr0n2l3c/s400/1459f47d-8940-4231-a5f4-f68271564965_1.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5031875801493355765?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-92057976308747114792012-01-28T19:27:00.000+05:302012-01-28T22:33:42.060+05:30,,,, මල් කරාබුව,,,,.<span style="font-size: large;"><b>කලාබර <br />රුයිත<br />හේරා<br />හාරත්<br />ඔක්කොම<br />නුඹ ගාව කිය කියා<br />මතකද උඩ පැන්නා<br />දවසක් අපේ කාමරෙදි..<br /><br />ඔන්න<br />අන්තිමට<br />තුරුම්පුව මගෙ <br />අතට ආවා<br />අද දවල්<br />කමිසෙ<br />හෝදනකොට<br />ඔයාගෙ....<br /><br />අහස පොලව<br />ගැටලන්න<br />හිතනවද දැන්<br />මොකක්ද<br />කියලා...<br /><br />ඊයෙ හවස<br />හතිදාගෙන<br />හෙව්වෙ මේක<br />වෙන්න ඇති<br />අද රෑට ඔයා ආවහම<br />දෙන්න මම<br />අරන් තිබ්බා<br />සාක්කුවෙ තිබුණ<br />.....මල් කරාබුව......</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-kS6MvL0h6es/TyP-uFtdE8I/AAAAAAAAAi8/aZxx72-K0UU/s1600/Fashion-Earring-Wholesale-Fashion-CZ-Earrings-For-Women-color-random-Fashion-Jewelry-Earring-SP-EH-47752.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-kS6MvL0h6es/TyP-uFtdE8I/AAAAAAAAAi8/aZxx72-K0UU/s320/Fashion-Earring-Wholesale-Fashion-CZ-Earrings-For-Women-color-random-Fashion-Jewelry-Earring-SP-EH-47752.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-9205797630874711479?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-20944645871585219232012-01-28T16:27:00.000+05:302012-01-28T16:47:10.634+05:30සමනලයා මැරුවෙමි<b><span style="font-size: large;">සමනලයාට <br />වෙඩි තැබුවෙමි. <br />මළගම <br />සදුදා හවස<br />*** විශේෂ ***<br />බඹරුන් නොපැමිණෙන්න<br />අවසන් ගෞරවයට<br />කිඹුල් කදුළු අතදරා<br />බිද සිඳ දැමූ මල්වලින්<br />තැනූ මල් වඩම් ගෙන....</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2094464587158521923?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-38177351916313096072012-01-28T14:43:00.000+05:302012-01-28T14:43:29.463+05:30නුඹෙ දිරිය මට නැති හැටි<b><span style="font-size: large;">යායාට වැටෙන<br />හිම පියලි උඩකත්<br />මම <br />සීරුවට ඇවිදනකොට.....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br />හීනියට උල්<br />කටු තුඩු උඩ<br />ඔබ<br />වේගයෙන්<br />දුවන්නේ කොහොමද<br />කර්කෂ<br />ගෙන්දම් පොලවෙම.........</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br />තවමත්<br />අන්දුන්කුන්දුන් <br />මම....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br />ඇයි දන්නවද<br />නුඹෙ දිරියෙ<br />බිඳක්වත්<br />මට නැති හන්දා..........</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3817735191631309607?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-1578842339642637542012-01-28T13:28:00.001+05:302012-01-28T16:27:49.732+05:30*** මහ වැස්ස ***<span style="font-size: large;"><b>දඩිබිඩි ගගා වීදුරු<br />ජනේල උඩට<br />ගහනවා ඇහුණා<br />තරහාකාර<br />පෙම්වතක් වගේ<br />පෙම්වතිය සොයා <br />ගෙන ආපු ලෙස...<br />මිනී මැරුමක්<br />ලේ විලක් මැද<br />සාක්කියක්<br />දෙන්න වෙයි කියා<br />හිතු නිසා<br />තවත් ගුලි ගැහුණා<br />මම<br />පොරවනය<br />ඇතුළට.........<br />නොනවතින<br />බෙරිහන් දිදි<br />එන සද්දයට<br />කන් දෙකේ ඇගිලි<br />ගසාගෙන<br />බැරිම තැන<br />ගියා බලන්න<br />පෙරලන්න<br />දොර ජනෙල් <br />තඩිබාන්නා දැක ගන්න....<br />අනේ බැලින්නම්<br />මොරගෙඩි තරම්<br />වර්ෂාව<br />සුළං මුහුණත වෙනස්වී<br />වැදෙනවා නොවැ<br />හරි හරියට.......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-157884233964263754?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-57182760730851504432012-01-28T02:28:00.000+05:302012-01-28T02:28:14.033+05:30*** ආදරණිය අම්මේ ***<span style="font-size: large;"><b>නාදයක් නැතිවම<br />ගොළුවෙච්ච ලිහිණිය<br />කට්ට කාන්තාරෙ<br />පිඩු සිගා යදිනවා <br />උගසට තියන් <br />රෝස කුසුම් හිනාව <br />මුව මඩලෙ<br />ඔබට කියන්න බැහැ අම්මෙ...............<br /><br />රලු වෙවී ආව ගිම් තාපය<br />දරන්නට බැරි කමට<br />වසන්තය විලාප දෙද්දි<br />සිනාමල් හොයන්නට<br />ගිනිගන්න කතරට ඉගිලුනේ<br />සිහිල් වෙන්න ඉඩක් <br />දෙන්න ඇස කදුලට<br />ඔබ දන්නවා නේද අම්මෙ.............<br /><br />සාර සියක් රජපෙල<br />මාල මුදු අරන් ආවත්<br />නිහඩවම සිල් ගත්ත<br />වස්සානය මිට මොලවන්<br />ජය මගුල් මල් යහන්<br />සිහින විමනක හිර කරන්<br />පරවෙන්න පෙර නුඹ පා කමල<br />පරසතු පලසක ඇවිද්දන්න<br />හීන ගොතනවා කියලා <br />ඔබ දන්නෙ නැහැ නේද අම්මෙ..........<br /><br />රිදුම් දෙන පියාපත් තුරුල් <br />කරගෙන ගිම්හානයක තවම<br />හති දම දමා මහන්සියෙන්<br />කදුළු ගොතමින් හීන අහුලන සුයාමෙක<br />බලෙන් පියවන නෙත් සගල අතරින්<br />සිහිනයක් වෙලා ඇවිදින්<br />එකම එක පාරකට<br />මේ හිස අතගාල යන්න බැරිද අම්මෙ.......</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xdCQfz79fos/TyMP2TOU41I/AAAAAAAAAis/Y-NJO9XrKR4/s1600/alone-child-cute-girl-pretty-Favim.com-122382.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://1.bp.blogspot.com/-xdCQfz79fos/TyMP2TOU41I/AAAAAAAAAis/Y-NJO9XrKR4/s400/alone-child-cute-girl-pretty-Favim.com-122382.jpg" width="400" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"><b></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5718276073085150443?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-27267294314230716022012-01-27T23:01:00.000+05:302012-01-27T23:01:16.140+05:30මම මා දකිමි.<b><span style="font-size: large;">සැණින් වෙනස් වූයෙමි<br />ජීවිතය...<br />ඉතින් දැන් ගෙවන්නෙමි<br />කාලය...<br />ළගින් නුඹ හිඳින්නෙමි<br />පෙරලෙස...<br />මා මම ම දකින්නෙමි<br />ඔබ සමඟ.........</span></b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2726729431423071602?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-31018559815342225192012-01-27T01:20:00.000+05:302012-01-27T01:20:51.770+05:30*** සුනිල් නමට ***<span style="font-size: large;"><b>*** ලෙංගතුම සුනිල්ට ***<br /><br />පුරුදු එළිය බිංගේ <br />පසු කල විට එනවා කිවුවට<br />හිතේ බැදුන මිතුරු සෙනේ<br />තාමත් ඒ විදිහමද කියනවද සුනිල්..........<br /><br />කුස පොත්ත ඇලී කොඳු ඇට<br />පෙළ එක්ක තියෙනවිට<br />උකුසු ඇස් රවට්ටා වටපිට<br />නෙලුම් ගෙදරින් ආවෙ නුඹ නේද සුනිල්.........<br /><br />මහ කුමාරි හාමිගෙ රකුසු ඇස්<br />වලට බියවී මුතු බණ්ඩා හාමු<br />ගල් පිලිමයක් වගේ දුම් පයිපෙ<br />කටේ රුවාගෙන ගිය හැටි මතකද සුනිල්............<br /><br />මඩොල් දූව වට කරක් ගැසු<br />උපාලිත් ජින්නත් අපි වගේමද<br />වෙලාවකට මට හිතුනා අහන්න<br />හදවත පුරෝගෙන නුඹ ළගින් හිටියම සුනිල්...............<br /><br />නෙළුම් ගෙදර වලව්වවත්<br />ගල්වලේ ගෙදරත් අතරමැද<br />මිත්රත්වයේ සෙවනැලි අපි හංගා<br />පියවර මැන්න හැටි අමතක නැහැ නේද සුනිල්.............<br /><br />දුක අලාභ අයස නින්දා මැද<br />සුදු පැහැ ලේන්සුවෙන් ඔතපු බත් <br />පෙට්ටිය තුරුල් කරගෙන දෙන්න<br />යන දවසෙ හිනාවුන හැටි මට කියන්න බැහැ සුනිල්.............<br /><br />අවිහිංසක මලක්සේ නිර්ව්යාජ<br />මනු දහම් අපි ළගින් හමන කොට<br />බණ්ඩාර හාමුලා වැටකොටු බැන්ද හැටි<br />අදත් දැනෙනකොට හිත සවිමත් වෙනවා සුනිල්...........<br /><br />නොසිදෙන සත් සමුදුර තරමට<br />අත්වැල් අලිලගෙන යන මිතුදමක<br />කම්පා නොවි අටලෝ දම් මගක<br />මතු මතුත් අපි යන්න යමු මේ විසල් ලොවෙම සුනිල්........<br /><br /><br />**** අඹ යහළුවෝ නිමල් ****</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-23V0YlPE4Oo/TyGujpoJjxI/AAAAAAAAAhc/WNEzmxubJ5o/s1600/thumb2.php.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="297" src="http://3.bp.blogspot.com/-23V0YlPE4Oo/TyGujpoJjxI/AAAAAAAAAhc/WNEzmxubJ5o/s400/thumb2.php.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3101855981534222519?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-25127644227570237212012-01-26T23:04:00.000+05:302012-01-26T23:04:52.003+05:30*** සොඳුර නුඹ***<span style="font-size: large;"><b>දන්නවද.......</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>කෝපි මල් හිනා කැන්දන<br />තරුපති එළිය මැද්දක<br />නීල දිගටි නෙත් සඟලක<br />නිද්රගත සප්නයක් වුනා________<br /><br />මේඝවලා ගිරි සිරස සිඹ<br />චන්ද්රාලෝකය මිහිලක් ලමැද උඩ<br />ආලවඩන සිකුරු තරුව ගෙන<br />ජීවිත නෞවකාවට ගොඩ වුනා_________<br /><br />දිය ඇල්ලක් වගේ කඩා වැදී<br />හදවත් දොවොල මැද වැඩ හිදී<br />මිණි වෙණ නද තත්සරණයදී<br />ආලයේ සප්ත ස්වරය නින්නාද වුනා_____________<br /><br />සලිල රැල් නගා හද පුරවගෙන<br />සිහිලැති මදනලක හමාගෙන <br />පුන්යවන්ත සිතුවිල්ලක දැවටීගෙන<br />පින්සාර ස්නේහයේ නිරාමිස සැනසුම වුනා__________<br /><br />_______ සංසාර සුවඳ දිග සොඳුර නුඹ මගෙ__________</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-oMCgw73oUJQ/TyGOlFPdEMI/AAAAAAAAAhM/KWl3qi8ZEeg/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-oMCgw73oUJQ/TyGOlFPdEMI/AAAAAAAAAhM/KWl3qi8ZEeg/s400/images.jpg" width="346" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2512764422757023721?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-84875798282286066642012-01-26T13:10:00.001+05:302012-01-26T13:10:46.610+05:30එනවා නම් නුඹ...<span style="font-size: large;"><b>හීන දකින </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිතේ කොනක</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හෙන්දිරික්කා මල්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුවඳ තියන්නට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔබ එනවා නම්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මහ රෑ මැද්දට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පියවුන මගෙ ඇස්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අස්සට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සත්තයි කුමරනි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තුටුවෙයි මම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිමු වුන බව</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දැක නුඹ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිහිනෙන්වත්...</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8487579828228606664?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-51865444111441363982012-01-26T12:56:00.000+05:302012-01-26T12:56:46.961+05:30*** ගබ්සාව ***<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YxnqL4DKmZk/TyEAJKV92xI/AAAAAAAAAhE/N0kcTXlek5M/s1600/embryo_photo_abortion_help.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="232" src="http://4.bp.blogspot.com/-YxnqL4DKmZk/TyEAJKV92xI/AAAAAAAAAhE/N0kcTXlek5M/s320/embryo_photo_abortion_help.jpg" width="320" /></a></div><b><span style="font-size: large;">දෙගොඩ තලා යයි<br />කිරි කදුළ දැන්<br />හීතලෙන් ඇස් කොනක...<br /><br />ගිනි ගහන මද්දහනෙ<br />කතුරු තුඩු අඬු එක්ක<br />වීසි කර දැම් නිසා මස් කැබල....<br /><br />ඇත්තිනිය විළාපෙක<br />හදවතින් බුර බුරා<br />කියා ගනු බැරි ලසොව<br /><br />සඳ නාපු කළුවරක<br />රාහු විත් ගුලි කරපු<br />අස්වැන්න පොඩිකලා රාගයේ.....</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5186544411144136398?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-86216754373209777362012-01-26T12:27:00.000+05:302012-01-26T12:28:57.483+05:30වුනා අමතක<span style="font-size: large;"><b>අත් අල්ලන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නගින විට මහගිර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වුනා මට අමතක</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අරන් යන්නට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මහන්සියකට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වතුර අහුරක්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹෙන් නොඉල්වා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගෙන මට බොන්න</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දැන් ඉතින් හිනාවෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹෙ අතේ දිය බිඳෙන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කෝම මම ඉල්ලම්ද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මගෙ නොවුන වතුර පොඳ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වුනේ වැරදීමක්ද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වුනේ අමතකමය</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කෝම වුව සිත සිතා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉන්නවා මම තව බලා...</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8621675437320977736?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-1669738313464565742012-01-26T12:24:00.000+05:302012-01-26T12:24:40.796+05:30*** පමා වී වැහැපන් ***<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-etl_zVjkBS0/TyD4nGM8tnI/AAAAAAAAAg8/iZr-EOLGB7U/s1600/colombo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-etl_zVjkBS0/TyD4nGM8tnI/AAAAAAAAAg8/iZr-EOLGB7U/s320/colombo.jpg" width="232" /></a></div><span style="font-size: large;"><b><br /><br />නිල් අහස එකපාර<br />වෙස්ගත්ත කලුපාට<br />ලිහිණියෙක් කෑ ගසා<br />ඉගිලුනා හිස උඩින්<br /><br />මග බලන කිරිසිනා<br />දෙතොලගම පොඩි පුතා<br />මතක් වී හද පුරා<br />උණුවුනා ලය පලා...<br /><br />කීර කංකුන් වේලිලා<br />හාමතෙම අද තනිවෙලා<br />ඇවිද ගියෙ දන හිනැහිලා<br />ගිනි ගනියි සිත පෑරිලා...<br /><br />හිල් වුනොත් මේ අහස<br />කිසිදු තෙතමනයක් නැතිව<br />මුහුණ මත පොඩි පුතුගෙ<br />සිනා මල පරවේවි.....<br /><br />කටු ඇණුනු යටි පතුල්<br />පිරිමදින දෑත ගෙන<br />එක්කලා අහස වෙත<br />පමා වී වහින ලෙස....<br /><br />____දිනිති____</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-166973831346456574?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-26813805440915827242012-01-26T00:00:00.000+05:302012-01-26T00:00:42.165+05:30නුඹ<span style="font-size: large;"><b>අසෙනි වැස්සට තෙමි තෙමී මං</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹට සිතුවිලි එවනවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සීත හිම කැට දිය වෙවී තව</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>උණුසුමට ආදරය බෙදනවා...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>වලාකුළු අත හංගලා පෙම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>රහස වාගෙම තියෙනවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පාළු රැයකදි සඳක් සේ ඔබ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ලොවට ප්රේමය කියනවා.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>හාදු මල් වැහි දෙතොල් පෙති ළග</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කිටි කිටියෙ තව විඳිනවා...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මගෙ නොවී නුඹ දුර ඉදන් තව</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මටම ආදරෙ පුදනවා...</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2681380544091582724?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-19847635884558054182012-01-24T22:39:00.000+05:302012-01-24T22:39:28.107+05:30සඳට<b><span style="font-size: large;">සඳට මගෙ කවි <br />නැත්තෙ ඇයිදැයි<br />අමාවක දා සඳ අහනවා...<br /><br />තරුත් එක්කලා <br />කරණ ගණුදෙනු <br />අතැර ආවොත් කවි ලියනවා...<br /><br />අහස රවටා රවුම්<br />ගැහුවට සඳ<br />පොළවෙ සෙවනැලි වැටෙනවා...<br /><br />කරන දඟකම්<br />නතර කලොතින්<br />සඳේ නුඹටම කවි ලියනවා....</span></b>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-1984763588455805418?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-72897177968520272382012-01-24T18:45:00.000+05:302012-01-24T18:45:21.353+05:30නොකියාම නුඹ ගිහින්...<span style="font-size: large;"><b>නුඹත් තනිකඩව<br />මමත් තනිකඩව<br />බලා උන්නා<br />එකම අහසක් යටම...<br /><br />මටත් කලියෙන්<br />අතැර ඉරහඳ<br />ගියේ කෙලෙසින්<br />මටත් නොකියා ඔහොම...<br /><br />ඉකිලුමක් මම<br />හිර කරන් තව<br />බලා ඉන්නවා<br />නුඹ දකිනු මට බැරිකමට....<br /><br />මේ විසල් මහ<br />පොළව උඩ මං<br />තනිවෙලා දැන්<br />විඳිමි නින්දා ගැරහුම්ම තව....<br /><br />කාට කොහොමට<br />කියාදෙන්නද මම<br />අපි අපිට පෙම් කරන්<br />බලා උන් බව නොහිමු වූවත්....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7289717796852027238?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-79552908587556700022012-01-24T15:09:00.001+05:302012-01-24T15:09:45.481+05:30මගේ සැනසුම නුඹයි...<b><span style="font-size: large;">හුගක් ඉස්සර<br />වගේ දවසක<br />එනව නම් නුඹ<br />හිනා අරගෙන<br />මගේ ළගකට<br />නැහැ නේද<br />මට මෙහෙම තනිකමක් හෙම...<br /><br />කියාවත් නුඹ <br />ගියා නම් මට<br />මෙහෙම ගැරහුම්<br />නැහැනෙ අද<br />මට ලොවේ මෙතරම් දුකක්....<br /><br />වැරදිලාවත් ආවොතින්<br />ආයෙමත් නුඹ ළගට<br />මගෙ ඉස්සර වගේ<br />අනේ සත්තයි කියමි මම<br />ලොවේ සැනසුම මට නුඹ ළගයි....</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7955290858755670002?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-35337811703995752502012-01-24T14:48:00.000+05:302012-01-24T14:54:16.254+05:30....නොකියාම ගියේ ඇයි....<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>පරවෙනා බව</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>දැන දැනත්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ගස පුබුදවයි </b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මල් තව තවත්.....</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>හිමි නොවන බව</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>දැන දැනත්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>තවත් පෙම්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>කරමි මම</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මහ හුගක්...</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>එදා වගෙම අදත්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>හුස්ම ඇහිදියි</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ඔබ මමත්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>එකම එක</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>යටම අහසක්....</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>යන්න යන බව</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>කියා ගියෙ නම්</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නැහැ නේද මට</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මේ තරම් ලොකු</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ලතැවුලක් අද......</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-soRicz-ayD0/Tx53G3mAD-I/AAAAAAAAAg0/uk2s-ooZjp8/s1600/sad_girl_1398378c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://1.bp.blogspot.com/-soRicz-ayD0/Tx53G3mAD-I/AAAAAAAAAg0/uk2s-ooZjp8/s400/sad_girl_1398378c.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3533781170399575250?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-57506728474569398362012-01-24T11:57:00.000+05:302012-01-24T11:58:42.054+05:30මගේ හිත<span style="font-size: large;">පරණ කවි හිත</span><br /><span style="font-size: large;">ගිහින් දැම්මා<br />ඊයෙ රෑ මම<br />මුහුද මැද්දට...<br /><br />අනේ අලුයම<br />ගිහින් බැලුවිට<br />තියෙනවා එය<br />වැල්ල අද්දර...<br /><br />පුරුදු විදිහට<br />යලිත් අරගෙන<br />ඇලෙවුවා මම<br />තිබුණු තැනටම.......</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5750672847456939836?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-43381633348593766702012-01-24T11:27:00.000+05:302012-01-24T11:27:36.812+05:30අප්පච්චී.......<span style="font-size: large;"><b>සුද්දෝන කුලයේ<br />බෝසත් කම් ඇති<br />අප්පච්චී නුඹ<br />සංහිඳෙ මහ නුග ගහ වාගේ...<br /><br />පොලවක් තරමට<br />ලතැවුල් විදගෙන<br />අහසක් තරමට<br />හසරැල් දෙන නුඹ<br />දොලොස් මහේ මහ පහන වාගේ......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4338163334859376670?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-23812888930283434652012-01-24T01:54:00.000+05:302012-01-24T01:54:18.718+05:30නුඹට<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xIjNK86Cx0o/Tx3B6Ahi5iI/AAAAAAAAAgc/Uzg9tHetrjg/s1600/30239_124091027617586_100000500680752_255626_6580371_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-xIjNK86Cx0o/Tx3B6Ahi5iI/AAAAAAAAAgc/Uzg9tHetrjg/s400/30239_124091027617586_100000500680752_255626_6580371_n.jpg" width="400" /></a></div><b><span style="font-size: large;">ගිම්හාන කාලයේ <br />අග දවස් ගෙවෙන්නේ<br />මල් පිපෙන වසත් දින<br />මතු මතුව තියෙන්නේ...<br /><br />අටවකට එන සඳම<br />පුරපසට මෝරා වැඩෙන්නේ...<br />හති දදා කුමට දුවමිද<br />හෙටත් ඉර නගින්නේ...<br /><br />ආදරේ ඇබින්දක්<br />පිඩු සිගා යදින්නේ<br />හාමතේ නොතියපන්<br />සෙනෙහසයි සිදෙන්නේ....<br /><br />අරුත් පදරුත් නැතත්<br />තවත් පද ලියන්නේ...<br />අවුල් වියවුල් මැදින්<br />නුඹ කියවා බලන්නේ...<br /><br />සිහිනයක් ළගින් හිද<br />ඇයි එබී බලන්නේ...<br />පනාපිට ඇස් ළග ළගින්<br />ඇයිද තව නොඑන්නේ...<br /><br />ජිවිතයෙ කඳු මුදුන<br />තවත් මම නගින්නේ...<br />දිනක් ලැබුණොත් නුඹට<br />අත්වැලක් මට ගෙනේනේ........</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2381288893028343465?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-33799989827479422792012-01-24T01:29:00.000+05:302012-01-24T01:33:07.365+05:30....පාසැල් කාලේ මතක බණක්....<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-JBlzjsT6a8E/Tx288abaxkI/AAAAAAAAAgU/NU6TSHdEDbk/s1600/A1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-JBlzjsT6a8E/Tx288abaxkI/AAAAAAAAAgU/NU6TSHdEDbk/s320/A1.jpg" width="240" /></a></div><br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අප්රිය මාතෘකාවකට මා දැමූ කොමන්ටුවක්....</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මතක ඇති මම නම් මීට කලිනුත් කිවුවා අප්රියම කරපු කාලයක් පාසැල් කාලය කියලා...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඒ ඇයි කියලා අද කියන්නම්.. </span></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මම තාත්තාව නොදැක හැදුනු දරුවෙක්... මගේ පන්තියෙ ළමයි හැමෝම මට හිනාවුනා හැමදාමත් තාත්තා නැති හින්දා.. මම බඩේ ඉන්නකොට වෙන කසාදයක් බැද ගත්ත තාත්තා පණ පිටින් ඉද්දි මම කිවුවා මැරුණා කියලා.. ඒ මට ඉස්කෝලෙ ළමයි අතරේ කොන් වෙන්න වුන නිසා...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> හ්ම් මොන්ටිසෝරි අධ්යාපනයක් නම් මම කියන්න දන්නෙ නැහැ.. මම කවමදාවත් ගිහින් නැහැ.. මට අ යන්න ලියන්න අත හුරු කලේ මගේ අම්මා....</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මට අවුරුදු </span>4<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඉදන් අකුරු කියලා දුන්න මගේ ගුරුතුමා අදතා අදත් පාසැල් යනවා.. ගුරුතුමෙක්ට වඩා දයාබර සොයුරෙක්.. මුලින්ම ඉස්කොලෙන් ගුටිකෑවෙ චිත්ර මිස්ගෙන්.. මට තාම මතකයි මට පාට කරන්න දිය සායම් නැතිව චිත්රෙ ඇදගෙන ගියාම අපේ මිස් පන්තියෙ තාප්පෙ උඩින් එළියට වීසි කලා... එදා පීරියඩ් දෙකම පන්තියෙන් එළියෙ... මට දුකක් දැනුනෙ නැහැ.. හැබැයි කෝපි කෝට්ටෙන් ගුටි කාපුවා අත්දෙක මැද්දට අල්ල අතගගා මම කදුලු පිස දාගත්තා...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඊට පස්සෙ මම ගුටිකෑවෙ ඉංග්රිසි සර්ගෙන්.. ඒ නම් හැමදාම වැඩිම ලකුනු ගන්න මම ලකුනු අඩුවෙලා... මගෙ කන මිරිකුවා සර්....</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> හැබැයි දෙයක් කියන්න ඕනි...මම හැමදාම පන්තියෙ </span>1<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> හො </span>2<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> හෝ </span>3<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ගන්නවාමයි.. එතනින් එහාට යන්නෙම නැහැ... </span></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"> </span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මම ඉස්කෝලෙ </span>10<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> වසරෙදි කරපු එක දෙයක් තමා ඉස්කෝලෙ වත්තට එහා පැත්තෙ වත්තට පැනලා රඹුටන් කඩපු එක... ඒක දවසක් ප්රින්සිපල්ට මාට්ටු වෙලා උදේ රැස්වීමක් වෙලාවෙ ස්ටේජ් එක උඩ දණ ගැස්සුවා අපි </span>5<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> දෙනෙක්ව.. අපි </span>5<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> දෙනාව හැදින්නුවෙ </span>5<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> කල්ලිය කියලා.. හැබැයි හරිම ජොලි...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"> O/L <span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වලට චිත්ර විෂයට </span>D <span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">එකක් තිබුණම අපේ චිත්ර මිස් කිවුවා වලිසිංහ එගොඩ වෙලා නේද කියලා... එදා මම කිවුවා අපේ මිස්ට මිස් පීනන්න බැරිව නෙමෙයි ඉදියෙ කියලා....</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> පාසැල් ජිවිතේ ලස්සනම දවස් තමා ක්රිඩා කාලෙ.. දෙයියනේ කියලා පන්තියෙ ඉන්න ඕනි නැහැ.. මම පාසැලේ </span>11<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> වසරෙ ඉදන්ම ප්රධාන ක්රිඩා නායිකාව... අවාසනාවකටද මන්දා බැරි කිසිම ක්රිඩාවක් තිබුණෙ නැහැ.. හැබැයි ඒ දේවල් වලින් අමතක වෙන්නෙම නැත්තෙ ජාතික තරග වලදි මම සුගතදාසෙ කාපට් උඩ මහ දවල් දිවුවෙ සපත්තු නැතුව.. දුවලා ඉවරවෙලා බලනකොට කකුල්වල දිය පට්ට ඇවිත්.. අමතකම නොවෙන්නෙ සමස්ත ලංකා වලින් ඇඹිලිපිටියෙ මහවැලි ක්රිඩාංගනයෙදි මීටර් </span>400<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> පලවෙනියා වුන එක.. ඒ දවස් නම් ලස්සනයි...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තව තියෙනවා..ඔන්න </span>A/L <span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කාලෙ... මම ඒ මදිවට ශිෂ්ය නායිකාවක්.. හැබැයි අපෙ අම්මට සල්ලි නැහැ හැමදාම අපිට බස්වල යන්න එන්න දෙන්න.. අපෙ අම්මා මාසෙටම සීසන් එක අරන් දෙන්නෙ.. හැමදාම ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න විනාඩි </span>10<span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> තියෙද්දි ලංගම බස් එක යනවා.. ආයෙ එන්නෙ පැයකින් විතර... මම කරන්නෙ තව යාලුවෙක් එක්ක..හොරෙන්ම ගිහින් බෑග් එක දානවා බස් හෝල්ට් එකට.. වෙලාවට පාසලේ ගේට්ටුව ගාව බස් හෝල්ට් එක... බස් එක එන වෙලාවට ෂේප් එකේ ගේට්ටුන ඇරෙගන එලියට එන විදිහට ඇවිත් නගිනවා බස් එකට... කරුමෙට ඕකත් අහුවුනා පි්රන්සිපල්ට.... සතියක් පාසැල් තහනම් කලා...</span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඒ හැමදේටම වඩා ලස්සන ඉස්කොලෙ ඇරිලා අපි කට්ටිය නුවර පොලිසිය ගාවින් පුෂ්පදාන කන්ද නගින හැටි.. හති අල්ල අල්ල පිටේ බෑග් එකත් එල්ලගෙන නගිනවා බහිරව කන්දෙ යන්න... වල් සූරිය කාන්ත මල් කඩාගෙන එක අතක... ඒ මදිවට මගදි උල්පතකින් වතුර යනවා පාර හරහා.. අපි කට්ටිය කට තියාගෙන ඔකෙ වතුර බොනවා... පයිනස් ගෙඩි අහුලගෙන ඈතට විසි කරනවා... බහිරව කන්ද මුදුනට ගිහින් මුලු නුවරම බල බලා ඉන්නවා... </span></span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තව ඉස්කොලෙ කට් කරලා මල්වත්තෙ ගිහින්....මගෙ අම්මෝ කාපු පරිප්පුවක්...ලියන්න ගියොත් පොතක් වෙන්න ලිය තැහැකි.. නුවර වැව වටේ පොරි දදා මාලුවන්ට රණුඩු වුන හැටි.. ඊට හපන් </span></span></b></div><div class="MsoNormal"><b><span style="font-size: large;"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඒවා ලියන්න බැහැ... ඕන් කිවුවා ඇති නේද... හැබැයි ඉදලා හිටලා... කැන්ටිමෙන් හොරටත් කෑවා... සන්නස්ගල සර්ගෙ සිංහල පංතියෙ විසේකාරම කෙල්ල මම තමා </span>2003 </span></b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"><b><span style="font-size: large;">පන්තිවල... ජිවිතේ දුක ලිවුවෙ අඩුවෙන් ඒ කාලෙ... මලකඩ වතුර බඩ පිරෙන්න බිවුව හැටි ලියන්න බැහැ....මේ මදැයි...නේද... පස්සෙ දවසක ආයෙ ලියන්නම්.....</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3379998982747942279?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-64306375390819081942012-01-23T23:38:00.000+05:302012-01-23T23:38:26.241+05:30...සමාවෙනු මැන....<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4I6iLmLgbwg/Tx2h_PqJRcI/AAAAAAAAAgM/R1eCcR4OQVk/s1600/jigme4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://3.bp.blogspot.com/-4I6iLmLgbwg/Tx2h_PqJRcI/AAAAAAAAAgM/R1eCcR4OQVk/s400/jigme4.jpg" width="400" /></a></div><span style="font-size: large;">නුඹ නමට කවි ලියන එක ගැන<br />මං හුගක් පසුතැවෙනවා.....<br />තව තවත් මම දුකම පොඳි බැද<br />යනු කොහේදැයි හිතෙනවා...<br /><br />තේරුමක් නැති සසර ගමනක<br />නැවතුමක් තව සොයනවා....<br />තේරුමක් ඇති බුදුන් කිවු මග<br />ඇරඹුක් යැයි දැනෙනවා....<br /><br />සිනා කදුළැල් බෙදා ගනිමින්<br />අදත් මම ඉන්නවා..<br />සමාවෙනු මැන හෙටින් පසු මම<br />නුඹ දමා දුර ඇදෙනවා....<br /><br />නිවී සැනසුනු දිනක් ආවොත්<br />නුඹ දකින්නට හිතනවා....<br />නිවී සැනසුන එවන් දවසක<br />කසාවත ඔබ නිවනවා.....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6430637539081908194?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-49510985515757198362012-01-23T16:56:00.000+05:302012-01-23T16:56:22.120+05:30*** ආදරණිය අම්මේ ***<h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{"type":1}" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span class="messageBody" data-ft="{"type":3}"><br /><br />පදෙන් පදෙ මම ගොතා<br />හිතෙන දේ ගැන ලියනවා<br />බිදෙන් බිද නිසරු බව<br />මට හොදට දැනෙනවා....<br /><br />වාලුකා කතරක්ය අම්මේ<br />නිවනු බැහැ මේ හුදකලා<br />දම් බිඳක් ගැන සිත සිතා<br />කල් ගෙවයි ඔහෙ තනිවෙලා....<br /><br />සතර වරිගය බැහැ තමයි<br />කරන්නට මට එතෙර නම්<br />දුවෙක් වුනු හින්දමයි මේ<br />සසර ගිනි දැවි දැවිම තව....<br /><br />බුදුන් පුදනට දෙවුරමට මම<br />යන්න හැදුවට දෙපා ගෙන<br />යදම් මෙන් ඔබ බැදී ළග<br />ඉන්නවා ඔසවන්න බැරි පය.....<br /><br />එකම පාරක් මට ඉතින්<br />අතැර යන්නට මේ දිවිය<br />දෙනව නම් ඔබ අම්මෙ<br />සත්තමයි පින් ගොඩක්<br /><br />කසාවත ළග නිවෙන හිත<br />වෙන තැනක නැහැ බැදී<br />ඔබේ බැමි ඔබ ලිහුව දාකට<br />ඇත්තමයි මට තුටුයි අම්මේ.....</span></span></h6><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3nUKRDUTHDg/Tx1D01v-oEI/AAAAAAAAAgE/d_B3nKpuhZE/s1600/wai-worship-buddha.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-3nUKRDUTHDg/Tx1D01v-oEI/AAAAAAAAAgE/d_B3nKpuhZE/s320/wai-worship-buddha.jpg" width="320" /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{"type":1}" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><span class="messageBody" data-ft="{"type":3}"> </span></span></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4951098551575719836?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-28556764872487701802012-01-23T15:55:00.000+05:302012-01-23T15:55:20.865+05:30...බට්ටිත්තගෙ කරච්චලේ...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-QEqPaVOseMs/Tx01amng8LI/AAAAAAAAAf8/qtmv06fd0l4/s1600/5699887517_bfdd40a8de.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="221" src="http://3.bp.blogspot.com/-QEqPaVOseMs/Tx01amng8LI/AAAAAAAAAf8/qtmv06fd0l4/s320/5699887517_bfdd40a8de.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>බට්ටිත්තෙක් ඇවිදින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉල්ලයි මගෙ හිත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කිචි බිචි ගානවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හරි කරච්චලේ...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>දොරකඩ පීදුනු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මී අඹ අත්තේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිදින් එල්ලී</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කරනා කරච්චලේ.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ආවොත් අම්මා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වැලි අහුරක් ගෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නවතිනවා ඇත්තයි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹෙ කරච්චලේ....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>විගසින් කියනවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බට්ටිත්තෝ මම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිත දෙන්නම් මගෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නවතාපන් කරච්චලේ....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2855676487248770180?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-58943851429133222922012-01-23T14:19:00.000+05:302012-01-23T14:19:10.535+05:30....සොයමි මං...<div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">ගමන් මගෙ <br />ජීවිතේ....<br />හුස්ම හිරවී <br />වගේ....<br />මැරුණු මල්වැල <br />දිගේ....<br />සුවඳ සොයනවා නුඹේ......</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5894385142913322292?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-34950213562189019712012-01-23T01:39:00.000+05:302012-01-23T01:39:53.975+05:30සිහිනයක සිතුවිලි - 10<b><span style="font-size: large;">සිහිනයක සිතුවිලි 10</span></b><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tHrfwdn_GFA/Txxszv1FYnI/AAAAAAAAAf0/2vllRnxo5ks/s1600/g.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="153" src="http://4.bp.blogspot.com/-tHrfwdn_GFA/Txxszv1FYnI/AAAAAAAAAf0/2vllRnxo5ks/s400/g.jpg" width="400" /></a></div><br /><b><span style="font-size: large;">අද ජනවාරි 23</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ලස්සනම ලස්සන දවසකට උදාවෙලා තියෙන්නෙ.... නොලියා ඉන්නට හැදුවත් කෝම නම් නොලියා ඉන්නද සිතුවිල්ල හදවතේ පණ ගැහැනෙ සිහිනයක....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">හැමදාම වගෙ උරුම කම් මතින් ගෙවී යන දවසක හදපුරා සතුට බෙදාගන්න මග බලා ඉදියත් මම</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දුක වගෙම සතුටත් දැනෙනවා හුගක් මට......</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">ඇස් දෙක පියාගෙන මුලු ජිවිතේම එකම එක තැනක නතර කරගෙන මේ ගෙවෙන සිහිනය මොකක්ද කියලා නොසිතෙනවා නෙමෙයි.....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මම දන්නවා මලක් පිපුනම සුවඳ රුව ලස්සන ලෝකෙට දිලා පරවෙලා යනවා... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ඒත් ඒ මල බලා ඉන්න සමනලා වෙනස් කම් කර කර මල ළග ගැවසෙන කොට මලට දුකයි... කෑගහලා කියන්න බැරි හින්දා මල දුක ඉවසගෙන ඉන්නවා ඇති.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">කොච්චර ලියන්න ගත්තත් ලියා ගන්න බැහැ අද...... මහා ආත්මානුකම්පාවක් දැනෙනවා මට මං ගැනම.... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">හදවතට ලේ ගලන</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මේ පුංචි නාල ටික</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අරන් විසි කරන්නට</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">හිතෙනවා මට හුගක්....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ජීවිතේ ගමන් මගෙ</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දැවටෙන්න බැරි කමට</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මට ඉතින් නුඹ ළගක</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දුක දැනෙයි පෙර ලෙසම....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මහා මුසල හැගුම්</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">වට කරයි මා නිතර</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කියා ගන්නට නොහැකි</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දේ බෝම හිර කරයි.....</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">හිමි අහිමි කම් ළගක</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ගෙවෙන දිවි මගක</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කෝම නම් කියන්නද</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">අහිමි වේදැයි මට නුඹව.........</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ඔයා දැක්කොත් හිතයි අද වගේ දවසකත් මම මෙහෙම හිතන එක ගැන වැරදියි කියලා... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ඒත් ඔයා උඩම උඩ අත්තක පිපුනු මලක්...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">කවමදාවත් මට මගේ කරගන්න බැරි බව මම දන්නවා...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ආදරය මරලා දාන්න බැරි කමට මම තාම දගලනවා ඔයා ගාවම වෙලි වෙලි...</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;">පුංචි දේටත් කදුළු එන මගෙ ඇස් දිහා නැවතිලා බැලුවොත් ඔයාට තේරෙයි..........</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ඒත් මම දන්නවා කවමදාවත් ඔයාට ඒ තරම් නිවී සැනසිල්ලෙ වෙලාවක් නොතිබුණා කියලා........</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මේ මගේ ලබා උපන් හැටි වෙන්න ඇති... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;">මම දරාගන්න බලන්නම්...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">සමහරවිට සිහිනය අකුරු කරන්න මට බැරිවෙයි..... අදින් පස්සෙ... ඒත් පුලුවන් වුනොත් ලියලා යන්නම්...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b><br /><b><span style="font-size: large;">ඒ ඇයි දන්නවද වැරදීමකින් හරි කවමදාක හෝ ඔයා ඇවිත් කියවලා බලයි කියන පුංචි බලාපොරොත්තුවක් තාමත් හිතේ කොනක පුංචියට වගේ තියෙන හන්දා......</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3495021356218901971?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-47329081509318399092012-01-22T23:52:00.000+05:302012-01-22T23:52:02.047+05:30සුභ උපන් දිනයක්...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RUELjWEKA_U/TxxTnabrS4I/AAAAAAAAAfs/RSANGIvhnig/s1600/198050%252Cxcitefun-wife-birthday-cards.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-RUELjWEKA_U/TxxTnabrS4I/AAAAAAAAAfs/RSANGIvhnig/s400/198050%252Cxcitefun-wife-birthday-cards.jpg" width="277" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>කොහොම නම් ගලපම්ද<br />කිවිදුනේ පද සොදුරු<br />කවිකාරි වුනත් මම<br />නුඹ නමට අද දවසෙ<br /><br />ඇස් පියන් ඇරි වැසී<br />දින දිනම ගෙවී<br />තව දිනක් එළඹිලා <br />නුඹ නමින් සකී....<br /><br />දුක සතුට ළගක මට<br />සෙවනැල්ල වේ ඔබම<br />මග නොමග කියා දෙන<br />ගුරවරෙකි නිති ළගක....<br /><br />විසල් මහ අහස යට<br />අරන් හුස්මක් හොඳට<br />තුට බෙදයි ඔබ නිතර<br />සගවගෙන උණු කදුළ...<br /><br />මල් පැතුම් හද දරාගෙන<br />ලියා යන්නම් අද ඔබට...<br />කප්පරක් සෙනෙහසින්<br />පතන්නම් මම නිබඳ<br /><br />හැමේවා දුරම දුර ඈතකට<br />දුක් කැවුල් නුඹ ළගින්<br />රැදේවා හසරැල්ල ළග ළගම<br />මල් පිපී සුවඳ වේවා දිවි ගමන......</b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>සුභම සුභ උපන් දිනයක් ඔබට... තෙරුවන් සරණයි....</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4732908150931839909?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-15046641568545453672012-01-22T13:08:00.000+05:302012-01-22T13:09:53.509+05:30පියාඹා යමි ඉතින් මම...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mLBSqbVA9gw/Txu9Ob0h71I/AAAAAAAAAfk/pqAsy_2YJZA/s1600/wings_birds_photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="233" src="http://4.bp.blogspot.com/-mLBSqbVA9gw/Txu9Ob0h71I/AAAAAAAAAfk/pqAsy_2YJZA/s320/wings_birds_photo.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>රිවි කිරණ නැවුම් දිනකට<br />ඇවිත් දෙන හැටි සුභ පැතුම්...<br />තව දිනක් දිවි මගේ මට<br />සිහිනයක් පුබුදන්න ඉඩ ලැබුණු.....<br /><br />යනෙන මග දිග පෙර වගේ<br />මතකමයි හිත හුරු පුරුදු<br />අතු ඉති නැමී මල්බරව<br />සලයි සෙමෙර ආසිරි සොඳට....<br /><br />ගුවනතෙම විහිදමින් තටු<br />පරිදි රිසි දැන් ඇවිද යමි<br />සැහැල්ලුව හිත පුරා තවරගෙන<br />කිරිල්ලිය තටු ගසයි සිත් පරිදි......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-1504664156854545367?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-63820693190514999612012-01-22T01:27:00.000+05:302012-01-22T01:31:50.425+05:30සිහිනයක සිතුවිලි - 09<span style="font-size: large;"><b>සිහිනයක සිතුවිලි 09</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br />අද ජනවාරි 21</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>*** මට නුඹ විතරක් වුනාට නුඹට ඉන්නෙ මං විතරද ***</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හ්ම් ඇත්තමයි එහෙම අහන්න හිතෙනවා මට ඔයාගෙන්...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔයා අහයි ඒ මොකද කියලා...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b> ගසට පොත්තක් වගේ දැවටි දැවටි වුන්නත් දවසක ගසටත් පොත්ත වදයක් වෙන කාලයක් එයි කියලා මට හිතෙනවා....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>එහෙම නැත්නම් ගහේ එතුන වැල වගේ උන්නත් දවසකට ගහට හිතෙයි අනේ මට ඕනි විදිහට ඉන්නවත් මේ වැල ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ කියලා.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බලන් ගියාම ඒක ඇත්තක් වෙන්න ඇති...හේතුව නොලියා ඉන්නම්..සිහිනය ඔයා නොබලන හින්දා නෙමෙයි...මේ සිහිනය ඇතුලෙ ඔයා හැමදාම පූජනීය හින්දා....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒ පුජනීය තැනින් ඔයාව අයින් කරන්න බැහැ...හදවත් කුසුමෙ බැතිබරව මලක් පහනක් පුජකරලා ලබන නිරාමිස සතුටක් මම ලබනවා සිහිනයක සිතුවිලි ලියලා...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මේ ගල් ගැහෙන සීතල මැද්දට වෙලා උණුසුම් සිතුවිලි ඔයාගැන පුරවගෙන ඉන්න මට ඇයි ඇත්තටම එහෙම අහන්න හිතුනෙ...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ආපහු මගෙම හිත ඒකම අහනවා...මේ මනෝ ලෝකෙන් අවදිවෙලා යන්න ඕනි...ඔයා කියනවා වගේ මට පිස්සු... හැමදාම කියන දේ ඒකනෙ..</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දන්නවද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉර හැරෙන හැරෙන පැත්තට හැරි හැරි සුරියකාන්ත මල්ල ඉර මත්තෙම නැහෙනවා... මමත් ඔයා ගැනම හිත හිත ඔයා ළගම තාමත් රැදෙනවා........</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇත්තටම ඇයි මට ඔයාව එපා නොවෙන්න...........</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔයාට කතාබහ කරන්න ..හිනාවෙන්න..දුක සැප බෙදාගන්න කොයිතරම් නම් අය ඉන්නවද... ඒත් මට... ඔයා නැත්නම් කවුරුත්ම නැහැ නේද....?</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇත්තමයි ඒක දැනුනෙ අද මට....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඒකයි අහන්න හිතුනෙ මට නුඹ විතරක් උනාට නුඹට ඉන්නෙ මං විතරද කියලා...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මේ හැමදේකින්ම මිදිලා මම සිහින ලොකෙන් අවදි වෙන්නම් අද හෙටකම..ඒත් අර හැමදාම කියනවා වගේ කවමදාවත් එපා වෙන්නෙ නැති තරමට ආදරය තියෙනවා මම ගාව..</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඔව් රත්තරන් මේ පපුව පැලිලා යන්න තරම්....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නහරයක් නහරියක් ගානෙ දුවන්නෙ ඔයාට තියෙන ආදරය පුරවගෙ මේ රුධිරය... අද නැතත් කවමදාහරි දවසක ඔයා ඇවිත් දැක්කොත් මගේ හිත තේරෙයි ඔයාට..එතකන් මම බලා ඉන්නම්.... මේ ආදරෙත් පරිස්සම් කරගෙන...</b></span><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ප්රේමයට පූදින්න<br />ඉඩ සදනු<br />නේක සැනසුම<br />මට ඇතිව<br />නුඹේ පපුමත<br />කුමරුනේ<br />වැතිරෙන්න ඒ මතට<br />ආදරෙන්...<br /><br />සෙනේහෙන් ළග</b> <b><br /><span class="text_exposed_show"> දැවටෙන්න<br />ඉතිං මට අවසර<br />විසික් කර තැවුල්<br />සෝ සුසුම්<br />හිනැහෙන්න<br />ආදරෙන්<br /><br />ජීවිතයෙ හැම සුව<br />විදගන්න<br />මට ඉතිං අවසර<br />සංසාර ප්රේමයේ<br />අසවැන්න ළග<br />නවතින්න ඉඩ දෙන්න<br /><br />(ජීවිත කාළයේම දුක්විද මා ළැබූ එකම සැනසුම නුඹයි...)</span></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-muGHjUYYk58/TxsYphwMTvI/AAAAAAAAAfc/W5gxLqInHlc/s1600/tajmahal.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="385" src="http://3.bp.blogspot.com/-muGHjUYYk58/TxsYphwMTvI/AAAAAAAAAfc/W5gxLqInHlc/s400/tajmahal.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6382069319051499961?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-46635002131113266162012-01-21T13:58:00.000+05:302012-01-21T13:58:17.365+05:30පෙම්බර මව්රට...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2UMBSF1KCW4/Txp2yiHUzxI/AAAAAAAAAfU/kYokYceHV7k/s1600/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="451" src="http://4.bp.blogspot.com/-2UMBSF1KCW4/Txp2yiHUzxI/AAAAAAAAAfU/kYokYceHV7k/s640/Untitled-1.jpg" width="640" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4663500213111326616?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-34381913416550868362012-01-21T13:50:00.001+05:302012-01-21T13:50:35.418+05:30මගේ හිත<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>වාගේ එදාමයි<br />තවමත් මගේ හිත<br />සූරිය මලක්<br />හැරෙන ඉර දෙසට සේ<br />වෙලෙනවා නුඹට<br />හැපි හැපී තවත්....<br /><br />ආවොතින් රැගෙන<br />යලි යලිත් ජිවිතය<br />හැකිය නැවතුමක්<br />තබන්නට සුසුමකට....<br /><br />ලෙස පුරුදු ඉරහඳ තාරකා<br />යයි තවත් මහලු කරමින්<br />නැති වුනත් සෝ ලතැවුලක්<br />එබෙයි ඉඳහිට සිත් මඩලට<br />අරුමයක පෙමක් වී නුඹ.....<br /><br />රස්නයෙන් ගිනි ගහන<br />කතර මැද වලුකාවක<br />බැහැ තවත් ඉනු හුදකලා<br />නිවා සතපනු මේ පිපාසා....</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3438191341655086836?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-83878128283975791322012-01-21T12:34:00.000+05:302012-01-21T12:34:42.131+05:30පෙමක වගතුග<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-67mVeARmXZI/TxpjbfpoNMI/AAAAAAAAAfM/wZ-CN7-K72c/s1600/Couple_in_love_by_fajridet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-67mVeARmXZI/TxpjbfpoNMI/AAAAAAAAAfM/wZ-CN7-K72c/s400/Couple_in_love_by_fajridet.jpg" width="266" /></a></div><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{"type":1}"><span style="font-size: large;"><span class="messageBody" data-ft="{"type":3}">සරින් සෙමින් ගලනා<br />ගඟ නොඒ නැවත<br />මලින් සිනිදු දැනෙනා<br />දිවි මගක් මෙනී.....<br /><br /><span class="text_exposed_show"> ගියත් කියා සිත පෙම<br />ඇස් වලින් බදා<br />බලන් තවත් නැත සිත<br />වඳනකින් හලා...<br /><br />සැරෙන් සෙමන් විට විට<br />දිය වෙනස් දැනී<br />දිනෙන් දිනත් ළග අප<br />ගං දියක් වැනී...<br /><br />ඉවුරු දෑල නොම විරසක<br />සිප සිප මිතුදමම බැදී<br />ළගින් ළගින් අත්වැල් රැක<br />ලෙංගතුව හිදී.....<br /><br />විඳින විඳින සෝ ලතැවුල්<br />මිනි මැණික් සරී...<br />අරුම ඉපිල පෙන්වයි පෙම<br />ගං දියක නැගී.....</span></span></span></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8387812828397579132?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-34909415074091151822012-01-20T12:21:00.000+05:302012-01-21T13:51:38.184+05:30ආදරණිය අප්පච්චිට....<h6><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif"; font-size: large;">මායිමේ ඉදන්.... 1987/10/25</span><span lang="EL"></span></h6><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ආදරණීය සුදු දෝණිට...............</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තල් වැට ගිනිබත් වෙලා. ඒ ගින්න ඇවිලුණේ අපි කවුරුත් අතින් නෙමෙයි. රුදුරු ත්රස්තවාදීන් මේ අහිංසක මිනිසුන් ඉන්න ගම්මානෙට නපුරු අවි ප්රහාර වලින් ගහන වෙලාවෙ රතුපාට ගිනි දැල් නගිමින් ඒ ගෙවල් දොරවල් උඩු හුලගට අහුවෙච්ච අළුදූවිලි විතරක්ම වුනා. ජීවිත රකින්න අපි පුලුවන් තරම් උත්සහා ගත්තා දුවේ.. මේ මිනිස්සුත් හිස් ලූ ලූ අත දිවුවා. ඇදගෙන ඉන්න ඇදුමවත් ඉතුරුවකට නැතිව අසරණ වෙච්ච මිනිස්සු හාමතේ කැලේ වැටිලා හිටියා. අහිංසක කිරි දරුවො තුරුල්ලෙ තියාගෙනම සමහර අම්මලා දිව්යලෝකෙ ගිහින්. මේවා දකිනකොට මගෙ හිත පත්තුවෙනවා දුවේ. තව කොයි තරම් කාලයක් මෙහෙම කාලෙ ගෙවෙයිද...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මගෙ දූට මෙහෙම කියන්නෙ අප්පච්චි හුගක් ආදරේ හින්දා.. මම දන්නවා මගෙ දූ දවසක මේවා තේරුම් ගනියි.. දු දන්නවද ගෙදරක ලිප් ගල් 3ක් මැද්දෙ උයන බතක රසයි මේ කල්දේරම් බතයි හරියට අහසට පොළව වගේ.. මේ පුංචි මල් කැකුලු අද අසරණ වෙලා... කඳවුරු වලට ඒ සමනල් ලෝක සීමා වෙලා.. ඒ පුංචි පැටවු දකිද්දි මගෙ දූ මගෙ හිතට එබෙනවා...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> දු දන්නවද අතට ගන්න බත් කට කටට ගන්න හදනකොට වෙඩි සද්දෙකට බෝම්බ සද්දෙකට ගැස්සිලා වීසි වෙලා යනවා. වෙන මිනිස්සු ඇස් පියාගෙන සිහින දකිනකොට මේ නොකළ වරදකට දඩුවම් විදින පැටවු ඇස් පනාපිටම නපුරු හීන දකිනවා..කදුළක ලුණ රස කදුළක බර කරදිය වගේම ඇති මේ හිත්වල... මේ අහිංසක ළමයි පවු නේද සුදු දෝණි... අප්පච්චි අසාධාරණ නැහැ කියලා මගෙ දෝණිට තේරෙයි....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඔයාගෙ අම්මා කිවුවා ඔයා ගේ පුරාම කෑ ගහනවලු. අප්පච්චි කවදද එන්නෙ කිය කිය අහ අහා අම්මගෙ කන් දෙක ළග එකම කරච්චලයයිලු ..ඒත් මගෙ දුව දන්නවද මගෙ දුවට වගේම මේ පැටවුන්ටත් බයක් නැතුව හුස්ම ගන්න පුලුවන් බිමක් හදන්න අප්පච්චිත් මේ එකතු වෙලා ඉන්නෙ. මේක අහක දාලා එන්න බැහැ මගෙ දුවේ. </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වෙන මිනිස්සුන්ගෙ පපුව පැයකට 72 වාරයක් ගැහෙනකොට මේ මිනිසුන්ගෙ ඒවගේ දහදොලොස් වාරයක් වැඩියෙන් ගැහෙනවා ඇති.. </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දන්නවද සුදු දුවේ මිනිස්සු අඬගෙනම ඉපදුනාට ජිවිත කාලය පුරාම අඩාගෙනම ජිවත්වෙන්න ඕනිද.? රත්තරන් ගානට මිළාඩික වෙච්ච සිනහව ඇබින්දක් හරි මේ මිනිස්සුන්ට දෙනවනම් එදාට අපිට හදවතින්ම හිනා වෙන්න පුලුවන් නේද.......</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> අ යන්න ආ යන්න ලියපු පොත්පත්වල අලුවත් හොයාගන්න නැති මේ දරුවන්ට පාසැල් සිහිනෙ මිරිගුවක් වගේම වෙලා... මම වගේම අනික් සොල්දාදුවොත් ඉඩ ලැබෙන පුංචි වෙලාවල් වලදි මේ අයට කතන්දර සිංදු කියලා දෙනවා. මම මගෙ දුවටත් කියලා දෙන්නෙ නිවාඩුවට ආවහම. ඒවා තමා. ඔන්න ඇස් දෙක රතු කරගෙන කදුලු පුරවගන්න එපා සුදු දු... එයාලට ආදරය කරන්න මගෙ දුටත් පුලුවන්. දුව ලොකු වුනාම තේරෙයි.</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කඳවුරේ කම්බි වැටේ එල්ලිලා මේ අය හොයනවා දුවේ ලෝකය බලන්න. එහෙම මල් දිහා බල බලා මේ ගමන නතර කරන්න බැහැ මගෙ දුවේ........... ඒක නිසා මගෙ කෙලි පොඩ්ඩ අම්මා ගාව ආදරෙන් දග කරන්නෙ නැතුව ඉන්න.</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> දුව ලොකු වුන දවසක දූට මේවා තේරෙයි තව හොදට. දළදා හාමුදුරුවන්ගෙ පිහිටයි මගෙ දුවට.</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අප්පච්චි</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මතක පුස්තකය වගේ ළගම තියන් රත්තරන් වගේ අදත් මම පරිස්සම් කරනවා අප්පච්චි මේ අකුරු. මේ අකුරු නෙමෙයි මගෙ අප්පච්චිගෙ හදවතින්ම ආපු නැගුනු දෝංකාරයන් කියලා දැන් මට හිතෙනවා....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අප්පච්චි අද ඔයා ළගක නැහැ. හොරු අරන් ගිහින් වගේ. පාලු සොහොනක තනියම නිදා ගන්න මගෙ අප්පච්චි වගේ අප්පච්චිලා තව ඉන්න ඇති කියලා දැන් මට හිතෙනවා. ලේ විලක් වෙලා රතුපාටින් දිලුනෙ මේ පොළව අප්පච්චි වගේ විරුවන්ගෙ රුධිරයෙන්. ඒ උඩක අද සුළගට යන්තම් වැනෙන පොපි මල් අතරින් පතර පිපෙනවා තමයි අප්පච්චි. </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> තමන් ගැනම නොසිතපු හසලක ගාමිණි වගේ විරුවො මේ පොළවට මැණික් මිනිරන් වගේ වටින්නෙ ඇයි කියලා ඔයාගෙ දුවට තේරෙනවා දැන් අප්පච්චි..........ඒකයි ඔබ නැතත් මම මේ තරම් දරාගෙන ඉන්නෙ...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ජීවිතේ කියන්නෙ හමුවීම් වෙන්වීම් කියලා මගෙ අප්පච්චිම මට දවසක කියලා දුන්නා ඔඩොක්කුවෙ තියාගෙන මගෙ ඔලුව අත ගගා... ඒ දවස්වල හිනාවෙවි අහගෙන ඉදියා විතරමයි නේද මම අප්පච්චි... අද ඔයාගෙ</span><span lang="SI-LK"> </span><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දුවට ඒ හැමදේම තේරෙනවා මගෙ අප්පච්චී.</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> සමහරු කියයි රස්සාවක් නැති කමට මිනිස්සු හමදුවට ගියා කියලා.. තව අය කියයි කාත් කවුරුත් නැති කමට හමුදාවට ගියා කියලා.. ඒ කොහොම ගියත් ඒ හැමෝම එකතුවෙලා රකින්න හැදුවෙ රැක්කෙ මේ මුතු ඇටය නේද අප්පච්චි....</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔයා දිව්යලෝකෙ ඉදන් දුව දිහා බලාගෙන ඉන්න.. ඔයාගෙ දුව අද ලොකු රස්සාවක් කරන්න ඉගෙන ගන්නවා. ලොකු රස්සාවක් කිවුවෙ මගෙ අප්පච්චි මේ පින්බිමටම වටිනා දෙයක් කරන්න දුගේ හිතේ තියෙනවා අප්පච්චි...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> විශාලා මහ නුවර වගේ තුන්බියක්ම නාවට දැන් මේ මිනිස්සු අතපය දිග ඇරලා මගතොට ඇවිදිනවා අප්පච්චි.... හුලං පොදටත් උකුසු ඇස් වගේ විමසිලිමත් වෙච්ච මිනිස්සුන්ගෙ ඇස් දැන් පරඩැලුන් වගේ අහිංසකව තියෙනවා</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> දන්නවද අප්පච්චි මම නම් පාරතොටේ ඇවිද යන්නෙ හරි උජාරුවෙන්. අහංකාර කමට.. අප්පච්චි හදලා දුන්න ලෝකය කියලා මතක් වෙනකොට මේ ඇගට අලුතෙන් රුධිරය ගලාගෙන ඇවිත් තැන්පත් වෙනවා අප්පච්චි....</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> සමහර වෙලාවට දුක එනවා අර ඉර මුදුන් වෙන වෙලාවට ඇස් නිලංකාර වෙලා ගිහින් කදුලු බිංදුවක් දෙකක් එනවා වගේ... ඇයි දන්නවද අපිට නැතිවුන අප්පච්චිගෙ අඩුව කාටවත් පුරවන්න බැහැයි කියලා දැනෙනකොට. පෙරහැරක යන හස්ති රාජයෙක් වගේ අප්පච්චි ගැන අභිමානය අනික් පැත්තෙන් ඇවිත් හිතට එඹෙනවා....</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඒත් අප්පච්චි අන්තිමටම මම මේ ටික විතරක්ම කියන්නම්...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තල්වැට ගිනි ඇවිලිලා </span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දූවිලි ගියෙ හුලගේ...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">හෙමිහිටවත් නෑසුනි</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සුසුමන් සද්දේ...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">බැහැ අමතක කරන්නට</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කිසිදා ඔබ ගැන දිවියේ....</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පැරදුනෙ සතුරො අප්පච්චියෙ </span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අපි ලබා දිනුම්</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මල් පිපිලා පලබර වුනෙ</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අප සැමගෙ පැතුම්...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දැන් නම් නැතිවුනත්</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පෙරවගෙම උදම්</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">අමතක කරනු කෝමද</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔබ පණය අපේ.....</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මගෙ රට බෙදා දෙන්නට</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">බැරි බව කීවෙ නුඹයි...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔබටත් මටත් ඇති</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">එක උරුමෙ මෙයයි...</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තවකෙක් මරා තවකෙක්</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">රජ කරන රටයි</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔබ ගැන ඔවුන් නොසිතන</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">බව මගෙ හිතම කියයි......</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3BZ6wPEJpGc/TxkO0wXfQSI/AAAAAAAAAe4/ieobBbsYmjk/s1600/SRILANKA+SOLDIER.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="325" src="http://2.bp.blogspot.com/-3BZ6wPEJpGc/TxkO0wXfQSI/AAAAAAAAAe4/ieobBbsYmjk/s400/SRILANKA+SOLDIER.jpg" width="400" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3490941507409115182?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-9909562136903689832012-01-20T01:35:00.001+05:302012-01-20T01:36:25.197+05:30කවදද නුඹ ළග හිඳින්නෙ...<span style="font-size: large;"><b>හද කුසුමෙ පිපුනු කුසුම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹ විතරයි මටම ඉන්නෙ...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිත් මඩළට සඳවතක්ම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹ විතරයි මගෙම වෙන්නෙ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ලියන ලියන කවි පදයට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹ විතරයි ඇවිත් යන්නෙ...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මගෙම වෙලා මටම වෙන්න</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කවදද නුඹ ළගින් ඉන්නෙ....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-990956213690368983?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-20432881871929400802012-01-20T01:33:00.001+05:302012-01-20T01:33:45.958+05:30මට මගෙම වෙන්න...<span style="font-size: large;"><b>ඇස ගැටෙන මානයක<br />පිපි මලක් ඔබ වෙන්න...<br />හඬ ඇසෙන මානයක<br />රස කවක් ඔබ වෙන්න...<br /><br />දිවි දියඹෙ පැද යන්න<br />හබලක්ව ඔබ එන්න..<br />රළු කටුක බිම් මගක<br />මුදු සුමදු පලසක් වෙන්න...<br /><br />හිත ළගට සිතුවිල්ලක්ව<br />නුඹ අරන්න හෙට එන්න<br />මට මගෙම වී දැවටෙන්න..<br />නුඹ මටම හිමිවෙන්න......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2043288187192940080?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-9612717980826540052012-01-19T18:00:00.001+05:302012-01-19T18:01:11.950+05:30*** ඔබට ***<span style="font-size: large;"><b>සුවඳ සුදු මල්වැල් එපා <br />ගෙන එන්න<br />සරසවන්නට මගේ මළගම.....<br /><br />පුරුදු සුවඳින් නුඹේ</b> <b><br />ඇබින්දක් අරගෙන<br />ළග ඉන්න මොහොතකට...<br /><br />පැන් වඩා පින් පෙත්</b> <b><br />පුදන්නට එපා<br /><span class="text_exposed_show"> මගේ මළගම දවසෙ එන්නට....<br /><br />පුරුදු කදුළැලි ටිකක් මගෙ<br />තියා ඇත ඇස්<br />කොනක ඔබට බැහැ විඳගන්න<br /><br />පුදා බැතියෙන් ස්නේහයෙන්<br />හද සතපවා වුන්නු තැන<br />එපා කාටත් දෙන්න කිසිදින.....</span></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-961271798082654005?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-56666131649112618352012-01-19T03:07:00.002+05:302012-01-19T03:07:56.931+05:30අපි අපේ වෙමු..<span style="font-size: large;"><b>__________නෙත ළගක හිඳින__________<br />__________නලියන එළිය නුඹ__________<br /><br />__________අතරමං වුනු සිතට__________<br />__________තරු ළකුණ නුඹ__________<br /><br />__________මගෙ නොවී තව__________<br />__________මගෙ ළගක නුඹ__________<br /><br />__________අපෙ වෙලා අපි__________<br />__________ලංවෙමුද හෙට__________</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5666613164911261835?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-68546264990703534292012-01-19T00:09:00.001+05:302012-01-19T00:09:55.806+05:30ආදරය හිත ගාව..<div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">හිම තුහින සිප වැළද<br />රිවි කිරණ හිඟ බෝම<br />තුරු මඩුලු පෙරසේම<br />තව දිනක නැග ඒම....<br /><br />රල ඇවිත් දඟපාන</span> <span style="font-size: large;"><br />වෙරළතක පෙම්හීන....<br />ගංඟාවෙ මුණු මුණුව<br />සයුර ළග ලෙංගතුව....<br /><br /><span class="text_exposed_show"> කිචි බිචිය විහඟ කැල<br />පෙම් බදින අතු අගක<br />ගුලිගැහෙන හිතලගක<br />මන බදියි නුඹ දසුන....<br /><br />පෙර පුරුදු වසත් කල<br />නුඹ වගෙම මනමාල<br />ඉඟි කරයි හිත ගාව<br />ආදරයෙ සුව බොහොම.....</span></span></b> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6854626499070353429?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-45733372073347888062012-01-18T19:50:00.000+05:302012-01-18T19:52:37.535+05:30අත්තටු රිදුනා පමණයි...part 5 <span style="font-size: large;"><b> අත්තටු රිදුනා පමණයි. part 5. The End.</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>එතැන් පටන් මා සුවය ලබා නිවසට පැමිණෙන තුරුම නදුනි හැමදා වාගේ මා සමග හිදියේය. ඇය මගේ සැප සතුට කෙසේ වෙතත් දුක කදුළ ළග තනි රැක්කේය. දැහැන්ව අමතක කරන්න යැයි ඇය මට නොකියා කීවේය. නමුත් දිය යට ඔබන රබර් බෝලයක් සේ දැහැන් මගේ හිත උඩට එයි. ආයෙම කවමදාවත් දැහැන්ව මම බලන්නේ නැත කියා හිතා ගත්තද ඔහු නොදකින එක දවසත් මට හීනයක් නොදකින රැයක් සේය.<br /> නමුදු මොනම අන්දමින් හෝ දුක දරාගෙන දැහැන්ගෙන් ඈත් විය යුතුය. එමෙන්ම සිතුමිණි නංගීටද දුකක් දෙන්නට මට බැරිය. දැහැන්වත් ඔහුගේ පෙම්වතියවත් ඈත් කර තබන්නට මට ඇවසි නැත. නමුත් මගේ මේ අකීකරු හිත දැහැන්ටම ආදරය කරන්නට දගලයි. <br /> ඉතිං ඊට සතියකට පමණ පසු මම නදුනි සමග දැහැන්ගේ ජ්ෙඬී එකට ගොඩ වැදුනේය. නිශ්චිත අරමුණක් මා තුළ නොතිබුණද නදුනි දුරකථන ඇමතුම සම්බන්ධ කර ගැනීමට දුරකථන කුටියට ගියේය. <br /> —සෙව්මි...කියන්න පැටියො දැන් ඔයාට සනීපද...<br />දැන්නම් ගතේ කිසිම අසනීපයක් නැතත් ඔබ දැකීමෙන් මගේ හිතේ අසනීපය සුව වූ තරම මෙපමණ යැයි මට කියන්නට බැරිය. <br /> —කවුරු මොනා කීවත් මට ඔයා නැතුව බෑ සෙව්මි...මගේ ආදරය ඔයා...මට සිතුමිණී එපා...එයා මට ආදරේ නෑ..හරියට වද දෙනවා....<br />එක පාරටම දැහැන් කියවා ගෙන ගියේය. ඉතිං මේ අවනඩුව කාට කියන්නද... ගැහැණු හිතක් වූ මගේ හිතද දැහැන් අසල අසරණ විය. නමුත් මා දැහැන්ට ඒ බව නොඅගවා....<br /> —දැහැන් ඔයාගෙ සතුට සිතුමිණි...ඔයා බොරු කරන්න එපා ඔයාගෙ හිතට...මට දුක දැනෙන්නෙ නෑ දැහැන්...ඒ මම විතරයි ඔයාට ආදරය කලේ...ඒ හින්දා ඔයයි සිතුමිණියි හැමදාම හොදින් සතුටින් ඉන්න දැහැන්....<br /> —සෙව්මි...මේ අහන්න...මට තේරෙනවා...ඒත් මට ඔයාව ඕන...මට සිතුමිණිව එපා...එයාට වෙන බෝයි කෙනෙක් ඉන්නවා. ඒත් එයාට මං ගාව සමාව තිබුන හින්දා මෙහෙම වුනේ...නමුත් දැන් මා ගාව සිතුමිණිට සමාවක් නෑ සෙව්මි... <br /> —දැහැන් මම කැමති නෑ ආයිමත් ඔයාලා දෙන්නා අතර මං හින්දා ප්රශ්න ඇති වෙනවට...ඒ හින්දා හැමදාම හොදින් ඉන්න මං යනවා...<br />කියා නදුනිද දමා මා මගට බැස්සේය. දැන්නම් හයිය කර ගෙන තිබූ හිත මහා වැස්සක් සේ කඩාගෙන වැටුනි....දැහැන්...අනේ මං ඔබට ආදරය කරන තරමක් ඔබ දන්නේ නැත. ජිවිතයේ මට දිනන්නට දෙයක් තිබුනේ නැත. තිබුණා නම් තිබුනේ එකම එක දෙයකි. එනම් ඒ ඔබවය. ඔබේ ආදරයය. නමුත් මට පවක් කරන්නට බැරිය. කිසිවෙකුට දුකක් දෙන්නට බැරිය. දුක මා ගාව තබා අනෙක් අයට සතුට ඛෙදන්නට හැකි නම් එය මගේ සතුටය.<br /><br /> මා නදුනිද දමා ගෙදර දුවගෙන ආවේ ඇති තරමට ඇදේ පෙරළී ගෙන අඩන්නට කියා හිතාගෙනය. නැත්නම් මේ දුක් පොදි බැද තබා ගතහොත් දරා ගන්නට බැරිව මා ළය පැළී මිය යනු ඇත. මා නිවසට ඇතුල්වන විට <br /> —සෙව්මි...මොකද පුතේ...කියාගෙන අම්මා ඇසුවේය.<br /> —මොකුත් නෑ අම්මා...<br /> —මොකුත් නැති වෙන්නෙ කොහොමද...ඔය කඩාගෙන බිදගෙන දුවන්නෙ...<br /> —මගෙ ඔළුව කැක්කුමයි අම්මා...ඒකයි...<br /> —ඉදින් මං පැනඩෝල් 2 ක් අරගෙන එන්නම්....එසේ කියා අම්මා ගිය අතර මමද මගේ කාමරයට ඇතුළු විය. ඒත් මොහොතකින් අම්මාත් කාමරයට ආවේය.<br /> —ඔය ඇදුම් පිටින්ම ඇදේ පෙරලෙන්නද හදන්නෙ...ඇදුම් මාරු කරලා මූණ ටිකක් හොද ගනින් පුතේ...<br /> —මට බෑ අම්මා...කියා ඈ අත තිබුණ පැනඩෝල් දෙකද බී මා ඇදට වැටුනේය. අම්මා මා අසලින් ඇදේ කොනක වාඩිවී ඇගේ අතැගිලි මගේ හිසමත රටා ඇන්දේය. මට සුවයක් දැනුනද එය මට වවා ගත නොහැකි විය. හැඩුම අළුත් වූයේ ඉබේමය. <br />— මොකද පුතේ මේ...ඉතිං අඩන්නෙ...<br />අම්මා එසේ ඇසුවත් මා කිසිවක් නොකියා ඇගේ ළමැදට තුරුල් විය. එදා වාගේම ඒ ළමැදේ උණුසුම රැකවරණය වෙනසක් නොවුනි. පුංචි සන්දියේ දැනුන ඒ අපූරු සුවද දැනුද අම්මාගේ හදවතින් ගලා එයි. වෙනස්වන ලෝකය හමුවේ සියළු දේ වෙනස් වුවද මවකගේ සෙනෙහස නොවෙනස් බව මට දැනුනි. අම්මා මා තුරුල් කර ගත්තේය. මට ඇඩෙන්නේ හේතු ගණනකටය. එහෙත් අම්මාට මේ කිසිවක් කියා ගන්නට මට බැරි විය. නමුදු මේ මොහොතේ මා ඇගේ උණුසුමට තව තවත් තුරුල් විය. <br /> දැහැන් මම මේ විද දරා ගන්නේ ජීවිතයේ මා විදින ලොකුම දුක වන්නට ඇත. මට ඔබගේ ආදරය අහිමි වීමෙන් මගේ ජීවිතයේ පරම සතුට මට අහිමි විය. එදවස වාගේම අදද මට කියන්නට ඇත්තේ —මගේ සද ඔබ..˜ කියාය. කිසිම දිනක ඔබ මගේ කර ගන්නට මට ඇවසි නොවු වග දැන්ද මම දිවුරා කියමි. එහෙත් ආදරය හමුවේ මා මෙතරම් අසරණ වූයේ ඇයි දැයි මාද දන්නේ නැත. ඔබේ සතුට හමුවෙහි මම මගේ ජීවිතයම අවමගුලක් කරගෙන කිසිවෙකුට නොපෙනෙන පාළු සොහොනක මිහිදන් වෙමි. මගේ ජීවිතය ඔබම විය. මගේ ආත්මය ඔබ විය. මගේ සිනහව ඔබ විය. කියන්නට නොදත්තද මගේ සන්තක හැමදේම ඔබම විය. එහෙත් මම හිත හදා ගන්නට තීරණය කළෙමි. ඒ මම ගැන සිතා නොවේ. මා වෙනුවෙන් මෙපමණ දුකක් උහුලන අම්මා ගැන සිතාය. ජිවිතයට පිරිමියෙකුගේ හව්හරණක් ඇවැසි යැයි සම්මතයේ වුවද මම එය පිළි නොගනිමි. නමුදු ජීවිතයකට ආදරය ඇවසියි කියා මා පිළිගන්නෙමි. මගේ ආදරය ඉල්ලා කොපමණ අය පසු පස ආවද මගේ ආදරය ඔබේ දෙනෙත් මුල නතර විය. එය හුදෙක් නිදහස් නිකළැල් පිවිතුරු ප්රේමයක් පමණක් කියා මම ඔබට කියමි.ආදරය ජීවිතයට මෙතරම් බලගතු යැයි මා දැන උන්නේ නැත. නදුනී නිතර නිතර කියන්නා සේ මා අහිංසක බව ඇත්තය. නමුත් දැහැන් අසලදි හිත තද කර ගනින් කියා ඇය මට අනන්තවත් බනින්නේය. එහි සත්යතාවයක් ඇත. එහෙත් මට එකම දෙයක් පැහැදිලිව කිවිය හැක. ඒ මේ තුන් ලෝකය පීරා සෙවුවද මට දැහැන්ට ඇර වෙන අයෙකුට ප්රේම කරන්නට බැරිය.්<br /> දැහැන් ඔබ සිත් මායිමට වී ඉනු මැන...<br /><br />—අහස් ගැබට දෙනෙත් යැවුවෙමි<br /> සද කුමරු නැත නෙත් මායිමේ<br /> හැමදාමත් සදේ තනියට හිදි<br /> පුංචි තරුව නම් පායා ඇතේ<br /> හරියට ඒ මං වාගේ...<br /> සද ඇති රැයයි<br /> අහස හරි ලස්සනයි<br /> මගේ හිත නම් දුකින්<br /> දුර ගිය නිසා සෙනේ හිත<br /> දැනුත් ඉදහිට මතක් වෙයි මට<br /> අපි අපට පෙම් කළ තරම්<br /> ආදරෙන් මා ළග උන්නු ඔබ<br /> එදවස නෑ ආයෙත් එන්නේ<br /> අනේ නුඹ ළග උන්නා නම්<br /> මට හැකිය දුක විදගන්න<br /> ඔබේ පපු තුරුලේ<br /> තව එකම සැරයක් උණුසුම විදගන්න<br /> පිං පිරුවා මදි වෙන්න ඇති<br /> පවු කලේ මං හින්දා<br /> එපා ඔබ කළුවරක තනි වෙන්න<br /> ඔබේ ඒ කුල කුමරි<br /> කර ගන්න සදහටම ඔබේ<br /> හිත් කොනේ දුක තද කරන්<br /> අනේ ඔබ දමා යන්නට<br /> සැරසෙන්නෙ මේ දැන් මං<br /> මොහොතකට මට දෙන්න<br /> ඔබේ ඇස් මත තනිවෙන්න<br /> දුකක් නැතිව මට මැරෙන්න<br /> පාළු සොහොනෙ තනි වෙන්න</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>The End. </b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4573337207334788806?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-86545983628420229102012-01-18T13:41:00.000+05:302012-01-18T13:42:09.751+05:30පුංචි නංගියේ....<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ii2gvcF5gy4/TxZ9Le-VkLI/AAAAAAAAAew/I8XPVWWU-4s/s1600/5523539140_6e73ed06eb.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ii2gvcF5gy4/TxZ9Le-VkLI/AAAAAAAAAew/I8XPVWWU-4s/s320/5523539140_6e73ed06eb.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>මල් සුවඳට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙරලු ගහේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිත ඇදුනට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බාලොලියේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පිච්ච සුවඳ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගෙදර වැලේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹ ගාවයි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තවම නගේ....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>දං බෝවිටි</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉපනැල්ලේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිඳ ගිහින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දඟ කෙරුවට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සමනල්ලුන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>එන්නේ නැහැ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹ ගියාම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුවඳ දිගේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙරලු මලේ....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>මල් පැස ළග</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිනාවෙන්නෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නැවුම් කළෙන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දිය නා ගත්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පුංචි නංගියේ....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉතින් එපා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිඹ බලන්න</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙරලු මලේ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුවඳ එහෙම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කල එනතුරු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉවසාපන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පුංචි නංගියේ.......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-8654598362842022910?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-74782380764095861852012-01-18T01:46:00.000+05:302012-01-18T01:46:03.508+05:30ඔබ සිහිවුනි....<b><span style="font-size: large;">හිම පොකුරු <br />ඇඟ ඇවිත් <br />වදිනකොට....<br /><br />තෙත පවන<br />කන ළගින්<br />සිඹිනකොට...<br /><br />සීත වතුරට<br />දෙපා දමමින්<br />ඇවිද යනවිට....<br /><br />උණුසුමට ඔබ<br />ආවා නොදැනීම<br />මගෙ මතකයට.....</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7478238076409586185?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-17528950131365837092012-01-17T22:12:00.000+05:302012-01-17T22:45:25.642+05:30සිහිනයක සිතුවිලි - 08<div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><b>අද ජනවාරි 17....හවස 6.42 යි.</b></span><br /><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: large;"><b> </b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b> සිත් අහසට සඳක් ඇවිත්<br />පෙරඹර ලෝ එකලු කරන්<br />පෙම් සිතකට නතුවීලා<br />සැනසෙනු බැහැ වහන්වෙලා...<br /><br />මානස විල හිස් වීලා</b> <b><br />කොඳ මල තව තනිවීලා<br />පතිනි වෙන්න හිනාවෙලා<br />සඳක් නමට පේ වීලා.....<br /><br /><span class="text_exposed_show"> අහිමි වෙච්ච පළමු පෙමට<br />දුක දැනුනත් ඉඳහිටකදි</span></b></span><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> </span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">නැවුම් පෙමක් දළු දමද්දි</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> බැහැ ඉන්නට වසන් වෙලා.....</span></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> </span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> මුහුදු හතෙන් දුරක ඉදන්</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> අර අහසෙම සඳ නමටම</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> වාන් දමන පෙම් දියරැලි</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> යන්න කියමි සිත නොරිදා......</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">ඉතින් දැන් ඔයා බලන්න ආවොත් හිතයි ඇයි මේ කියලා නේද.... </span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">දන්නවද අද දවසත් පුරුදු විදිහටම තමා ගෙවුනෙ...ඒත් ඔයා දන්නෙ නැහැනෙ...වස්සානය ගෙවෙන බව දන්නවා වුනත් මගෙ වසන්තයෙ නුඹම හැර වෙන කාටවත් මම මගෙ හිතට එන්න ඉඩ දෙන්නෙ නැහැ කියලා..... කින්නර සිහිනයක් දකින මගෙ හිත වටේම රඟන්න එනවා එක එක විදිහෙ කින්නර වෙස් ගත්ත අය... ඒ විතරක්ද සමනල පියාපත් පෙන්නුවට ඒ හැමෝම ළග බඹර විස දළ තියෙන බව මම දන්නවා... ඒ දේවල් දැනෙන්නෙ මතක් වෙන්නෙ මට නුඹ කියලා දුන්නු අපුරු පාඩම් මතක් වෙනකොට....</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">මතකද හිතුවක්කාර මම හැමදාම බැනුම් අහනවා ඔයා ගාවදි.... හැබැයි කොච්චර බැන බැන හරි ඔයා කියලා දෙන්නෙ හරි දේ.... මේ විෂම ලොවේ පොළවෙ පය ගහලා ඉන්න එහෙම නැත්නම් කකුල් දෙනෙක් හිටගෙන ඉන්න ඔයා මට දෙන දිරිය මිල කරන්න බැහැ රත්තරන්.....</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">ජිවිත කාලෙම කලේ හීන දකින එක... ඒ හීන හැබෑ කර ගන්න එක... ඔයත් මම හැබෑ කරගන්න දගලන හීනයක්.... දන්නවද මම දවස් ගණන් කරනවා ඔයා ගාවට එන්න.. දවස් 730 ගෙවාගන්න හැටි හිතනවා... තවම දවස් 37 යි ගෙවිලා තියෙන්නෙ.. එක තත්පරයක් ඔයා ගාව ඉන්න දෙනවනම් මට ඒ දවස් ටික දවස් නෙමෙයි... ඒත් එහෙම වෙන්නෙ නැහැ... මේ හැම දේම දරාගන්නෙ.. ජීවිතේ ගීතයක් විදිහට ගයන්න ඕනි හින්දා.........</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br />ජීවිතේ ගඟක් විදිහට ගලාගෙන යන්න ඕනි හින්දා... දවස් ගානක් තිස්සෙ උණ රෝගෙන් පෙළුනත් මේ හිත නොලිවුවොත් මය බරක්.... ඒ වගේද.............පාලු කනත්තක වගේ දැනෙන තනිකමට මම මොකද කරන්නෙ... පන්හිදට ලෙංගතු වෙවි යතුරු පුවරුවෙන් පණ දෙනවා මිසක්.......</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">වෙලාවකට මම කලුවරට හරි ආසයි... අදත් වැහි බීරුමත් එක්ක කලුවරම දවසක් තිබුණෙ.. එහෙම කලුවර ළගදි මගෙ දුක් වත මට හංග ගන්න පුලුවන්.................</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">ඒත් හැමවෙලේම දිය යටක ඔබන රබර් බෝලයක් වගේ ඔයාම හිත උඩට එනවා.... අතීතෙ ඔයා ගාව ඉදලා ගෙවපු දවස් මතක් වෙනවා......</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">පපුව පුරාම යන මගේ මේ දුප්පත් සිතුවිල්ලට දෙන්න නමක් ඔයා ගාව නැතුව ඇති... ඒත් දන්නවද අර මම හැමදාම කියනවා වගේ රලු නපුරු කම් තියෙන ඔයාගාව ලස්සන සොදුරු මිනිසෙක් ඉන්නවා.... පුංචි පුංචි හදිස්සිකම් තිබුණත් ඔය හිත වගේ ලස්සන හිතක් හොයා ගන්න ටිකක් අමාරුයි මට නම්..................</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">මතකද ඔය උරහිස උඩ මගේ හිස තියාගෙන මාව තුරුල් කරගෙන නිදා ගන්නකොට ඔයා මට බනිනවා පොඩි එකෙක් වගේ කියලා..... ඒත් එහෙමවත් බැනුම් අහන්න දැන් ඔයා ළගක නැහැනෙ...</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">කතා කරන ඔය ඇස් දෙක බලන්න මම කොච්චර ආසද... ඒත් ඔයා තවමත් මට ඉඩක් දුන්නෙ නැහැ නේද... මට ඒක මතක් වුනේ අද තනියම කාමරේට වෙලා ඉන්නකොට... </span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">වෙලාවකට ඔයා ආත්මාර්ථකාමියිද කොහේද.....ඒත් මම වගේම සීතලේ මහ රෑ මැද්දටත් ඔයත් තනියම කියලා දැනෙනකොට කදුලක් වැටෙනවා කම්මුල් රත් කරගෙන....</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show">මේ කදුළු වලට නැවතුමක් තියන දවසක් එයි නේද මගෙ රත්තරන්... එතකන් හීන දැක දැක මම ඉන්නම් මේ විදිහටම........</span></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-4mnDXvuJgGE/TxWk2cA_CjI/AAAAAAAAAek/N2D4qrrDyT4/s1600/flower-rose-wallpaper.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://3.bp.blogspot.com/-4mnDXvuJgGE/TxWk2cA_CjI/AAAAAAAAAek/N2D4qrrDyT4/s400/flower-rose-wallpaper.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"><br /></span></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> </span></b></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-1752895013136583709?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-1253455896635436862012-01-17T18:59:00.001+05:302012-01-17T18:59:53.662+05:30මට කොයින්ද....<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නුඹට වගේ <br />ළගින් ඉන්න<br />තරු මල් හෙම<br />මට කොයින්ද....<br /><br />හිතේ තනිය<br />ලියා යන්න<br />පන්හිද ළග<br />කල් මරන්නෙ...<br /><br />මේ හීතල<br />තුහින යටින්<br />හමන පවන<br />ඇවිත් යන්න.....<br /><br />හිතේ තියෙන<br />සෙනෙහෙ බිදක්<br />ඔහුට ගිහින් <br />බාර දෙන්න...</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-125345589663543686?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-31731601267320734042012-01-17T13:25:00.000+05:302012-01-17T13:25:19.030+05:30මදැයි වෙච්ච දේ..<span style="font-size: large;"><b>හදිස්සියෙම පණ දාගෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අනේ ඉතින් මම දිවුවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇගේ ලගින් වාඩිවෙලා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බසයේ එකටම උන්නා....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>රෑ මැද්දට හැමදාකම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිහිනෙ වෙලා ඈ හිටියා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>එහෙවු සෙනේ හංගාගෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නිහඬවතින් ළග හිටියා...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>පොතක් අරන් පෙරලාගෙන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇය උන්නා මුණිවතින්ම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුගේගොඩට ළංවෙද්දී</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නැගිටලා ඇය ඉඩ ඉල්ලුවා....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>පරම ප්රේමෙ හිතේ තියන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇය සමග මම බැස්සා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>බෝ ගහ ළග ඇය එනතුරු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පෙම්වතා මග බලා හිටියා....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>අනේ ඉතින් හද පුච්චන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගිය මගේම මම ආවා...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඉදලා ඉදලා පෙම් කලාට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මේවා මටම හොද පාඩම්.......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3173160126732073404?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-71210158270848836642012-01-17T02:22:00.001+05:302012-01-17T02:22:44.694+05:30කොහොම කියන්නද....<span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><span style="font-size: large;"><b>සඳ දිය වැටිච්ච</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තරු මල් යායම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කොතරම් සොදුරුද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හිතන්න සොදුරේ..</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>සෙනෙහස උතුරන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සඳකැන් දහරින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නැහැවෙන ප්රේමය</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දුටුවද සොඳුරේ.....</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>තුන්සිත පිවිතුරු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පෙම්බර සඳවත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නුඹයි කියන්නෙ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කොහොමද සොඳුරේ........</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7121015827084883664?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-7865698914898125562012-01-17T01:15:00.000+05:302012-01-17T01:15:05.398+05:30මෙහෙකාරිය<a href="http://4.bp.blogspot.com/-_t_JJRlHFtk/TxR-DSnAVhI/AAAAAAAAAec/7J2n4GRBOJ8/s1600/N06232_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-_t_JJRlHFtk/TxR-DSnAVhI/AAAAAAAAAec/7J2n4GRBOJ8/s400/N06232_9.jpg" width="287" /></a><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>එකිනෙකා පරදමින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>එකම හිස් ගොඩක් වී</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අහස සිප ගන්නා </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සිමෙන්තියෙන් වැඩ දැමූ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දේදුනු පාට තාප්ප බිත්ති</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වට කෙරුණු......</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>සිර මැදිරි සම උස් යකඩ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මුරකාවල් මැදින්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වටවෙච්ච හිස් අහස වැළඳ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>තැනු මාළිගාවක නොනිදන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙලාවක සිරවෙච්ච</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මුවැත්තිය...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>දර කෑලී අඟුරු දැලි නැති </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ලිපක් ළග ඉදෙන රස මසවුළු</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>සුවදක් නැතිව සුවඳක් ගන්න</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙර ගන්න බොජුන් හල්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කුස්සියක තනිවෙන විට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හීයක වේගෙන් දුවයි හිත</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අම්මගෙ කැකුලු බත ළග...</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇපල් දොඩම් මිදි එක්ක</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>මේසයක හිද අනුභව කරන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>හාම්පුතු දකිනකොට</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>වෙල් ඉපනැල්ලෙ ඇවිද</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගිරාපලා කංකුන් කඩා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පිට පොත්තටම ඇලුණ</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කුස වේලකින් පිරිමහන</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අප්පච්චිගෙ දෑස......</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>කහවනු කාසි අතමිට උරුමයක්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>නැති කමට ඔච්චම් පාන දා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පොල්පිති අස්වයින් හදන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ගම්මානෙ දුවන මල්ලිගෙ ඇස්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>පාදන්න වැර ගන්න </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>විලංගු නොබැඳි මුත්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>දෙපා බැරි බැරිව ඔසවා</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>විසල් පුරයක හුදකලාවෙම</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>කදුළු මිල කරයි ඇය.......</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-786569891489812556?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-58678196308120727742012-01-16T20:27:00.000+05:302012-01-16T20:27:26.654+05:30නුඹ තුටින් උන්නාදෙන්...<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>මුදු සුළග ඉතින් තව <br />නැහැනෙ ඇවිත්...<br />මග බලන් ඉතින් මම <br />රැදෙමි දුකින්...<br /><br />නෙත් ඇරෙන සරින්</b> <b><br />නුඹ රුවම සොයයි<br />සිත් මඩල ළගින්<br />නුඹ හෙමින් එබෙයි.....<br /><br /><span class="text_exposed_show"> මේ නපුරු දවස්<br />තව හුගක් තියෙයි...<br />සිත සවිය අරන්<br />නුඹ තුටින් හිඳින්.......</span></b></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5867819630812072774?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-74057453751239609332012-01-16T20:24:00.001+05:302012-01-16T20:24:30.834+05:30සඳට<span style="font-size: large;"><b>විසල් පෙමක් අතැතිව<br />තරු පිරි ගඟනතට<br />නෙත් යොමා කදුළැලි<br />හංගගෙන හිනැහෙනවා<br />ළගට යන්නට බැරිකමට<br />උණුසුමක් හද දරාගෙන<br />මහ පොළව හැමදාම..............<br /><br />දස දහස් තරු පිපෙන රැයට<br />මත් බඹර වෙස් ගන්න සඳ<br />අබැටක් තරම්වත් නොසිතුවෙද<br />පපු කුහරෙ හාර හාරා මේ<br />පොළව විඳිනා දඩුවමක් තව.............<br /><br />ලෙහා සළු නුඹේ ඇවැසි නැහැ සඳේ<br />නිරුවතින් තරු ළගක දවටන්න....<br />මුදු මලක් වගේ හිත අරන් දැන්<br />යන්න යන්නම් දුර දුරට විගසින්ම<br />නොරිදවා තව මල් පෙති ළගක<br />නැවතියන් නුඹ එකම එක<br />තරු මලක් ළග සැනසිලා අද අදම.............</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7405745375123960933?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-30256766517467046872012-01-16T16:16:00.000+05:302012-01-16T16:16:04.132+05:30*** අක්කා කසාද බැන්දා ***<span style="font-size: large;"><b><br /><br />ලැසි ගමනින්<br />රන් රිදී අභරණ<br />පළදවා මුලු සිරුර<br />යන්න යයි අක්කා<br />බරණැසට උදෑසන.....<br /><br />ඇතුල් ගිනි පිට නොදී<br />පිට ගිනි ඇතුල් නොකොට<br />ඉන්න යැයි කියමින්<br />අම්මා මතුරනවා<br />තුන් සරණ වගේ කනට<br />අක්කාට වහ කඳුරු මෙනි...<br /><br />කිරි කල 7ක් පොවා රැකි පුතු<br />වගේ තවත් ඇය කැරකෙයි<br />අක්කා වටා සරණ බන්ධනය<br />දෙව් ලොවක් කර ගන්න<br />කියමින් ලය මතට අත තියන්........<br /><br />අජානිය අස්ව පිටින්<br />මුල්ම දා ගෙදරට ආ<br />බරණැස් කුමරු ගැන<br />සිත නොපිහටවු තාත්තා<br />තවමත් කුස්සියේ<br />පිල ළග ඉදගෙන<br />වක් වෙලා දෑත<br />නිකටට තබන්<br />හිතනවා වෙන්න ඇති<br />නොදන්නා ශ්ලොකයන්<br />පහදා දෙන්න බැරි කමට<br />තම ලෙයින් හැදු දියණියට.........<br /><br />අෂ්ඨක තැලිපිලි නැති<br />හතර වරිගයක් නොදත්<br />ගමන ඇය ගියා දැන්<br />බායි කියලා නළල සිඹ මගෙ....</b></span><br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3025676651746704687?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-36421611644867181842012-01-16T02:07:00.000+05:302012-01-16T02:07:18.662+05:30සමුගන්න ඉඩදෙන්න..<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නීල ඉදුවර දෙනෙත් හංගන්න<br />පෑල දිග අහසින්ම බැසයන්න...<br />නුරා හැගුමන් එපා ගෙනඑන්න...<br />ආල පිරි සිත යන්නෙ මියැදෙන්න.......<br /><br />මධුරමැයි ආදරේ කිවු දවස් පරදන්න</b> <b><br />කිනිති පොඩි මල් බිඳන් හිනැහෙන්න...<br />සඳ ළගට තාරකාවන් විත් නවතින්න...<br />මඟ ගෙවා ආ ලකුණු මකාගෙන යන්න....<br /><br /><span class="text_exposed_show"> මන කමනි සියොළගම ගිනිගන්න<br />අනෝරා වැසි මැදින් තනිවෙන්න<br />සසැලි සයුරේ සිතුවමම ඔබ වෙන්න<br />දැන් ඉතින් මට යන්න ඉඩ දෙන්න....</span></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ko_OFjldWMU/TxM43bGvKQI/AAAAAAAAAeE/9L13dT4h3wU/s1600/gi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-ko_OFjldWMU/TxM43bGvKQI/AAAAAAAAAeE/9L13dT4h3wU/s640/gi.jpg" width="426" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> </span></b></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3642161164486718184?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-46431953684676485532012-01-15T23:30:00.000+05:302012-01-16T02:22:59.632+05:30සිහිනයක සිතුවිලි - 07<span style="font-size: large;"><b>අද ජනවාරි 15 ඉරිදා දවසක්</b></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">කහම කහපාට හැන්දෑවට</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">සුවඳ අරන් හෙන්දිරික්කා</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">මල් ආවත් තනිකම වට</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">හිත ළග මගෙ නවතින්නට...</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">හෙමින් සැරේ නුඹෙ තුරුලේ</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">උන්නු සුවඳ හිත එබෙනවා...</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">නුඹගෙ ළයට හිස සතපා</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">දුක් හිත බර නිවා ගන්න හිතෙනවා.....</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">හැමදාමත් අහස බලා</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">දේදුන්නක පාට අරන්</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">මගෙ සිහිනය තව අදිනවා</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">නුඹේ නමට හිත මැද්දෙන්........</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">සේපාලිකා මල් සුවඳින්</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">සඳ කිරණේ එළි අතරින්</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">මගේ සොදුර නුඹ වඩින්න</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">පාළු හිතේ අදුර මකන්.....</span></b></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1Ve8hQ-pblM/TxMUHXe-FjI/AAAAAAAAAd8/43I8HNcEPqU/s1600/red_poppy_flowers_funzug-org_02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://3.bp.blogspot.com/-1Ve8hQ-pblM/TxMUHXe-FjI/AAAAAAAAAd8/43I8HNcEPqU/s400/red_poppy_flowers_funzug-org_02.jpg" width="400" /></a></div><b><span style="font-size: large;">පුරුදු විදිහටම හීනෙ ගෙත්තම් කරන්න ආවත් හිත පෙලන මේ නපුරු තනිකම මාව අලස කරනවා........</span></b><br /><b><span style="font-size: large;">දන්නවද දවස් 2ක 3කින් හීනෙ ලියා යන්න බැරි වුනාම හීනෙ දිහා බලා ඉදපු 1 කෙනෙක් මට මෙහෙම කිවුවා.. අක්කි හීන බලන එක නවත්තලා වගේ....මම දෙපාරක්ම අක්කිගෙ පිටුවට ආවට සිහිනෙ තිබුණෙ නැහැ කියලා.....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> ඔන්න ඉතින් අමාරුවෙන් වුනත් මම අද සිහිනෙ ලියනවා... සමහරුන්ට වැඩක් නැති බොළද දේවල් වෙන්න පුළුවන්......</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> ඒත් දන්නවද හිත දුකින් තැවුලෙන් තියෙන වෙලාවක නිකමට හිතලා බලන්න බොළද දේ තුලත් අපූර්වත්වයක් තියෙනවා නේද කියලා.........</span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> මම දන්නවා ඔයා වැරදීමකින්වත් මගෙ හීනෙට ගොඩ වදින්නෙ නැහැ කියලා... </span></b><br /><br /><b><span style="font-size: large;"> ඉස්සර ජිවිතේ හරිම සැහැල්ලුයි කිසිම බරක් දුකක් නැහැ..මට මතකයි....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> මුලු හන්තාම සිප ගෙන සුළගට ඇග හිරුවැටෙද්දිත් නුවර පොලිසිය ගාවින් හති දදා පුෂ්පදාන කන්ද නැග්ග හැටි.....</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> බහිරව කන්ද මුදුනට වෙලා ඈතින් පේන නුවර විදිය දිහා බල බලා අපි යාලුවො කට්ටිය කියෙවුව හැටි.... පුලුන් පිඩක් සේ කිසිම දෙයක් නොදැනුන ඒ කාලෙ මොන තරම් ලස්සනද..... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> ඒ විතරක්ද ඔයා ළගින් ඉදපු දවස් ඒ වගෙම සුන්දරයි.... මතකද දවසක් අපි දෙන්නා හොදටම නාකපන වැස්සක තෙමුන හැටි... වගක් නැතිව ඒ වැස්සෙම පාර අයිනෙ කඩේකට ගිහින් අයිස් කාපු හැටි......</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> ඒ දවස් මතක් වෙනකොට අද ඔයා මගෙ ළගින් නැති එක කියන්න බැහැ කොච්චරද කියලා.... </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> පැය ගානක් තිස්සෙ හිතුවත් අද නම් මට සිහිනයක සිතුවිලි ලියාගන්න සිතුවිල්ලක් එන්නෙම නැහැ.... පෑවිල්ලකට අහුවෙච්ච පොළව වගේ මගෙ හිත....හරිම හිස්.............</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> පුරුදු විදිහට මම වෙන දවසක එන්නම්..... කවමදාහරි ඔයා බලලා යන්න....පුලුවන් වුනොත්...</span></b><br /><b><span style="font-size: large;"> </span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4643195368467648553?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-38416990794043682672012-01-15T20:31:00.000+05:302012-01-15T20:31:01.037+05:30*** මල මැරූ සඳ ***<span style="font-size: large;"><b>සරාසඳ විත් <br />නුරා පාමින්<br />මලේ තැවරුවා <br />කිරණ යහමින්....<br /><br />කෝල කොඳ මල<br />රැයේ පින්නත්<br />පිස දදා තව බලා<br />ඉඩදෙයි ඉතින්.......<br /><br />ඉරේ රැස් මැද<br />මැරෙණ පිනිදිය<br />මලට කිවුවා<br />සඳක වගතුග....<br /><br />වේව්ල වෙව්ලා <br />හැකිලිලා මල<br />දියට වැටුනා<br />සිනිදු මල් පෙති....</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3841699079404368267?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-74622421097264085412012-01-15T17:21:00.000+05:302012-01-15T17:21:04.651+05:30*** මගෙ පුංචි කිරිල්ලියේ ***<span style="font-size: large;"><b>නෙතු කදුළු පුරවන්<br />නාඩන්න ඉතින් දැන්<br />තෙත බරිත පියාපත්<br />වේලන්න හෙටත් එයි<br />දිනිදු පෙර ලෙස උඩින්<br />මගෙ පුංචි කිරිල්ලියේ.........<br /><br />අනන්තය දුර ආකහේ<br />නිම් නොමැති සාගරේ<br />උඩ උඩින් තටු ගස ගසා<br />පියඹපන් නුඹ හිනැහිලා<br />අත්වැලට මම ඉන්නවා<br />මගෙ පුංචි කිරිල්ලියේ.....<br /><br />කැඩුන තටු සමනල් බදේ<br />වැටුනාද බිම නුඹ හාමතේ<br />නොම ගනින් බර හිතේ<br />නුඹ ළගම මම ගැවසෙතේ<br />හිනැහියන් දැන් ඉතින් නුඹ<br />මගෙ පුංචි කිරිල්ලියේ.........</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7462242109726408541?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-69098059456143923832012-01-15T13:43:00.001+05:302012-01-15T13:43:38.555+05:30පන්හිඳ<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>නිමිහිම් නැති සිතුම් පෙලම<br />වැල නොකැඩී යා කරන්න...<br />තුරුණු සිතේ පැතුම් පොඳිය<br />පිනි දිය ඉස බෙදා දෙන්නෙ.....<br /><br />තනිකම වට ඉකිබිදිද්දි<br />තවරයි හසරැල් මිටකට<br />පදෙන් පදේ ගොතා යද්දි<br />විහිදෙයි තුට හැම හදකට...<br /><br />කෝල සිහින හිත වට රැක<br />විල මානස පිහිනන විට<br />නොලිවු පදය ලියා යන්නෙ<br />පන්හිඳ නුඹ ළග හින්දයි.....</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-6909805945614392383?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-34683453738428578472012-01-15T03:49:00.000+05:302012-01-15T03:49:02.051+05:30එන්න ඔබ...<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>අලුපාට අලුයමට<br />ඔබ එන්න රැස් විදා...<br />රිවි කිරණ කෙඳි අරන්<br />පුබුදන්න විගසා......<br /><br />සිත් පියුමෙ පිපීයන්<br />පරනොවන විලසා...<br />නෙත් අගින් හිනැහියන්<br />පෙරමගම පෙන්වා...<br /><br />මගෙ වෙවි මගෙ ළගින්<br />දැවිටියන් සිත නොමතලා...<br />සැනසුමෙන් ස්නේහයෙන්<br />නැවතියන් පණ වෙලා..</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-3468345373842857847?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-44966152820377004792012-01-15T00:32:00.000+05:302012-01-15T00:33:58.774+05:30මල් වලටම ඇයි දඩුවම්...<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-D16sCFlhdso/TxHRKEpaPqI/AAAAAAAAAd0/2uMUI-NlEW4/s1600/bee-flower.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="295" src="http://2.bp.blogspot.com/-D16sCFlhdso/TxHRKEpaPqI/AAAAAAAAAd0/2uMUI-NlEW4/s400/bee-flower.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b> කිරි කිරි බෝලේ...<br />රැලි රැලි මාලේ<br />බඹරුන් ඒ මේ අත ඉගිලෙන්නේ....<br /><br />සිලි සිලි නාදේ...<br />දැනි දැනි සුවදේ...<br />මල් සොයමින් හැමතැන යන්නේ.....<br /><br />ඇන ඇන රිද්දා...<br />බැන බැන තළලා...<br />මල් රොන් උරමින් බඹරුන් ඇවිදින්නේ...<br /><br />තුඩ අග විස ඇනි<br />පෙති මත කදුළැලි<br />කවදත් මල් හට දඩුවම් හිමිවන්නේ...</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-4496615282037700479?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-28251024010727781602012-01-14T23:09:00.000+05:302012-01-19T01:53:44.757+05:30*** නුඹට ***<span style="font-size: large;"><b>ස</b></span><b><span style="font-size: large;">ඳ සීතලට ඇවිදින්<br />කනා මැදිරි එළි අරගෙන<br />නුඹ ඉන්න දෙස යන්න<br />නොකියම මට පාර කියනවා<br /><br />මේ රාත්රියම කලුවර බව<br />කෝම නම් මම කියන්නද...<br />ඒ වුනත්<br />කෑලී කපන ඝන අදුර මැදින්<br />නීල නුඹේ තරු ඇස් දෙක<br />මග කියනවා මට<br />හැමදාම පුරුදු විලසට...<br /><br />නපුරු දඩබ්බර කම් ළග නුඹේ<br />බියවෙච්ච මුවැත්තිය මම<br />හැමදාම වෙව්ලමින්<br />ඇස් රතු කරන් ඉන්න...<br /><br />උණුසුමට ගලන මේ කදුළු <br />කෝම නම් කියන්නද මම<br />සත් සමුදුර දුර ඉදන් හැමදාම<br />එවන මේ මද පවන නුඹ නමට<br />ආදරේ ගොඩක් බව කියනා ඇති<br />නොවැරදිම ඔය හදට...<br /><br />අපි අපෙන් වෙන් වෙච්ච..<br />හිරිගඩු නැගුන පාන්දර අදත්<br />මට මැවෙනවා<br />පුරුදු සිතුවම් පෙළ වගේ...<br /><br />මහ දවල් වගෙ එකිනෙකා <br />ඇඩු කදුලින් සෝබර උවන් <br />මැද අපි වෙන් කරපු ඒ <br />ගුවන්තොටුපලෙ වීදුරුව ළග<br />අතින් අත නොගෑවුන මුත්<br />අත් තියන් දෑසට කියූ දේවල්<br />අදත් තියෙනවා හදවතේ ගැඹුරෙම....<br /><br /><br />කියන්නම් මම අදත් පෙර ලෙස<br />ගෙවෙන මේ හැම පැයම<br />තවත් සෙනෙහස දළුලමින්<br />නුඹ නමට ලියවිලා ...<br />සත්තමයි සොදුරේ....<br /><br />නුඹ ළගින් එන මුදු පිරිමි සුවද ළග අදත් මම තනිවෙලා...<br />ආදරය පුරවගෙන දුවන් එන්නට මග බලන් නුඹ සොයා...</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-2825102401072778160?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-2972119829468153772012-01-14T20:21:00.001+05:302012-01-31T02:31:13.728+05:30දෝණියේ.....<h6><span style="font-size: large;"><b><span class="messagebody"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පිටාරය යයි සොරොව්වේ දිය</span></span><span class="messagebody"><span lang="EL"></span></span><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> </span></b></span></h6><h6><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කදුළු කෙණ්ඩි පිපිරිලා</span><span lang="EL"></span><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> </span></b></span></h6><h6><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම ගම නා කාරණේ කිම</span><span lang="EL"></span></b></span> </h6><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පැංචියේ නුඹ කියාපන්.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සංදියේ නුඹව එල්ලන්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඇවිද ගිය ගම් මණ්ඩියේ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම පා පොඩි තනි රකියි</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දූට අමතක වංගියේ....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වැඩිය ගණදෙව් දූගෙ අහසට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සෙයිලමේ අද සරස්වතී....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ගෙපැල එළිකල ලක්ෂ්මියේ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">යළිදු එනුමැන හිනැහිලා...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">යළිදු එනුමැන හිනැහිලා.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සත් වටක් කර ගසන් පැන් කල</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම පැදකුණු කරමි බෝ මැඩ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වැවේ සුළගින් නුඹේ සුවඳත්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔතාගෙන ගම වරෙන් දෝණී</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔතාගෙන ගම වරෙන් දෝණී....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><h6><span style="font-size: large;"><b><span class="messagebody"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පිටාරය යයි සොරොව්වේ දිය</span></span><span class="messagebody"><span lang="EL"></span></span></b></span></h6><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කදුළු කෙණ්ඩි පිපිරිලා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම ගම නා කාරණේ කිම</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පැංචියේ නුඹ කියාපන්.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සංදියේ නුඹව එල්ලන්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඇවිද ගිය ගම් මණ්ඩියේ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම පා පොඩි තනි රකියි</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දූට අමතක වංගියේ....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සංගීතය - ධනුක අමල්ෂ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ගායනය - ධනුක අමල්ෂ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පද - දිනිති දීපිකා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> මේ ගීතය මම ලිවුවෙ මගේ කුලුදුල් ගීත නිර්මාණ එකතුව කරපු හීන කුමාරි සීඩී එකට.... මේක ගීතයක් විදිහට තෝර ගන් වුනු හේතුව මම මගෙ සීඩී එක කලේ විවිධ තේමාවන් යටතේ ගීත ඇතුලත් කරලා.... ඉතින් මේ ෆේස්බුක් එකේම ධනුක අමල්ෂ කියන අයියා මට දවසක් කතා කරනකොට කිවුවා මගෙ නංගිට මම මට පුලුවන් දෙයක් කරන්නම් කියලා....ඒ අයියා පුද්ගලිකව සංගීතය උගන්වන කෙනෙක්...මගේ අදහස කිවුවම ඒ අයිය මෙන්න මේ කවිය තෝර ගත්තා.......</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඔන්න දැන් මම කියන්නම් මෙහෙම ගීතයක් ලියන්න හේතුව.... මේ මුහුනු පොතේ හුගක් අය දන්නවා මම පිය සෙනෙහස අහිම් දරුවෙක් කියලා.... ඒ කියන්නෙ මම මගෙ අම්මගෙ බඩේ ඉන්නකොට මගේ තාත්තා වෙන කසාදයක් බැදලා තියෙන්නෙ.... කවමදාවත් මගේ ඇස් දෙකට නොදැක්ක තාත්තා ගැන මගෙ හිතේ පුංචිම අමනාපයක්වත් නැහැ...මොකද මම අද මේ ලෝකෙ ඉන්නෙ ඒ තාත්තගෙ පරිත්යාගයක් නිසා.... </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><h6><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඉතින් එහෙම වුනාට පිය සෙනෙහස ළග තවමත් හිත අසරණ වෙන වෙලාවල් නැතුවම නෙමෙයි..... ඔහොම දවසක් මම කවියක් ලියන්න කිසිම සිතුවිල්ලක් නැතුව හිත මහ පාගුවෙන් තියෙන වෙලාවක මෙන්න මේ පොටෝ එක මගෙ ඇස ගැසුන අන්තර් ජාලයේ සැරිසරන කොට... ඒ ඔස්සෙ මට හිතුන සිතුවිලි ටිකක් තමයි මෙහෙම ගීතයක් වුනේ..</span><span class="messagebody"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> </span></span><span class="messagebody"><span lang="EL"></span></span></b></span></h6><h6><span style="font-size: large;"><b><span class="messagebody"><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පිටාරය යයි සොරොව්වේ දිය</span></span><span class="messagebody"><span lang="EL"></span></span></b></span></h6><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">කදුළු කෙණ්ඩි පිපිරිලා</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම ගම නා කාරණේ කිම</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">පැංචියේ නුඹ කියාපන්.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සංදියේ නුඹව එල්ලන්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඇවිද ගිය ගම් මණ්ඩියේ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම පා පොඩි තනි රකියි</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දූට අමතක වංගියේ....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඈත ගමක ඉන්න තාත්තා කෙනෙක් මගේ හිතේ මැවුනා.... ඒ තාත්තගෙ දුව විශ්ව විද්යාලයේ ඉගෙන ගන්න යන්න ඇති... ඉතින් එහෙම ගිය දුව කාලෙකින් ගෙදර ඇවිදින් නැහැ.... හැබැයි දුවත් අතේ එල්ලගෙන ගම පුරාම ඇවිද ගිය හැටි මේ තාත්තගෙ හිතේ තියෙනවා..... ඒවා තාම මේ තාත්තගෙ හදවතට තනි රකිනවා..... ඔන්න මුලින්ම මට තාත්තගෙ සිතුවිලි දැනුන හැටි...මට පිනක් නැති වුනාට මගේ හිතෙන් මම තාත්තා කෙනෙක් වුනා...මගේ මනෝ ලෝකයේ.... වැවේ වතුර පිටාරය යනවා වගේ ඇස් දෙකේ කදුළු උතුරලා යනවා දුව මතක් වෙලා.....මේ තාත්තා ඇත්තටම දුව ගැන මෙහෙම හිතනවා....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඊගාව පද ටික...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වැඩිය ගණදෙව් දූගෙ අහසට</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සෙයිලමේ අද සරස්වතී....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ගෙපැල එළිකල ලක්ෂ්මියේ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">යළිදු එනුමැන හිනැහිලා...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">යළිදු එනුමැන හිනැහිලා.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> වැඩිය ගණදෙව් දූගෙ අහසට...අපි ගණ දෙවියන් කියන්නෙ නුවණට අධිපති දෙවියන්ව...ඉතින් ඒ දෙවියො මේ තාත්තගෙ දුවගේ ලෝකෙට ඇවිත්... සරස්වති දෙවියන් ඒක නිසා අද නගරෙට ගිහිල්ලා....තව වැඩියෙන් ඉගෙන ගන්න... ඒ වුනත් මුලු ගේම එළිකලේ...ලස්සන කලේ ලක්ෂ්මි දෙවියන්... කවුද මේ ලක්ෂ්මි දෙවියො..මේ තාත්තගෙ දුව...... ඉතින් මේ තාත්තා අහිංසකව කියනවා අර ඉස්සර වගේම හිනාවෙලා ආපහු එන්න කියලා... ඇත්තටම මෙහෙම තාත්තලා අද සමාජයෙ ඉන්නවා නේද..... මට නම් හිතෙන්නෙ ඉන්නවා කියලා.....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සත් වටක් කර ගසන් පැන් කල</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">තාම පැදකුණු කරමි බෝ මැඩ</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">වැවේ සුළගින් නුඹේ සුවඳත්</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔතාගෙන ගම වරෙන් දෝණී</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔතාගෙන ගම වරෙන් දෝණී....</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඊගාවට මේ තාත්තා කියනවා බෝධිය වටේ වට හත ගානෙ පැන් කල කර ගහගෙන තාමත් දුව නමින් ආශිර්වාද කරනවා කියලා.... එහෙමයි තාත්තලා....අම්මලත්.... ඉතින් එහෙම කර කර ආශිර්වාද කරන ගමන් මේ තාත්තා අහිංසක ඉල්ලීමක් කරනවා වැවේ සුළගට නුඹේ සුවදත් ඔතාගෙන ගමට වරෙන් කියලා....කාටද කියන්නෙ අර සිදාදියට ඉගෙන ගන්න ගිය දුවට.... මෙහෙම මේ හැමදේම මගේ හිතේම මැවුන දේවල් විතරයි අර පින්තුරය දැක්කම.... ඔන්න ඕකයි මේ සිංදුව මගෙ අතින් ලියවෙන්න වුනේ..... ඒ නැතුව වෙන පුද්ගලික හේතුවක් මට නැහැ.... මගේ මනෝලෝකය...හැබැයි මම හිතුනවා ඇත්තටත් සමාජයෙ මෙහෙම දේවල් අනන්තවත් ඇති කියලා..... නැති වෙන්න බැහැ...මට නම් අත්දැකීමක් නැහැ මගෙම කියලා...... </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";"> ඉතින් ධනුක අයියා මේකට තනුවක් දාලා මට දුන්නා..... මම එතකොට සයිප්රස්... පලවෙනි තනුව මට හරි ගියෙ නැහැ... ඔන්න ආපහු දවස් ගානකින් තව එකක් දුන්නා..ඒකට හිත ගියා... මම කිවුවා අපි මේක ගමු කියලා... ඊට පස්සෙ තව දෙයක් වුනා මේ සංදුව සීඩී එකේ පයිනල් එක ගන්න දවස් 2ක් තියෙද්දික් රෙකෝඩින් කරලා තිබුණෙ නැහැ. මගෙ සීඩී එකේ හුගාක් සංගීතය කලේ චාමර හපන්ගම කියන මිතුරා...ඔන්න මම අන්තිම මොහොතෙ කිවුවා චාමර තව සිංදුවක් තියෙනවනේ කියලා.... මෙන්න මගෙ යාලුවා ඔලුවෙ අතගහගෙන මට බැනපි... දිනිති ඕක අනිද්දටම කිවුව නම් හරි කියලා... අනිත්මට ධනුක අයියාට කෝල් කලා එදාම එන්න කියලා.. ඒ අයියා වෙහෙස නොබලා රත්නපුරේ ඉදන් ආවෙ එවෙලෙම පිටකෝට්ටෙ..ඒ ඇවිත් රෙකෝඩින් කරලා අපි අවසාන නිමාවකට ගත්තෙ... </span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">ඔන්න මම හදිස්සියට ලිවුවෙ..නිසදැස් සහ කවි පිටුවෙ මට කරපු ඉල්ලීම ඉටු කරන්න..මම හිතුනවා ඔයාලා අමනාප වෙන්නෙ නැතිවෙයි..මෙයින් සෑහීමකට පත්වෙයි කියලා...</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">හැමෝටම ස්තුතියි..</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">මම</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">දිනිති දීපිකා.</span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><b><span lang="SI-LK" style="font-family: "Iskoola Pota","serif";">සිංදුව අහන්න මෙතනින් http://www.youtube.com/watch?v=phkt6tOUrfA&feature=youtu.be</span><span lang="EL"></span></b></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-297211982946815377?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-57042345519973603982012-01-14T19:21:00.000+05:302012-01-14T19:21:37.568+05:30අපේ පෙම....<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>තුරු වදුලෙ පයිනස්<br />ගස් මුදුන් හමා එන<br />මුදු සිසිල මිහිදුමට<br />කොහොම කියමුද....<br /><br />වියන් යට රුක්<br />මුණු මුණව සුළග<br />රැගෙන යනවිට<br />හිතේ ස්නේහය....<br /><br />පෙමින් දළුලන<br />නැවුම් බීජය<br />හෙට ගසක් වී<br />තියෙන අන්දම<br /><br />කලා සොලොසට<br />සඳ පුරන දවසට<br />අලුත් මල් පුබුදාවි<br />අපි ගැනම ආදරෙන්.....</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GnOmFBonUlo/TxGIWztr1AI/AAAAAAAAAds/ttV060FpttM/s1600/IMG_0361.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-GnOmFBonUlo/TxGIWztr1AI/AAAAAAAAAds/ttV060FpttM/s400/IMG_0361.JPG" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5704234551997360398?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-75766480125495843262012-01-13T18:13:00.000+05:302012-01-13T18:13:25.592+05:30සිහිනේ....<span style="font-size: large;"><b>අන්නර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අන්නර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අන්නර</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>අහසේ.....</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිදන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිදන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>ඇවිදන්</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>රහසේ...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span class="text_exposed_show"> යන්නන් <br />යන්නන්<br />යන්නන්<br />සිතුසේ....<br /><br />කින්නර<br />කින්නර<br />කින්නර<br />සිහිනේ.............</span></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-7576648012549584326?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-173270366082681160.post-58989223280006792662012-01-13T16:40:00.000+05:302012-01-13T16:40:07.366+05:30අප්පච්චී.......<div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">ගැබ්බර වෙලා<br />විළිබර වන<br />කුරහන් හේනේ...<br /><br />අප්පච්චියේ </span><span style="font-size: large;"><br />මම දැක්කා<br />ඔබෙ සිහිනේ........<br /><br />තනියා එක්ක</span> <span style="font-size: large;"><br />රෑ පැල් රකි<br /><span class="text_exposed_show"> පහුගිය දවසේ....<br /><br />විකසිත පියුම් <br />අද හිනැහේ<br />ඔබ කමලේ....<br /><br />සීපද හඬින්<br />ගවුවක් දුන්<br />ඔබෙ නින්නාදේ<br /><br />වියපත් නොවෙයි<br />නුඹ සිත තව<br />පෙරදා වාගේ......<br /><br />ලෙහෙනිය එක්ක<br />හිනැහී දඬු වැට<br />පැන යන්නේ......<br /><br />පැටවුන් නමින්<br />නුඹ තවමත් මුං <br />පැල හිටවන්නේ..........</span></span></b> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/173270366082681160-5898922328000679266?l=dinithige.blogspot.com' alt='' /></div>දිනිති දීපිකාhttp://www.blogger.com/profile/10672772798434386469noreply@blogger.com